Mag je boos zijn op het kind dat jou niet wil zien?

“Sinds drie jaar zie ik mijn dochter niet meer. Ik heb vooral begrip voor die keuze, maar worstel met de vraag of ik boos mag zijn op haar.

Het begon op ‘een overdrachtdag’, jargon bij co-ouders voor de dag waarop een kind normaal gesproken van het ene naar het andere huis verhuist. Haar moeder belde me op: ‘Je dochter wil niet meer naar je toe. En ik ga haar ook niet dwingen’.

Daarmee startte de ouderverstoting. Ik was toen al zeven jaar gescheiden. Sindsdien zorgde ik om de week voor haar. In de jaren daarvoor had ik haar hooguit acht dagen van haar leven níet gezien. Maar op die dag eindigde het contact en startte een periode van ‘niet zien’ van inmiddels meer dan 1000 dagen.

Er volgde een langdurend traject, waarbij ik haar – na een uitspraak van de kinderrechter – een paar keer ‘onder begeleiding’ zou gaan zien, met als doel de reguliere omgangsregeling weer op gang te brengen. Daar kwam niets van terecht. De dochter wilde niets zonder de moeder, en daar gingen de hulpverleners in mee.

‘Ik heb geen vader meer nodig’, zei ze, in de laatste bijeenkomst van dat begeleidingstraject. ‘Ik kan heel goed leven zonder vader.’ Ze gaf er wat redenen bij. Dat ze van mij minder cadeautjes kreeg dan van haar moeder noemde ze als eerste.

En verder volgden nog wat meer algemene dingen. Ik was een keer onredelijk boos op haar geweest. Ik had een keer iets negatiefs over haar moeder gezegd. Toen ze die redenen uitsprak dacht ik: ‘Als dit redenen voor ouderverstoting zijn, dan zou geen enkel kind zijn ouders nog zien.’

Tijdens het hulpverlenerstraject, en ook in de eerste maanden daarna, was ik geneigd begrip te hebben voor haar keuze. Het leven was er voor haar niet makkelijker op geworden toen de relatie tussen haar ouders, zeven jaar na de scheiding, opeens de status van vechtscheiding kreeg, nadat ik een nieuwe relatie was begonnen.

Om geen loyaliteitsconflict te ervaren, was kiezen voor één van die ouders misschien wel het meest gezonde of verstandige wat ze kon doen. Uit zelfbescherming. Maar nu zijn we bijna twee jaar verder. Ik zie haar steeds minder als slachtoffer van de vechtscheiding. Ik voel het begrip wegsijpelen.

Het conflict tussen haar moeder en mij is wat meer naar de achtergrond verschoven. Ze is ouder geworden. Ik voel vragen in me opkomen als: ‘Wordt het geen tijd weer eens open te staan voor contact met mij?’ Of: ‘Waarom moet die afwezigheid van contact voortduren?’

Haar eigen rol in de keuze voor ouderverstoting wordt daarmee groter. Boosheid tast het begripvolle gevoel van eerder aan. Dat voelt vervolgens ook weer niet helemaal eerlijk.

Want in hoeverre is zij – destijds én nu – beïnvloed door haar moeder? En was of is die invloed er een beetje of was en is die invloed heel groot? Dat zijn vragen waarop ik ook geen antwoord heb.

Probeer maar eens boos te zijn op iemand die mogelijk slechts voor een klein deel verantwoordelijk mag worden gehouden voor het vertoonde gedrag. Dat is nog best een lastige. Mij lukt het maar matig.”

Ferry

Foto komt uit de collectie van Ton Jacobs.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

9 Reacties

  1. Dat is een van de vele ellendige kanten van ouderverstoting: het kan lijken alsof het kind zélf zijn ouder niet meer wilt zien, en het kind kan zelfs de ouder gaan haten, op basis van wat de verstotende ouder vertelt. Het is pure hersenspoeling waar een kind niets van begrijpt, laat staan weerstand kan bieden…

    Als ik het uit het perspectief van je dochter bekijk, heeft zij waarschijnlijk weinig in te brengen tegen haar moeder. Kinderen zijn afhankelijk van de (verzorgende) ouder om te overleven. Voor haar is dit een overlevingsmechanisme.

    Ik mocht na de scheiding op mijn 6e mijn vader niet meer zien en nu als dertiger heb ik hem alsnog opgespoord. Hij vroeg mij ook eens waarom ik niet eerder op zoek ging. Dat ik op mijn 18e toch volwassen was? Helaas, zo werkt het niet. Voor zover ik me kan herinneren, ben ik gelukkig nooit boos op mijn vader geweest, maar zweeg er wel altijd over, tegen iedereen en ook als volwassene, en was altijd doodsbang om mijn moeder naar hem te vragen. Het duurde zo’n dertig jaar voordat ik zelfs maar aan mijn vader durfde te denken en ontdekte dat ik wel degelijk behoefte heb om hem te leren kennen (had namelijk ook vrijwel geen herinneringen meer aan hem). Dat mocht ik namelijk nooit en heb ik volledig weggedrukt. Het is de angst die regeert. Ik vind het ook jammer dat ik het niet eerder durfde, maar mijn moeder had me gewoon volledig in haar macht, mijn hele leven lang.

    Dus zo kan het ook gaan… ik begrijp wel dat je boos bent, omdat het haar eigen keuze lijkt te zijn. Eigenlijk spreekt de moeder via de dochter uit dat jij niet meer welkom bent in haar leven… Uit de mond van je dochter klinkt de wil van haar moeder.

    Je mag ook boos zijn op je dochter, niet alleen zozeer vanwege wat er speelt, maar omdat je je gevoelens niet moet opkroppen. Het is logisch dat deze situatie je boos maakt. Jullie zijn allebei slachtoffer. Het is misschien moeilijk haar als slachtoffer te blijven zien, omdat ze op deze manier tegen je spreekt. Dat is ontzettend pijnlijk. Hopelijk komt er ooit een dag dat ze ‘wakker’ zal worden.

    Veel sterkte ermee!
    Jasmijn

    Laat een reactie achter
  2. Je kunt haar niet dwingen. Lijkt me zo kansloos.
    Boos zijn is waarschijnlijk een uiting van je verdriet. Het onrecht dat je wordt aangedaan.
    Er is een grote kans, dat ze wanneer ze oud genoeg is jou belt op een dag.
    Op zoek naar die vader die ze mist.

    Ik wens het je zo. Tot zolang probeer gelukkig te zijn.

    Laat een reactie achter
  3. Onderschat de indoctrinatie van exen en hun familie niet .

    Die kunnen volwassenen nog overtuigen dat de vaders op alle fronten niet deugen .

    Veel van deze exen verdwijnen in een soort slachtoffer rol Ze weten instantie.’s rechters politie enz te overtuigen van hun zieligheid
    .
    Kinderen willen loyaal
    zijn aan die arme
    zielige mamma.

    Vaders worden veelal op een zijspoor gerangeerd.En soms ook moeders.

    Maar boos op je kind worden lijkt me onterecht.

    Kinderen die dit mee maken zijn voor hun leven beschadigd.

    Laat een reactie achter
  4. Mijn zoon wil zijn vader niet zien.
    Onze andere kinderen wel. Het komt echt vanuit hem, ook al denkt papa van niet.
    Soms kan een niet bezochte ouder het ook zelf veroorzaken.

    Laat een reactie achter
  5. Erg moeilijk, Ferry!

    Ik ben het met je eens dat ze zèlf op een gegeven moment de keuze heeft/maakt.
    Het hangt misschien ook van leeftijd af?
    Ik dacht ook altijd: als kinderen volwassen zijn (18 jaar bedoel ik, wat is volwassen…) dan kunnen ze gewoon zèlf het contact herstellen of iig uitleg vragen èn geven.
    Als ik lees hoe oud Jasmijn was vóór ze uit zichzelf contact zocht…maar die had haar vader sinds haar 6e niet meer gezien. Dat is jong! Zal niet makkelijk voor je zijn geweest, Jasmijn!

    Sterkte! Ik ga er vanuit dat kinderen ooit contact leggen, tzt.

    Laat een reactie achter
    • Inderdaad Maria, het was een heel groot gemis en heel vreemd om zo te leven als je om je heen ziet dat andere kinderen hun vader (en familie) wel gewoon zien. Er ontbreekt iets essentieels van jezelf.

      Laat een reactie achter
      • @Jasmijn er speelden bij ons andere dingen, maar ik moet er niet aan denken dat ik mn vader had moeten missen.
        DIKKE KNUF voor jou!

        Laat een reactie achter
  6. H4t is vreselijk als je jouw kind(eren) moet missen. Kinderen die een van de ouders niet meer mogen zien, hoe oud ze ook zijn, zijn de dupe van een narcistische ouder. Een ouder die heel goed weet hoe de andere ex partner gemanipuleerd kan worden. Weet heel goed hoe de verstoten ouder naar het kind verlangt en er voor hem/haar wil zijn. Het is misdadig en brengt6 niet alleen voor de verstoten ouder maar ook voor het kind grote trauma’s met zich mee.

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *