Mag je boos zijn op het kind dat jou niet wil zien?

“Sinds drie jaar zie ik mijn dochter niet meer. Ik heb vooral begrip voor die keuze, maar worstel met de vraag of ik boos mag zijn op haar.

Het begon op ‘een overdrachtdag’, jargon bij co-ouders voor de dag waarop een kind normaal gesproken van het ene naar het andere huis verhuist. Haar moeder belde me op: ‘Je dochter wil niet meer naar je toe. En ik ga haar ook niet dwingen’.

Daarmee startte de ouderverstoting. Ik was toen al zeven jaar gescheiden. Sindsdien zorgde ik om de week voor haar. In de jaren daarvoor had ik haar hooguit acht dagen van haar leven níet gezien. Maar op die dag eindigde het contact en startte een periode van ‘niet zien’ van inmiddels meer dan 1000 dagen.

Er volgde een langdurend traject, waarbij ik haar – na een uitspraak van de kinderrechter – een paar keer ‘onder begeleiding’ zou gaan zien, met als doel de reguliere omgangsregeling weer op gang te brengen. Daar kwam niets van terecht. De dochter wilde niets zonder de moeder, en daar gingen de hulpverleners in mee.

‘Ik heb geen vader meer nodig’, zei ze, in de laatste bijeenkomst van dat begeleidingstraject. ‘Ik kan heel goed leven zonder vader.’ Ze gaf er wat redenen bij. Dat ze van mij minder cadeautjes kreeg dan van haar moeder noemde ze als eerste.

En verder volgden nog wat meer algemene dingen. Ik was een keer onredelijk boos op haar geweest. Ik had een keer iets negatiefs over haar moeder gezegd. Toen ze die redenen uitsprak dacht ik: ‘Als dit redenen voor ouderverstoting zijn, dan zou geen enkel kind zijn ouders nog zien.’

Tijdens het hulpverlenerstraject, en ook in de eerste maanden daarna, was ik geneigd begrip te hebben voor haar keuze. Het leven was er voor haar niet makkelijker op geworden toen de relatie tussen haar ouders, zeven jaar na de scheiding, opeens de status van vechtscheiding kreeg, nadat ik een nieuwe relatie was begonnen.

Om geen loyaliteitsconflict te ervaren, was kiezen voor één van die ouders misschien wel het meest gezonde of verstandige wat ze kon doen. Uit zelfbescherming. Maar nu zijn we bijna twee jaar verder. Ik zie haar steeds minder als slachtoffer van de vechtscheiding. Ik voel het begrip wegsijpelen.

Het conflict tussen haar moeder en mij is wat meer naar de achtergrond verschoven. Ze is ouder geworden. Ik voel vragen in me opkomen als: ‘Wordt het geen tijd weer eens open te staan voor contact met mij?’ Of: ‘Waarom moet die afwezigheid van contact voortduren?’

Haar eigen rol in de keuze voor ouderverstoting wordt daarmee groter. Boosheid tast het begripvolle gevoel van eerder aan. Dat voelt vervolgens ook weer niet helemaal eerlijk.

Want in hoeverre is zij – destijds én nu – beïnvloed door haar moeder? En was of is die invloed er een beetje of was en is die invloed heel groot? Dat zijn vragen waarop ik ook geen antwoord heb.

Probeer maar eens boos te zijn op iemand die mogelijk slechts voor een klein deel verantwoordelijk mag worden gehouden voor het vertoonde gedrag. Dat is nog best een lastige. Mij lukt het maar matig.”

Ferry

Foto komt uit de collectie van Ton Jacobs.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht op

20 Reacties

  1. Dat is een van de vele ellendige kanten van ouderverstoting: het kan lijken alsof het kind zélf zijn ouder niet meer wilt zien, en het kind kan zelfs de ouder gaan haten, op basis van wat de verstotende ouder vertelt. Het is pure hersenspoeling waar een kind niets van begrijpt, laat staan weerstand kan bieden…

    Als ik het uit het perspectief van je dochter bekijk, heeft zij waarschijnlijk weinig in te brengen tegen haar moeder. Kinderen zijn afhankelijk van de (verzorgende) ouder om te overleven. Voor haar is dit een overlevingsmechanisme.

    Ik mocht na de scheiding op mijn 6e mijn vader niet meer zien en nu als dertiger heb ik hem alsnog opgespoord. Hij vroeg mij ook eens waarom ik niet eerder op zoek ging. Dat ik op mijn 18e toch volwassen was? Helaas, zo werkt het niet. Voor zover ik me kan herinneren, ben ik gelukkig nooit boos op mijn vader geweest, maar zweeg er wel altijd over, tegen iedereen en ook als volwassene, en was altijd doodsbang om mijn moeder naar hem te vragen. Het duurde zo’n dertig jaar voordat ik zelfs maar aan mijn vader durfde te denken en ontdekte dat ik wel degelijk behoefte heb om hem te leren kennen (had namelijk ook vrijwel geen herinneringen meer aan hem). Dat mocht ik namelijk nooit en heb ik volledig weggedrukt. Het is de angst die regeert. Ik vind het ook jammer dat ik het niet eerder durfde, maar mijn moeder had me gewoon volledig in haar macht, mijn hele leven lang.

    Dus zo kan het ook gaan… ik begrijp wel dat je boos bent, omdat het haar eigen keuze lijkt te zijn. Eigenlijk spreekt de moeder via de dochter uit dat jij niet meer welkom bent in haar leven… Uit de mond van je dochter klinkt de wil van haar moeder.

    Je mag ook boos zijn op je dochter, niet alleen zozeer vanwege wat er speelt, maar omdat je je gevoelens niet moet opkroppen. Het is logisch dat deze situatie je boos maakt. Jullie zijn allebei slachtoffer. Het is misschien moeilijk haar als slachtoffer te blijven zien, omdat ze op deze manier tegen je spreekt. Dat is ontzettend pijnlijk. Hopelijk komt er ooit een dag dat ze ‘wakker’ zal worden.

    Veel sterkte ermee!
    Jasmijn

    Reageer
    • Beste Jasmijn, tot mijn schaamte zie ik nu pas dat ik destijds niet op je mooie reactie heb gereageerd. Mogelijk alleen in gedachten, maar die zie je hier niet 🙂 Dus bij deze erg bedankt!

      Reageer
  2. Je kunt haar niet dwingen. Lijkt me zo kansloos.
    Boos zijn is waarschijnlijk een uiting van je verdriet. Het onrecht dat je wordt aangedaan.
    Er is een grote kans, dat ze wanneer ze oud genoeg is jou belt op een dag.
    Op zoek naar die vader die ze mist.

    Ik wens het je zo. Tot zolang probeer gelukkig te zijn.

    Reageer
  3. Onderschat de indoctrinatie van exen en hun familie niet .

    Die kunnen volwassenen nog overtuigen dat de vaders op alle fronten niet deugen .

    Veel van deze exen verdwijnen in een soort slachtoffer rol Ze weten instantie.’s rechters politie enz te overtuigen van hun zieligheid
    .
    Kinderen willen loyaal
    zijn aan die arme
    zielige mamma.

    Vaders worden veelal op een zijspoor gerangeerd.En soms ook moeders.

    Maar boos op je kind worden lijkt me onterecht.

    Kinderen die dit mee maken zijn voor hun leven beschadigd.

    Reageer
  4. Mijn zoon wil zijn vader niet zien.
    Onze andere kinderen wel. Het komt echt vanuit hem, ook al denkt papa van niet.
    Soms kan een niet bezochte ouder het ook zelf veroorzaken.

    Reageer
    • Dwingen hoeft niet, maar je kan het kind ook sturen met opmerkingen en vragen “ waarom niet “ ? Sorry maar het komt moeders ook wel goed uit als een kind zich tegen de vader keert, of andersom, loyaliteit in dit geval naar de moeder!

      Reageer
      • Ivonne, ik en de hulpverlening hebben meerdere malen geprobeerd het contact te herstellen, zelfs met tegenzin van mijn zoon, echter vonden wij dat belangrijk. Maar iedere keer liet vader dit afweten, beantwoordde geen berichtjes van zijn zoon, kwam afspraken niet na en kwam op contactherstel niet opdagen.
        Soms ligt het echt niet aan de andere ouder en is het tussen kind en ouder.

        Reageer
        • preciesr

  5. Erg moeilijk, Ferry!

    Ik ben het met je eens dat ze zèlf op een gegeven moment de keuze heeft/maakt.
    Het hangt misschien ook van leeftijd af?
    Ik dacht ook altijd: als kinderen volwassen zijn (18 jaar bedoel ik, wat is volwassen…) dan kunnen ze gewoon zèlf het contact herstellen of iig uitleg vragen èn geven.
    Als ik lees hoe oud Jasmijn was vóór ze uit zichzelf contact zocht…maar die had haar vader sinds haar 6e niet meer gezien. Dat is jong! Zal niet makkelijk voor je zijn geweest, Jasmijn!

    Sterkte! Ik ga er vanuit dat kinderen ooit contact leggen, tzt.

    Reageer
    • Inderdaad Maria, het was een heel groot gemis en heel vreemd om zo te leven als je om je heen ziet dat andere kinderen hun vader (en familie) wel gewoon zien. Er ontbreekt iets essentieels van jezelf.

      Reageer
      • @Jasmijn er speelden bij ons andere dingen, maar ik moet er niet aan denken dat ik mn vader had moeten missen.
        DIKKE KNUF voor jou!

        Reageer
  6. H4t is vreselijk als je jouw kind(eren) moet missen. Kinderen die een van de ouders niet meer mogen zien, hoe oud ze ook zijn, zijn de dupe van een narcistische ouder. Een ouder die heel goed weet hoe de andere ex partner gemanipuleerd kan worden. Weet heel goed hoe de verstoten ouder naar het kind verlangt en er voor hem/haar wil zijn. Het is misdadig en brengt6 niet alleen voor de verstoten ouder maar ook voor het kind grote trauma’s met zich mee.

    Reageer
  7. Ik ben de vriendin van een vader wiens dochter van 11 hem niet meer wil zien. Ik zie haar langzaam veranderen in haar moeder zijn ex. Ze is haar vader gaan behandelen zoals haar moeder dat doet en deed. Iedereen worst gemanipuleerd door deze vrouw tor en met de hulpverlening. En wij staan er bij en kijken ernaar vol ongeloof onrecht machteloosheid en verdriet. Dit gebeurt toch niet dit kan en mag toch niet? Maar het gebeurt wel en je kan er niks aan doen. Misdadige ex vrouw die zichzelf moeder nowmt maar het ia eigenlijk pure kindermishandeling maar niemand die dit erkent laat staan er iets aan doet. De verhalen over ouderverstoting zijn legio en toch volgens de hulpverlening bestaat het niet.

    Reageer
    • Hier een kind van 13 dat zo bewerkt wordt door stiefmoeder dat het haar eigen moeder en broer niet meer wil zien. En alle zorgverlening inclusief jeugdbescherming staan erbij en kijken erna.
      Je bent machteloos als verstoten ouder.

      Reageer
      • @Miek
        Het type waar jij het over hebt, noem ik stiefloeder.
        En in situaties zoals die jij beschrijft, vraag ik me af waar de vader is! Dàt is degene die het laat gebeuren, die zijn partner haar gang laat gaan!

        Ferry, de vader die dit blog schreef, is waarschijnlijk nog geen stap dichter bij z’n kind…

        Ik maak nu van dichtbij mee hoe een verstoten vader nog een extra schop nakrijgt.
        Z’n jongste kind is 18 geworden. En heeft naamswijziging gevraagd.
        De vader is verdrietig.
        En boos.
        Zijn woorden:
        “Het is alsof ik mijn kind opnieuw kwijt raak”.
        (De moeder is nu al 15 jaar bezig om vader en kinderen van elkaar te vervreemden, het lukt haar nog ook).
        De moeder heeft ooit “beloofd” dat ze haar ex, de vader van haar kinderen (!!!), helemaal kapot zou maken.
        Ze blìjft bezig, blijkt nu wéér.
        En met haar zijn er veel (stief-)ouders die door blijven gaan.

        De wetgever staat erbij en kijkt er naar.

        Reageer
  8. Mijn dochter heeft zich volgens de geweldige instantie “jeugdzorg ” van mij afgewend.zo noemen ze dat. Jeugdzorg kiest partij en al hun fouten hebben hele logische oorzaken. Ze hebben overal een antwoord op. Ze doen niets fout terwijl ieder mens fouten maakt, zijn voogden bij jeugdzorg blijkbaar bijna heilig. Ze zijn in mijn geval mede verantwoordelijk voor het verdere contactverlies tesamen met de beïnvloeding van de ouder waar ze wonen. Ik mis mijn kinderen.ieder dag, iedere minuut.mijn leven is over. En ooit hoop ik dat ze mijn verhaal willen horen. Mijn deur zal altijd voor hen openstaan.ik vrees alleen iedere dag dat de vele leugens en een niet bestaande beeld wat van mij wordt geschetst voor hun waarheid wordt. Er wordt een verleden herschreven wat niet bestaat. En hoe werkt dat in een kinderbrein? Constante vertekening van een de waarheid en het verzinnen van wat zij hebben meegemaakt in hun vroege jeugd. Wordt dit uiteindelijk waarheid? Dat is mijn angst dat zij vergeten hoe het wel was. De gelukkige kindertijd die nu wordt herschreven….

    Reageer
  9. Vandaag is het moederdag en weer zit ik alleen, geen van mijn 2 volwassen zoons hebben zin in contact met me. Jaja had ik maar niet moeten scheiden; ik weet het nou wel…
    Mijn jongste verbrak het contact met mij toen hij 12 was om op zijn 20e (lang verhaal kort, ik bleef contact houden dmv af en toe een berichtje naar facebook) weer terug te komen. Huilend om mijn nek hangen, hij wilde me nu echt NOOOOIT meer kwijt.
    Er is geen ruzie geweest, ik ben ‘te lief’ volgens anderen en ik MOET ‘gewoon’ wachten.

    Hij komt wel weer.

    Maar ik ben het zat, ben dit keer boos om zonder enige reden of een reden die zijn vader verzonnen heeft ik weet het niet, hij praat niet tegen me. De laatste keer dat ik het probeerde drukte hij mijn gesprekken weg en stuurde een appje: ik bel je zo terug, of morgenavond. Dat is nu 2 weken geleden. Ik heb alleen na 2 dagen nog een vraagteken geappt, als in: ‘waarom bel je me niet terug?’
    Niks. Ik ben niet de moeite waard om zelfs maar ‘nee’ tegen te zeggen, ik merk het vanzelf wel dat hij niks meer met me te maken wil hebben.

    Wat me heel erg lamslaat zijn de reacties om me heen: op het wachtbankje maar weer en hij komt heus wel blablabla maar hij is een volwassen vent van bijna 25 en ik laat me niet meer op het wachtbankje zetten. Ik ben boos, nee razend. En diep verdrietig. Weer een lang verhaal kort: ik heb hem toen we weer contact kregen na zijn 20e op het hart gedrukt me NOOIT te laten zitten op Moederdag. Dat heeft een reden, ik zei er ook bij dat ik hem alles kon vergeven, verjaardag vergeten, geen kerstgroet kan me niet schelen maar Moederdag is heilig. 1 dag per jaar, dat moet hij dan maar een keer voor mij opbrengen.
    Dit is dus de moederdag dat ik hem weer verlies. Ik twijfel nog of ik hem een appje ga sturen of liever nog opbellen en de voicemail inspreken om hem te bedanken (cynisch ja, heel fout allemaal) voor de duidelijke boodschap: hij moet me niet als moeder. Prima dan ga ik verder met mijn leven en wil ik hem nu echt nooit meer zien, lekker duidelijk.
    Tegelijkertijd is dat het laatste wat ik wil zeggen maar ik ga er zo langzamerhand kapot aan, echt kapot. 2 Kinderen verliezen die nog leven al is de oudste er niet best aan toe, psychotisch, paranoia ook daar is geen normale band mee mogelijk niet zozeer door de scheiding maar omdat hij soms zo in de war is dat hij niet normaal kan praten en maar 1 ding zeker weet: ik moet dood dan komt het mss nog goed met de wereld. Ok… het is zijn psychose die praat maar het zijn mijn oren die het horen.
    Ik kan niet meer, ik wil niet meer. Heb zelf maar een paar jaar een moeder gehad, kan me er weinig van herinneren. Weet alleen dat ik ‘te lief’ ben maar als ik zeg dat ik er wat van ga zeggen moet ik zwijgen en ‘lief zijn’ want OOIT….. komt hij wel weer terug.

    De arrogantie. Ik ben echt boos, woedend, verdrietig. Nooit heb ik ze vernederd, geslagen, gemeen behandeld hooguit ‘te lief’ (lees dom wijf? te vergevensgezind?) en ik ben nu even niet zo lief.

    Ik wil het liefst het laatste geld wat ik heb en waar ik spullen voor mijn huis mee moet betalen opmaken aan een prachtige vakantie ergens waar je kan snorkelen en de mooie dingen van de natuur kan zien. Als mijn geld op is de zee opzwemmen en verdwijnen. Geen valse uitvaart met 3 mensen die gaan staan mieren hoe lief ik wel niet was. Bah. Gewoon wegdrijven, ik weet waar ik moet zijn en dan mogen ze genieten van de onzekerheid die ik nu al zolang voel.

    Ik denk er nog even over na maar heb mijn besluit eigenlijk al genomen. Ik vind dat je best kwaad mag zijn op zo’n kind zeker als ze volwassen zijn, het zijn geen idioten gespeend van iedere vorm van empathie.

    En daarnaast hebben mijn zoons toch altijd hun fantastische, zuipende, blowende, coke- en speedgebruikende lieve lieve pappa toch nog? Ik mag zo langzamerhand gaan slapen, dat had ik mezelf beloofd 5 jaar geleden: als er weer om niets de band verbroken wordt is het over en uit. Dan mag ik aan mezelf gaan denken.

    Laat ik dat maar eens gaan doen. Sterkte voor degenen die dit ook meemaken en dan met name de moeders want die hebben het 10x zo zwaar. Een vader laten rotten tsja, is normaal, een kind hoort bij de moeder MAAR als dat kind niet bij de moeder WIL zijn moet het wel een door en door slecht mens zijn. Het zij zo..

    Reageer
    • Beste Carrie, de ellende die ouderverstoting veroorzaakt is enorm, en jij bent daar helaas een duidelijk voorbeeld van. Ja, ik vrees dat de ouder die verstoten wordt wel vaker ‘te lief’ is. In ieder geval vaker dan de verstotende ouder. Als ik – als man – primair zou reageren op de verstoting, en met name op de rol die de andere ouder daarin speelt, zou ik haar van alles willen aandoen, omdat het zo intens oneerlijk is allemaal. Maar goed, de ratio overwint: de kinderen worden daar niet beter van, ikzelf uiteindelijk ook niet. Ook dat is ‘te lief’ zijn, en niet voor jezelf opkomen. ‘Het systeem’ dwingt je daartoe, is mijn ervaring. Al die zogenaamde hulpverlenende instanties, die ouderverstoting bagatelliseren… Al die professionals van scholen die het weten en niets doen. De vrienden van de verstotende ouder… De familie van de verstotende ouder… Iedereen staat erbij en kijkt ernaar. En ja, houd die wortel voor van ‘wacht maar tot ze ouder zijn’. Ik zou hen op hun verantwoordelijkheden willen wijzen, maar ik doe het niet, voor je het weet ben je een agressieve buitenstaander. Je lijkt de moed te verliezen, en dat is o zo herkenbaar. Moedeloosheid en ouderverstoting gaan hand in hand. Maar probeer, zoals Ineke Vonk vorig jaar al schreef in een reactie, toch een zo gelukkig mogelijk mens te zijn. Ondanks alles. Ook dat schijnt mogelijk te zijn ‘door aan jezelf te denken’. zoals je wilt doen. Ik hoop dat het lukt die draad op te pakken. Die nare ex van je verdient het niet om indirect de veroorzaker van je einde te worden.

      Reageer
      • Ferry, dankjewel voor je reactie het doet me goed dat je de moeite hebt genomen om een reactie te geven op mijn geschreeuw om aandacht want dat is het eigenlijk.
        Ik had nog een heel klein beetje hoop dat de jongste zich geen raad wist met de situatie en geen contact meer durfde te leggen omdat hij met moederdag geen teken van leven heeft gegeven, ik besloot dan ook -tegen alle adviezen in- om hem toch nog een berichtje te sturen voor het pinksterweekend: ‘wanneer kom je weer eens koffiedrinken? Ik mis je x’.
        Ik hoopte dat hij zou denken: o gelukkig ze neemt me niets kwalijk, ik pak die uitgestoken hand aan en doe gewoon net of er niets geks gebeurd is.
        Hem kennende zou dat heel goed gekund hebben, maar ik heb zojuist gekeken: hij heeft mijn berichtje nog niet eens gelezen…

        Wat vreselijk trouwens als ik jouw verhaal lees, ik herken de macht van Jeugdzorg en hoe weinig je kunt doen terwijl je ziet dat ze eigenlijk je opgroeiende kind leren dat het heel normaal is om je vader of moeder -net wie de sigaar is- af te wijzen ook als kind/puber in gesprekken met de kinderrechter op de vraag: waarom wil je je moeder niet zien alleen kan antwoorden: ‘gewoon, wil ik niet’ en zo’n rechter dan zegt: als hij niet wil (12, 13 jaar) dan houdt het op ook al zie ik geen reden voor zijn weigering. Hij moet het ZELF weten. Alsof ze zo zouden reageren als een kind besluit niet langer naar school te willen of zich aan te kleden..
        Dan zouden ze alles op alles zetten om hem uit te leggen dat hij toch echt naar school moet en ’s ochtends kleren aan.
        Maar je moeder niet willen zien? Ja, moet je zelf weten. Niet te geloven dat ik binnen een half jaar een woning had, voldoende inkomen (geen bijstand) zijn vader op staande voet ontslagen was wegens dronken op het werk verschijnen en zijn vrouwelijke leidinggevende een dreun gaf toen ze daar wat van zei. Geen uitkering dus ook; toch mocht hij bij zijn vader gaan wonen.
        Let wel: in de daklozenopvang. Ik kan er nog steeds niet bij.

        De rechter rekende me ook aan dat ik op dat moment al 20 jaar geen contact met mijn ouders had gehad aldus mijn ex. Klopt, ze waren al 20 jaar daarvoor overleden. Het is bijna om te lachen maar de rechter luisterde niet of het kon haar niet schelen: ze vondt het i.i.g. foute boel, zelf ook geen contact met je ouders. Ik sprong op en riep dat ze overleden waren 20 jaar terug; alsof ik zomaar wat riep werd ik tot stilte gemaand, ook door mijn advocaat.
        Die onmacht die ik toen voelde en op ontelbare andere momenten…….. het sloopt me.
        Sloopte moet ik zeggen, jeugdzorg is immers allang uit beeld: het is nu echt de beslissing van mijn zoon om me uit zijn leven te bannen. En niet wil vertellen waarom. Dat maakt me razend: ik heb dit gewoon niet verdiend. Echt niet. Als ik wel iets verkeerd had gedaan zou ik het hier -anoniem- wel vertellen. Maar ik kan niets bedenken.

        Overigens heb ik ook zitten huilen om jouw verhaal, en als ik denk aan de vaders en moeders die nu met hetzelfde verdriet zitten kan ik het bijna niet bevatten.
        Waarom? Dat blijft maar door mijn hoofd spoken.

        Ik vraag me ook af of ik nog snel -voor hij het onmogelijk maakt om nog contact op te nemen- gewoon een bericht zal sturen waarin ik hem vertel hoe boos ik ben, dat hij het recht niet heeft om me zo te behandelen. NIKS ‘lief wachten tot hij weer komt’ en ‘de bal ligt nu bij hem’.

        De oudste had nog met koeieletters op zijn Facebook pagina (niet dat we daar vrienden zijn maar openbaar, de hele wereld mocht het weten) geschreven: Fijne dag voor mijn moeder maar NIET met mij.
        Op moederdag, voor alle duidelijkheid. Hij kreeg 2 dikke duimen van mensen die ik niet ken.
        Ik krijg ook zin om daar iets te plaatsen in de trend van: alsof ik de deur voor je open had gedaan.. zie je zelf niet meer hoe triest je bent met je berichtjes? moest je toch aan me denken knul? nou ik hoef je niet meer te zien.

        En tegelijkertijd denk ik: zou hij hopen op een berichtje van mij? is dit zijn manier om te controleren of ik hem nog in de gaten hou via facebook? Ja dus, maar ik ga geen reactie geven. 26 mei is hij jarig. En weer begint een stemmetje in mijn hoofd te fluisteren: je kan hem toch een berichtje sturen met gefeliciteerd.

        Letterlijk gek aan het worden, en moedeloos ja. Heel erg moedeloos.

        Voor nu stop ik maar weer even met razen maar ik wil je heel veel sterkte toewensen en ja, ik vind dat je best boos mag worden op een volwassen kind dat na een fijne jeugd zijn vader of moeder als lucht behandeld. (tot aan zijn 12e in het geval van mijn jongste)
        Hij weet dat nog heel goed, in de afgelopen jaren hebben we veel herinneringen opgehaald aan de leuke dingen uit zijn kindertijd.
        En dan tóch weer zonder enige aanleiding -na 5 jaar wel contact- weer verdwijnen in de mist? Nee, daar heb ik geen begrip (meer) voor.

        Het zijn volwassen mensen en ze kicken gewoon op de macht die ze hebben. Ze weten donders goed wat ze doen en laten. Ik doe voorlopig niet meer mee.
        Geen lieve mamma meer; en ook geen smoesjes van ja maar ik wist het niet.

        Sorry voor de volwassen kinderen die hun vader of moeder dood lieten vallen en nu hier schrijven maar ik heb geen greintje begrip voor jullie. Je moet je doodschamen, geen enkele reden om je ouders zo te behandelen tenzij ze je iets vreselijks hebben aangedaan.
        Kinderen die tig maal verkracht zijn door hun eigen vader zijn nog loyaler dan jullie soort. Ik ben inderdaad te lief en dat is voor een bepaald slag mensen reden genoeg om je als boksbal te gebruiken. Niet alle kinderen dansen zo naar de pijpen van hun moeder (of vader) maar gaan wel degelijk ZELF nadenken na de puberteit. Of je daar iets mee doet ligt aan je karakter, niet aan je moeder als je 20 bent…

        Reageer

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *