Zij heeft hem niet kunnen redden

“Enige tijd geleden heb ik Hettie leren kennen naar aanleiding van een incident in haar thuissituatie.

Vanuit mijn werk bij Veilig Thuis ben ik wel wat gewend, en het geweldsincident naar aanleiding waarvan ik in beeld kwam, leek op dat moment mee te vallen. Ze begon emotioneel te vertellen over haar situatie.

Tranen van angst werden in rap tempo afgewisseld door enorme woede. ‘Het is een narcist, alles wat ik er over lees bevestigt mijn gevoel’. Deze woorden dreunden nog lang na in mijn hoofd. Hij was haar jeugdliefde. Hettie wist wel wat Michel had meegemaakt in zijn jeugd. Ze had een goed contact met hem en hoopte dan ook dat ze hem een veilig thuis kon bieden zoals hij dat nooit gekend had.

Kort na mijn ontmoeting met Hettie, waarin ik een behoorlijk beeld had gevormd van de situatie, ontmoette ik hem. In zijn ogen zag ik een enorme kwelling. Hij begreep niet waarom hij neergezet wordt als boeman. Hij wil zijn gezin niet kwijtraken. Daar heeft hij in zijn huwelijkse jaren dan ook heel erg zijn best voor gedaan.

Hettie heeft mij zeker geen zwart wit beeld voorgeschoteld. Ze heeft me verteld dat hij een fijne vader is voor de kinderen en dat zij ook zeker fijne periodes hebben gekend. Maar, zodra het even wat minder ging in hun relatie ging hij hele rare dingen doen. Dingen waardoor zij ontzettend bang voor hem is geworden. Ze merkt nu ook dat de kinderen er last van hebben.

Hettie heeft nu de handdoek in de ring gegooid. Om haar kinderen en zichzelf te beschermen. Ze wil scheiden. Voor hem is dit onverteerbaar. ‘Ziet dan niemand dat ik het goed wil doen?’

Ik sla hun strijd vanaf de zijlijn gade. Ik weet wat Michel er voor over heeft gehad om hun huwelijk te redden. Ik weet ook dat hij dat op een manier heeft gedaan die haar en hun kinderen enorm beschadigd heeft. Maar ik zie ook dat hij vanuit zijn achtergrond geen andere manier weet om dit te doen. Het helpt mij te begrijpen wat Hettie heeft doorstaan. Waar zij voor geknokt heeft. Ik begrijp waarom het voor haar ook als falen moet voelen dat zij hem niet heeft kunnen redden.

Ik gun haar dan ook met heel mijn hart de mogelijkheid om hem te zien zoals hij is. Een gewond dier dat zichzelf probeert te redden door anderen van zich af te houden en te beschadigen. In haar handen ligt nu een zware opgave. Zij is nu degene die zichzelf en anderen moet beschermen tegen zijn daden, door Michel niet langer te zien als gelijkwaardig partner.

Door inzicht te hebben in dat wat hij wel kan, maar vooral wat hij niet kan. Het zien van haar verdriet en angst. Erkenning voor haar gevoelens zal ze nooit van hem krijgen. Dat zal een enorme opgave voor haar worden. Tegelijkertijd gun ik Michel de mogelijkheid om te zien wat hij is, een gewond dier dat zijn wonden laat helen. Hij heeft een nog veel langere weg te gaan want zijn verwondingen lijken diep weggestopt te zitten. Hij wil graag meewerken maar weet niet wat gevoel is omdat hij geleerd heeft de pijn te verbijten.

Vooral wens ik de kinderen ouders toe die hen beschermen tegen het leed dat zij zelf al veel te lang hebben meegemaakt.

Het meest lastige in dit soort situaties vind ik dat ik het verdere traject niet mee ga maken. In relatief korte tijd heb je mensen van een heel intieme kant leren kennen en weet je bijzonder veel over hen en van hen. Met name iemand als Hettie, van wie je merkt dat ze het vertrouwen heeft gekregen dat verandering mogelijk is. Maar de wetenschap dat ze het nog veel zwaarder zal krijgen dan tot nu toe, maakt het lastig voor mij om los te laten. Het gezin staat aan het begin van een spoor.

Vaak realiseren anderen in hun omgeving of in zijn algemeenheid in onze maatschappij niet dat juist het doorbreken van huiselijk geweld, waarbij sprake is van een persoonlijkheidsproblematiek, niet het einde van het geweld betekent. Het betekent dat er nog een lange tocht te gaan is. Toch kan ik tevreden zijn dat zij überhaupt een spoor hebben weten te vinden en de weg vooruit is ingezet.

Zelf zal ik dit niet meer meemaken. Met liefde heb ik de hulp aan hen overgedragen aan een gespecialiseerde instelling. Met vertrouwen in goede handen. De grootste klus is aan Hettie en Michel zelf. Ik hoop ooit nog eens te horen dat zij het spoor niet zijn kwijtgeraakt.”

Gastblog van Kirsten Regtop, @ kirstenregtop.

Foto komt uit de collectie van @Holly1707.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

6 Reacties

  1. Dan hoop ik voor Hettie, dat Michel iemand is met narcistische trekken. Een echte narcist heeft geen geweten. Kent geen empathie. Hoe dat zit is goed uitgelegd door Erik Scherder in een college van de Universiteit van Nederland ‘Ben je narcistisch als je graag de leiding neemt’
    http://www.universiteitvannederland.nl/college/ben-je-narcistisch-als-je-graag-de-leiding-neemt/
    Scheiden van een narcist is een weg van onzichtbaar leed. Honderden verhalen en wanhoopskreten zijn tot mij gekomen, Kirsten. En de ggz/familierecht heeft hier nog geen antwoorden op gevonden. De welwillende (ex)partner is inderdaad degene die probeert het (scheidende) gezin van de afgrond te behoeden.
    Het probleem wanneer er narcisme in het spel is, is dat je het niet mag benoemen. Sterker: je mag er niets over vertellen. In het familierecht wordt het als een groot minpunt gezien, en vult meteen in dat de welwillende ex-partner daar slechte bedoelingen mee heeft.
    Dus in de hulpverlening moet je ontkennen wat je weet. Meestal blijft het bij wanhopige signalen uitzenden en zorgen voor goed documenteren van feiten die dagelijks gebeuren. In alle ellende moet er goed geregistreerd worden. Jarenlang. En dat wil niet zeggen dat het alsnog goed wordt opgepakt. Een narcist is namelijk meester in het om de tuin leiden van iedereen.
    Cluster B problematieken in combinatie met scheiden: op dit moment komen er dagelijks hulpvragen mijn kant op…helaas ken ik nog geen gespecialiseerde vakdeskundigen op dit gebied. Door mijn werk op onderzoek uit gegaan, want ik wilde graag een sociale kaart aanleggen zodat ik vrouwen en mannen die met dit probleem hebben te maken veilig door kan verwijzen. De rust kan geven, dat zij echt goed geholpen kunnen worden.
    Mijn lijst bestaat nu uit een kwart pagina. Zorgelijk. Op welk gebied wel mondjesmaat hulp is, dat zijn herstelwerkgroepen. Herstelcoaching. En ‘overlevers’ die elkaar steunen. Maar dank voor het mooie blog en je bewogenheid met deze mensen.

    Laat een reactie achter
    • Beste Elles,

      Het komt met regelmaat voor dat partners de ander benoemen als een narcist. Kennis hierover is voorhanden en via het internet zijn veel sites te vinden waar je dit kan ‘toetsen’. Helaas is het vaak niet mogelijk om iemand die als dergelijk wordt aangemerkt daadwerkelijk te diagnosticeren. Mede door de mogelijke problematiek heeft hij of zij het probleem immers niet. Het komt dan dus echt op de schouders van de mishandelde partner neer!

      Soms kom ik bovendien heel schrijnende situaties tegen waarbij de andere partner dusdanig beschadigd is geraakt dat het contact met een hulpverlener heel moeilijk op te bouwen is. Het is voor iemand dan heel lastig om een consistent beeld neer te zetten van de situatie. Vanuit mijn werk bij Veilig Thuis moet ik zo feitelijk mogelijk kunnen waarnemen en weergeven wat er aan de hand is. Er zou namelijk heel goed iets heel anders aan de hand kunnen zijn of sprake van heel ander soort eigen problematiek. Het is dan dus altijd proberen te kijken naar het geheel zonder aan tunnelvisie te lijden. We weten dat we het heel serieus moeten nemen als iemand in een destructieve relatie met bijvoorbeeld narcist of ander persoonlijkheidsproblematiek terecht is gekomen. Het staat steeds meer op de agenda en ook ik neem het als professional altijd in overweging. Het lastige aan deze problematiek is dat in feite het hele doorbreken van het geweld en het herstel neerkomt op de schouders van de welwillende partner. Daar probeer ik bij te ondersteunen vanuit mijn functie en mij ten alle tijde van bewust te zijn!

      Laat een reactie achter
  2. Als er een gezinsvoogd in beeld is kan veilig thuis niets meer en in de Jeugdzorg en het familierecht is narcisme taboe.
    Het mag niet benoemd worden, want dan doe je mee in de strijd.
    Maar juist door het ervan wegkijken zorg je ervoor dat de narcist door kan gaan met het gedrag waarvan kinderen en de welwillende ex de dupe zijn.
    Zucht……

    Laat een reactie achter
    • Beste Miek,

      Het klopt dat de gezinsvoogd verantwoordelijk is. Het is pijnlijk te zien als dit niet erkend wordt. Tegelijkertijd is het vaak ook heel lastig i.v.m. het ontbreken van diagnostiek. Mijn advies is om vooral lotgenoten te raadplegen, feiten te verzamelen en heel scherp te zijn. Deze partner is er bij uitstek een kei in om jou te laten blijven strijden voor niet ervaringsdeskundigen is dat heel lastig te begrijpen. De verwarring die jou dan ten deel komt, komt ook de professionals ten deel en helaas ook vaak het eigen sociale netwerk, met een isolement tot gevolg. Ik ben echt een groot voorstander van lotgenoten contact in dezen, zij kunnen jou helpen de emoties die jij voelt te handelen. Sterkte!

      Laat een reactie achter
      • Maar ook al heb ik lotgenotencontact, zo lang ex doorgaat en de aangewezen personen hem niet stoppen, blijft hij doorgaan.
        ik kan bij hen mijn eigen kwijt, maar het getreiter, de aggressie en manipulatie stopt niet.
        En daarmee blijf je in hetzelfde schuitje, je kan nergens heen.

        Laat een reactie achter
  3. Ik heb een narcistisch vader en vanaf kinds af aan werd ik zwaar mishandeld. Als ik te laat thuis kwam kreeg ik met een riem op me rug. Op school dreigde hun me vader met uithuisplaatsing en kinderbescherming maar daar heeft hij schijt aan. Vervolgens door zijn narcisme heeft hij hoop meisjes van me vandaan gehaald door vreselijke dingen over me te zeggen wat gewoon leugens zijn. En krijg ik van me baas op me flikker dan kies me vader ook voor me baas, want het ligt altijd aan mij. Me vader heeft altijd gelijk en ik niet. Me moeder heeft niets in te brengen. Ook me zus is bang voor hem en ze is getrouwd en gevlucht naar ander stad. Ik kwam tot rust toen me ouders gingen verhuizen. Dus niet. Na een tijdje denk ik rust te hebben, staan ze voor de deur. Hij wou hebben dat ik in de auto stapt en mee ging naar hun huis. Ik ben een volwassen man en wil niet als een kleuter behandeld worden. Als ik probeer er wat van te zeggen dan schreeuwt hij dat ik me bek moet houden. Ook jaag hij de vrouwen angst aan die voor hem weg vluchtte en ik weer alleen voor staat. Ik heb een lieve vriendin die wel voor me op kwam. Zij is de enigste die het durfde. Maar ja, ik wou dat die vent ging stoppen, mij zo het leven zuur te maken. Gelukkig kan ik vaker bij me vriendin terecht en ben ik niet zo veel thuis. Zodra ik bel dan hoor ik soms een stem bulderen van: he he, leef je toch nog? Zo erg is dat. Het zijn dan me ouders, en ik ben gewoon voor noppes op de wereld gezet. Soms denk ik weleens bij me zelf: waar leef ik eigenlijk voor? Het ergste is dat ik in enkele oudere mannen die zo bazig lopen te doen me vader voor me ziet. Me moeder doet vaak zielig maar is een overloper, die zich zogenaamd afzijdig houd, een beetje glimlacht alsof ze wil zeggen: Je vader bedoeld het niet zo. Zodra hij drank op heb, dan kan je beter uit zijn buurt gaan. Dan is hij niet te genieten. Nou ja. En dan krijg ik overal de schuld, ook als ik te laat kom bij hun aan de deur. Slaat nergens op. Hij is toch zeker geen baas van me bedrijf waardoor je op tijd hoort te komen? Of ik ben geen kleuter die op tijd thuis hoort te zijn? Het lijkt er soms op dat er overal narcisten rondlopen, wandelende demonen noem ik dat!

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *