Mijn moeder is een narcist

“Een paar jaar geleden kwam ik erachter dat ik een ‘dochter van’ ben.

Toen ik er voor het eerst over hoorde, kon ik het niet geloven. Ik? Een dochter van? Dat kan toch niet?

Goed, dat mijn moeder koud en kil is en dat ze 2 gezichten had – eentje voor binnenshuis en eentje voor buitenshuis – dat klopt. Maar kan zij echt een narcist zijn?

Ik wilde het niet geloven, tot ik erover ging lezen.

Boeken, tijdschriften, internet, alles las ik! En bij alles wat ik las, liepen de tranen van pijn en herkenning over mijn wangen.

Hoe er altijd een gouden kind is (mijn broertje), en een zondebok (ik). Hij kon niks fout doen, ik niks goed. Hoe ik werd gedrild in het lezen van haar onuitgesproken behoeften en hoe mijn mening, gevoelens en behoeften niet belangrijk waren.

Grenzen mocht ik niet hebben, zelfs mijn lichaam was niet van mij.

Ik kreeg altijd opmerkingen over mijn lichaam en mijn gewicht. Er werd altijd zonder overleg aan mijn lichaam gezeten en als ik protesteerde, moest ik niet zo moeilijk doen. Ik heb nu nog steeds iets met mijn gewicht, ben nog altijd bang om dik te worden.

Ik voelde me gek worden, want de buitenwereld zag niet wat er aan de hand was, en daardoor twijfelde ik enorm aan mezelf.

Vaak werd er gezegd: “Jij hebt toch zo’n leuke moeder!” Ze moesten eens weten dat dat voor de schijn was, want hoe ze binnenshuis was, dat had niemand in de gaten.

Als klein kind al wist ik dat er iets niet klopte.

Als kleuter lag ik doodsbang voor het onweer in mijn bed, maar ik durfde mijn ouders niet te roepen want dat mocht niet. Dus bleef ik maar stil liggen.

Ik probeerde al vroeg mezelf weg te cijferen, om woedeaanvallen te voorkomen. Maar die bleven komen, want hoe goed ik ook mijn best deed om de perfecte dochter te zijn, het was nooit goed genoeg.

Ik leerde dat mensen niet te vertrouwen zijn, dat complimenten niet echt zijn, en ik zag hoe mijn moeder anderen, achter hun rug, de grond in trapte. Liefde dien je te verdienen en ik verdiende het niet, wat ik ook deed.

Al tijdens mijn puberteit wilde ik niet meer leven en ik probeerde zelfmoord te plegen.

Mijn moeder kwam er achter doordat ze stiekem in mijn dagboek las. Ze sloeg me en riep: “Hoe kun je MIJ dit aan doen?” Daarna probeerde ik alleen nog precies te doen wat zij wilde. Totdat ik kon ontsnappen.

Doordat ik op school erg goed mijn best deed, kon ik gaan studeren aan de universiteit. Zo kon ik op mijn 18e ontsnappen aan het ouderlijk huis.

Maar… ik moest wel ieder weekend naar huis komen. Daar werd ik volkomen genegeerd en ik moest meedraaien in het huishouden (wassen, strijken, stofzuigen enzovoort) alsof ik er nog steeds woonde.

Mijn vriendje, die ik tijdens mijn studie leerde kennen, werd genegeerd en gekleineerd. Ondanks alles bleven we samen en kregen we later een zoon en een dochter.

Mijn kinderen werden mijn spiegels, en ik vroeg me 1001 dingen af over de relatie tussen mij en mijn ouders. Maar antwoorden kreeg ik niet. Onbewust heb ik geprobeerd mijn dochter het gevoel te geven dat zij wel welkom en gewenst is, ondanks dat ze een meisje is. Want ik voelde me altijd enorm ongewenst.

Tot een paar jaar geleden iemand tegen mij zei: “Jouw moeder is een narcist.” De puzzelstukjes vielen ineens op zijn plek. Ik las dingen die ik nooit tegen iemand had durven te zeggen.

Ondanks mijn universitaire studie dacht ik dat ik dom was en voelde ik me altijd een fraudeur, altijd bang dat ik door de mand zou vallen. Ik had geluk gehad met mijn studie – dat ik het gehaald had – maar dat kwam zeker niet omdat ik zo slim ben….zo dacht ik.

In al die jaren heb ik wel contact gehouden met mijn ouders. Het contact tussen ons is wel altijd heel slecht geweest. De gedachte alleen al aan hen, zorgde ervoor dat de stress uit mijn oren spoot.

Ik heb nooit kunnen begrijpen dat mensen graag naar hun ouders gaan. Toen ik eenmaal wist wat er écht aan de hand was, kon ik het beter plaatsen. Ik zag het narcisme in al hun doen en laten, en kon niet meer tegen het gedraai en het gemanipuleer.

Ik was altijd de zondebok geweest, het was altijd mijn schuld geweest, maar nu pikte ik het niet meer. En, nadat ik ze weer had gezien, met alle ellende die erbij hoort, heb ik besloten ze uit mijn leven te bannen. Ik wilde er niet zelf aan onderdoor gaan, dus moest ik nu voor mezelf kiezen.

Wat ik het meest wrange aan dit alles vind, is dat ik door hen levenslang gekregen heb en dat zij dat niet eens weten.

De afgelopen jaren heb ik gevochten voor mezelf en voor mijn kinderen. Ik heb geleerd dat ik er mag zijn, dat ik een warme moeder ben, en ik heb geleerd van mezelf te houden.

Soms voel ik me alsof ik van een andere planeet kom. Allerlei basis dingen moet ik opnieuw leren. Wat zijn normale reacties? Nog steeds ben ik bang dat mensen boos zullen worden als het niet goed gaat. En ik blijf het moeilijk vinden mijn eigen ruimte in te nemen en dingen voor mezelf te doen.

Er zijn gelukkig genoeg dagen dat het goed met mij gaat, maar soms komt de klap weer keihard aan.

Ik probeer me voor te houden dat wat in ruim 40 jaar kapot is gemaakt, niet in een paar maanden geheeld is. En als ik kijk waar ik nu sta, en dat vergelijk met een paar jaar geleden, dan ben ik al heel ver. Misschien ben ik er nog niet, maar ik ga er wel komen!

Ik ben misschien een dochter van, maar ik ga mijn verleden overwinnen. Want mijn aangenomen naam Nike betekent de overwinnaar.”
Lees ook van Nike: Loskomen van een narcistische ouder.

Foto komt uit de collectie van Jet Rood.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

62 Reacties

  1. Wow. Als je dit niet zelf hebt meegemaakt, kan je het maar moeilijk voorstellen. En wat een inpakt het op je leven geeft.
    Ik wens je veel sterkte en hou van jezelf.

    Laat een reactie achter
    • Dank je wel, Sophia, als ik het niet zelf had meegemaakt, zou ik het zelf ook niet geloven. Echter, ik heb het wel meegemaakt en merk aan mezelf dat ik juist moeilijk vind te geloven dat er mensen zijn die graag naar hun ouders gaan.

      Ik hou gelukkig heel veel van mezelf, dat heb ik wel geleerd de afgelopen jaren.

      Ik wens jou een heel fijn weekend toe en bedankt voor jouw lieve woorden

      Laat een reactie achter
  2. Het lijkt net het verhaal over mijn jeugdjaren ….Niets van wat ik hier lees is me vreemd, alleen had ik wel een heel lieve papa, MAAR die mocht zijn liefde voor zijn eigen dochter niet tonen , o wee als dat gebeurde was het huis een slagveld…Mijn broer was de lieveling van mijn moeder tot haar laatste snik heeft ze mij gekleineerd en de grond in geboord……Jaren had ik het idee dat ik het niet waard was om liefde te krijgen van haar , jaren heb ik dagelijks geweend, als vrouw van 50 nog wenen om het gebrek aan moederliefde dat kon toch niet dacht ik, tot ik tot het beseft kwam dat ik niet de schuldige was, vanaf toen had ze geen vat meer op mij. Na haar dood , beleef ik nu al de verloren jaren van liefde tussen vader en dochter en WIJ genieten !! ( Mijn broer heeft helemaal geen schuld aan haar gedrag , hij was en is een lieve broer voor mij nog steeds !!!!))

    Laat een reactie achter
    • Wat ben ik blij voor je, Rolande, dat jij wel een lieve papa had. Mijn vader heeft altijd mijn moeder gesteund en ondanks dat ik als kind redelijk goed met hem kon opschieten, heb ik ook met hem dus gebroken. Omdat hij nooit voor mij opgekomen is.

      Dat gevoel dat je het niet waard bent om van te houden, dat is zo niet waar. Ik probeer mijzelf dagelijks nog ervan te overtuigen dat het aan haar ligt en niet aan mij. Maar het blijft lastig.

      Ik ben heel blij voor jou dat jij nu wel een goede band hebt met jouw vader en jouw broer. Blij dat het voor jou nu zo goed uitpakt. Dat vind ik heel fijn om te lezen!

      Laat een reactie achter
      • Heel herkenbaar!
        Ik ben op de weg om mijn eigen plek te vinden aardig op weg.
        Wat dapper om erover te schrijven.
        Succes met het pad dat je bewandelt.
        Liefs Paula

        Laat een reactie achter
  3. Hoi Nike.

    Erg herkenbaar!
    Alleen heb ik er voor gekozen (dankzij een hele goede therapeut) om mijn moeder te gaan zien als de vrouw van mijn vader.
    Niet meer, niet minder.
    Door het zó te zien, kan ik nog steeds naar mijn ouders. En kan ik zelfs dingen voor haar doen.
    Ze kan me niet meer raken/kwetsen.
    Ik wens je alle geluk van de wereld en vind t dapper dat je je verhaal hier verteld!

    In z’n algemeenheid wil ik nog dit vragen: zolang er geen diagnose is gesteld, kunnen we iemand dan zomaar narcist noemen?

    Fijne paasdagen Nike, Mary en iedereen die dit leest 🙂

    Laat een reactie achter
    • Hoi Maria, iedereen bewandelt een andere weg. Ik vind het knap van jou dat jij op deze manier naar jouw ouders kan kijken. Mij lukte het niet meer en ik heb er bewust voor gekozen geen contact meer met ze op te nemen.

      Wat betreft de diagnose, nee, ik zeg het niet zomaar. Ik heb het ook heel erg gevonden om dit etiket op mijn moeder te plakken. Maar na een tijdje kon ik niet anders concluderen dan dat zij toch een narcist is. Of zoals ik altijd zeg, een persoon met veel narcistische trekken.

      Ik wens jou ook een hele fijne paaasdagen.

      Laat een reactie achter
  4. Met een dubbel gevoel misschien: maar jij bent een echte Nike-powervrouw. Vast zullen er hier en daar nog twijfels binnensluipen. Twijfel niet, je hebt zoveel overwonnen…jij komt er!
    Niet hetzelfde verhaal, iets anders…maar dat het een grote impact heeft op je leven, dáár is geen twijfel over mogelijk. De directe omgeving begrijpt vaak niet wat er in jouw leven gebeurt, je kunt eigenlijk alleen vertrouwen op je innerlijke kompas. Hulpverlening weet er onvoldoende van.
    Maar besef: dat maakt jouw ongelooflijk sterk, dat je alleen kan en moet vertrouwen op jou.
    Je hebt van kleins af aan gezorgd voor jouw eigen veiligheid.l Niemand anders.
    Dus je bent gewoon een topper!

    Laat een reactie achter
  5. Mijn ouders zijn beide narcisten maar weten dat niet.
    Ik MOEST aan de universiteit studeren en met iemand thuis komen uit een goed gezin ( dit betekent vader met hoge positie en vrouw met goede studies. Ik moest jurist worden maar ook economie bijstuderen. De druk werd zo groot dat ik in een depressie belandde en wegens het niet kunnen beantwoorden aan de verwachtingen van mijn ouders mij schuldig voelde en maanden aan zelfmoord dacht. Uiteindelijk verhuisde ik, om verlost te worden van de controle van mijn ouders naar het buitenland waar ik een nieuw leven opbouwde. De band met hen is formeel en beleefd. Ik heb als kind geleerd mijn gevoelens niet te uiten. Bij mijn ouders gaat het altijd om presteren. Mijn schoonbroer is jurist geworden en de geslaagde schoonzoon. Ik heb altijd het gevoel gehad dat, door het stopzetten van mijn studies ik door mijn ouders verstoten werd. Zij hebben het altijd over wat anderen doen ( beroepshalve ) en stemmen hun interesse voor iemand daarop af en niet op het zijn van iemand.

    Laat een reactie achter
    • Beste John, wat een heftige tijd heb je gehad. Heb je hulp gekregen om dit te verwerken? Ik zelf heb een paar jaar geleden EMDR gehad, waardoor ik gelukkig een groot deel heb kunnen verwerken.

      Helaas is dat typisch narcistisch, anderen op voetstuk plaatsen en jou de grond in trappen. Ik werd als kind altijd vergeleken met anderen en alleen als mijn prestatie op mijn moeder afstraalde, hoorde ik dat ze trots op mij was. Maar nooit direct naar mij toe.

      Die gevoelens… die mocht ik ook niet hebben. Ik mocht gewoon geen eigen persoon zijn. Ik herken helaas dus veel in jouw verhaal. Ik hoop echt dat jij dit alles een plek kan geven. Ik kan je aanraden om op de site van het.verdwenenzelf.nl te kijken. Daar las ik ook veel herkenbare dingen.

      Ik wens je heel veel sterkte toe en geef je virtueel een dikke knuffel. Want jij bent een mooi en sterk persoon.

      Laat een reactie achter
      • Narcisme is een LABEL uit de DSM. Dat het voetvolk zonder enige kennis of ervaring maar met internet onderzoek daar heel wat over denkt te weten is dus pure waanzin. Een psychologen opleiding krijg je niet kado.

        Laat een reactie achter
        • Narcisme is een glijdende schaal, als goed is, is iedereen (een beetje) narcistisch. Maar je hebt gezond narcisme en kwaadaardig narcisme. Gezond narcisme zorgt ervoor dat anderen niet over jou heen lopen. Kwaadaardig narcisme kenmerkt zich door totaal gebrek aan respect voor anderen. En mijn moeder zat een heel stuk in het kwaadaardig narcisme, ook al is ze geen full blown narcist.

          Ik heb er lang over gedaan om haar deze label te geven en dit ook besproken met mijn psycholoog, juist omdat ik het een heel heftig label vind. Maar van alles wat ik er nu over weet, blijf ik bij mijn oordeel… al zijn er ook genoeg typisch narcistische trekken die zij niet had. Want ieder mens is uniek, in al zijn doen en laten.

        • En daar raak je precies de kern. Narcisme is een ernstige aandoening die alleen psychiaters kunnen diagnosticeren. Op internet en Facebook gaat een gevaarlijk boek rond. Het verdwenen zelf heet dat. De schrijfster is geen psychiater of psycholoog maar schrijft uit eigen ervaring. Helaas schrijft ze op een manier dat velen er door beïnvloed worden. Dat maakt vele verhoudingen stuk. In mijn directe omgeving kan ik drie relaties aanwijzen. ..kapot gemaakt door dit soort praktijken. Niemand stopt ze…ze kunnen gewoon hun gang gaan. Een arts kun je aanklagen maar deze zgn.experts helaas niet. Wie helpt me om een vuist te maken?

        • Een checklist is nooit weg en als je als slachtoffer lijdt, dan is het een zeer duidelijk symptoom van enig psychisch tekortschieten, daar hoef je geen psycholoog voor te zijn.

        • Precies!

        • Ik ben het met Niké eens, maar ik begrijp niet waarom het Verdwenen zelf als ‘gevaarlijk’ boek wordt aangemerkt. Geen uitleg, niets! Narcisme is inderdaad een glijdende schaal, ook mijn moeder heeft niet alle kenmerken, ze kon ook wel eens positief zijn, maar wat voor bedoeling zat daar achter? Vaak was het een letterlijke weergave van de woorden van een ander, vergelijkbaar met een helder moment van een demente. Wanneer begint narcisme en waar eindigt egoïsme? Het probleem is dat een narcist zich nooit naar een psychiater zal begeven; het ligt toch immers nooit aan hem? Het is niet zo dat een amateuristische ervaringsdeskundige het per definitie bij het verkeerde eind heeft. Een psychiater is een intellectueel, ervaringsdeskundigen hebben vaak gedachtegangen die afgestudeerde psychiaters door hun studie niet meer kunnen leggen.

    • Het is niet mijn bedoeling mijn ganse leven te vertellen want dat interesseert de mensen wellicht niet. Heb zeer veel over narcisme gelezen. Moest altijd presteren en nooit was het goed genoeg. Niet de resultaten aan de universiteit, niet mijn vrienden, niet mijn politieke strekking, niet de krant die ik las…Ik werd ertoe aangezet de politieke strekking van mijn vader te volgen, de krant te lezen die hij las….

      Laat een reactie achter
  6. hoi, ik herken heel jouw verhaal. Heb ook een moeder met nps.Het was een hel ! ik heb ook geen contact meer en heb er eindelink volledig vrede mee. ik heb er een boek over autobiografisch boek over geschreven en is te koop via internet. BOEKENBESTELLEN.NL IK BEN JOUW DOCHTER.Ik wens jou een goed weg vol genezing toe .Laat haar niet langer jouw leven beheersen..Maar wees vrij zoals joj bedoelt bent…..Knap eat je bereikt hebt !

    Laat een reactie achter
    • Dank je wel Esther. Mijn moeder beheerst niet meer mijn leven maar het zal voor mij nog lang vreemd aan blijven voelen om te zeggen: Ik heb geen ouders meer. Terwijl ik weet dat ze nog steeds leven. Maar ook dat zal vanzelf normaler worden.

      En eerlijk is eerlijk, geen contact was 1 van de beste beslissingen uit mijn leven!

      Laat een reactie achter
  7. Het lijkt mijn verhaal wel. Hoewel ik mijn moeder nooit als narcistisch heb bestempeld, is het verhaal bijna 1 op 1 hetzelfde…

    Laat een reactie achter
    • Beste Anne, ik kon het mij in het begin ook niet voorstellen maar hoe meer ik erover las, hoe duidelijker het werd. Ik heb gezocht op narcistische moeders en dochters. De dingen die ik daar las, hebben ervoor gezorgd dat ik haar durf te bestempelen als een persoon met narcistische kenmerken oftewel een narcist.

      Ik wens je heel veel sterkte toe met dit alles. Ik weet nog hoe verward ik mij in het begin voelde. Dikke virtuele knuffel van mij.

      Laat een reactie achter
      • Even over dat ‘gevaarlijke’ boek Het verdwenen zelf. Ik vind niet dat dat in het boek zelf zit, waar ik al tegenaan ben gelopen is dat slachtoffers in Facebook naar elkaar beginnen te wijzen als zijnde ‘narcist’. Dat vind ik veel erger! Zelf ben ik al door enkele mensen geblokkeerd vanwege een afwijkende beleving van een aspect uit mijn leven, daarna werd ik zelfs door een andere groep geblokkeerd zonder dat ik wat deed (men roddelde achter mijn rug om dus). Verder beginnen sommige mensen van een ander te beweren dat die narcistisch is en worden er dus ook anderen over en weer afgegooid en nagewezen.Ik heb daar nooit aan meegedaan, al heb ik best de neiging om dan mee te gaan doen. Je voelt jezelf zoveel beter wanneer je eens een keer niet de zondebok bent. Toch doe ik het niet. Ik heb zelf ook een Facebookgroep en ik zal die personen niet verwijderen omdat iemand anders daar iets over beweert. Het gaat om iemand die niet bij haar dochter mag van haar ex-man. En van jezelf vind je dat niet terecht?? Het kan best zijn dat ze psychisch labiel is, maar dan nog moet ze volop de gelegenheid hebben om haar dochter te zien. Desnoods met begeleiding. Is dat niet zo, dan krab ik op mijn hoofd.

        Laat een reactie achter
    • Ongelooflijk he, hier nog een! Toen ik de zin las “stiekem had ze mijn dagboek gelezen en vroeg me toen hoe ik haar dat aan kon doen”, viel ik bijna vd bank!

      Laat een reactie achter
      • Lieve Miek,

        Nu ik zo open kan zijn en durf te zijn over mijn verleden, valt mij ineens op hoeveel mensen hetzelfde hebben meegemaakt. Ik weet niet wat jij dacht, maar ik had altijd het gevoel alleen hierin te zijn. Maar dat zijn we niet.

        Ik hoop voor je dat je jouw verleden een plek heb kunnen geven en je vol trots naar jezelf toe naar jouw toekomst kan kijken.

        Laat een reactie achter
  8. Herkenbaar. Ik had ook zo’n moeder. Beter, ik heb zo’n moeder maar heb dat contact verbroken. Drie jaar geleden.Ook een blogje over geschreven bij Mary met alleen de ergste punten. Dingen die echt zeer deden. Als de rest er ook bij had gemoeten was het nog langer geworden. Van zus kreeg ik het verwijt dat ik een selectief geheugen heb, en dat ‘mijn mama’ altijd klaar stond voor mij. Ja, voor haar wel.

    Laat een reactie achter
  9. Wat een herkenbaar verhaal. Dank je voor het delen. Wij waren met zijn drien, het was mijn zus die perfect was. Mijn broer en ik deden het nooit goed. Ik ben zelf geadopteerd als enige in het gezin. Toen ik naar ned kwam was ik in de eerste jaren het lievelingetje. Tot er een dag kwam (ik was 7 jr), dat ze niet meer van mij hield. Wij werden als kinderen gekleineerd, mentaal en fysiek mishandeld. We mochten geen mening hebben. Altijd op scherven lopen. Mijn vader was zelfs bang voor haar en durfde niet voor ons op te komen. En dat terwijl de buitenwereld dacht dat wij een voorbeeldige familie waren. Alles voor uiterlijke schoon. Mijn moeder kon ook iedereen uitlachen en slecht praten. Ik hoorde op mijn 11de dat ik was geadopteerd en een jaar later, trok ik het niet meer. Ik schreeuwde uit wanhoop dat ik haar haatte, waarop zij mij zonder pardon uit huis zette. Dit was 1 van de ergste dingen die mij overkwam maar toch ook mijn redding. Eindelijk kon ik weg, om nooit meer terug te keren. Mijn broer heeft uit eindelijk nog zelfmoord gepleegd. Mijn zus die achterbleef heeft ook enorm onder geleden en nog steeds voelt zij zich schuldig en denkt dat ze nog steeds perfect moet zijn. Ik weet hoe het voelt om de mond gesnoerd te worden als ik mijn mening wil zeggen. Nu dat ik bijna 40 jr ben, heb ik daar nog steeds moeite mee. Contact heb ik niet meer met mijn moeder. Voor mij is het onherstelbaar.

    Laat een reactie achter
    • Wat een heftig verhaal, Mars! Ik heb mijn verhaal gedeeld omdat ik wil laten zien dat er meer mensen zijn met eenzelfde achtergrond. Ik dacht altijd de enige te zijn hierin. Maar dat is niet zo.

      Wat je schrijft over de schone schijn ophouden naar de buitenwereld toe, zo herkenbaar. Dat maakt ook dat je als kind zo verward bent, merk ik. Houd ze nou wel of niet van je? Is ze nou wel of niet trots op je? Want binnenshuis en buitenshuis komen niet met elkaar overeen.

      Ik las ergens over narcistische gezinnen en daar werd de vergelijking getrokken met een mooie glanzende appel waar een vieze dikke worm binnenin zit. Ik had het zelf niet beter kunnen verwoorden… En ik denk zelf dat je er heel goed aan heb gedaan al het contact met je “ouders” te verbreken.

      Laat een reactie achter
  10. Wat een herkenbaar verhaal. Mijn ouders waren/zijn beide narcist. Ze zijn gescheiden toen ik 16 was. Ik heb met mijn vader geen contact meer sindsdien.
    Ik ben op mijn 17e het huis uit gegaan om rust te krijgen. 12 jaar geleden is mijn moeder na haar 2e scheiding terug in mijn leven gekomen, waarbij we samen een bedrijf zijn gestart. Dat had ik nooit moeten doen. Met mijn moeder is het contact 5 jaar geleden verbroken, toen ik een zware burn-out kreeg dankzij de relatie en het samenwerken met mijn narcistische moeder. Ik ben nu zo blij dat ik ervan af ben. Ik ben blijer, vrijer, gezonder en vind mezelf zoveel leuker en kan genieten van mijn eigen ideeën en intelligentie, samen met mijn lieve vriend en heerlijke zoon. Ik geniet van mijn eigen goedlopende bedrijf en interessante projecten en weet dat ik hier alleen nog maar meer in zal groeien nu ik vrij ben van mijn narcistische ouders.

    Laat een reactie achter
    • Lieve Paddy,

      jouw reactie maakt mij heel blij en ik ben trots op de stappen die jij hebt genomen. Want makkelijk is het niet. En groeien zal je, daar ben ik van overtuigd! Want als je al zoveel tegenslag heb gehad, zal het alleen maar beter kunnen worden!

      Laat een reactie achter
  11. Ik zit hier met tranen in mijn ogen, zo herkenbaar is je verhaal. Ik was enigst kind dus had geen beter broertje of zusje maar dat maakte niet uit, slecht was ik toch wel.
    Ook ik zit nu in het moeizame proces van het ontdekken van mijn eigen ik. Echt zo herkenbaar, het niet weten wat je moet zeggen als iemand naar je favoriete muziek, je hobby’s of inderdaad wat je wilt eten vraagt. Ook ik heb het contact verbroken. Ik heb goede dagen en slechte dagen, vind het soms moeilijk om te accepteren dat het vaak nog moeizaam gaat. Doe ik het weer niet goed genoeg 🙁
    Dit soort stukjes op internet geven me steun en kracht. X

    Laat een reactie achter
    • Lieve Eline,

      Straf jezelf niet af, je doet het goed zoals je het doet. Het is een lang proces dat met heel veel vallen en opstaan gaat. Maar zolang je iedere keer maar weer blijft opstaan, nadat je gevallen bent, komt het zeker goed met je!

      Blij dat mijn stukje je steun en kracht heeft kunnen geven, dat is de reden waarom ik het heb gedeeld. Zodat men weet dat ze niet de enige zijn en er genoeg andere lotgenoten zijn!

      Ik hoop dat het snel beter met je gaat, je bent het namelijk waard! X

      Laat een reactie achter
    • Lieve Josien,

      Herkenning en weten wat het is, is in mijn ogen de sleutel tot genezing en het loskomen van het verleden. Ik wens je veel kracht en sterkte toe met alles.

      Laat een reactie achter
  12. Heel herkenbaar weer. Mijn moeder is stiekem in haar narcistische gedrag. Roddelen achter mijn rug zodat ik klachten krijg over mijn gedrag. Als ik vraag wat dat dan is, dan is dat geen auto bezitten en niet de juiste man hebben getrouwd. Alleen zij mag familie bezoeken. Als ik vraag of ik ze ook eens mag bezoeken krijg ik het gevoel alsof ik zojuist een miljoen euro te leen gevraagd heb. Mijn moeder heeft met mij het contact verbroken, omdat ik iets kleins gedaan had, dus dit verbroken contact voelt niet als iets wat ik zelf heb gedaan. Het voelt nog steeds als een straf. Mijn broer heeft nooit tijd voor mijn ouders, maar dat wordt hem natuurlijk vergeven. Ondertussen ben ik tante geworden. Dat wordt natuurlijk gebracht als wij zijn weer oma en opa geworden, dat ik tante ben geworden, daar wordt geen rekening mee gehouden. Alsof je er niet bij hoort. Mijn vader vindt het gedrag van mijn moeder wel ‘flauwekul’, maar tegelijk heeft hij ook medelijden met haar (precies wat ze wilt) en doet dus niks. Ik ben vroeger op school gepest, ik voel me nu precies hetzelfde; buitengesloten en met minachting bejegend. Ik had ook nooit het gevoel alsof haar dat wat kon schelen. Haar hele palet van gevoelens was trouwens een bende, schuld had ze nooit en maakte nooit excuses. Meer mijn best doen hielp niet, integendeel. Toch wilde ze dat steeds, maar daar kreeg ik nooit waardering voor. Integendeel, als mij iets niet goed uitkwam, dan had ik het toch gedaan, zelfs al had ik te maken gehad met de belangen van andere mensen. Dat telde nooit en kon haar niks schelen.

    Laat een reactie achter
  13. Ik heb er ook jarenlang onder geleden dat ik altijd moeost doen zoals mijn moeder het wilde. Mijn broertje, waar ik overigens hee gelukkig mee was, werd geboren toen ik bijna 7 jaar oud was. Hij mocht alles, werd op handen gedragen en ik moest mee huppelen en moest altijd bij alles het onderspit zelven Ik moest altijd rekening met hem houden omdat hij de jongste was en ik moest altijd de verstandigste zijn,’
    Ik moest het “paradepaardje” van mijn moeder zijn. Moest alles doen zoals zij het wilde en gedacht had. Zelfs Ik moest zelfs naar een opleiding gaan die zij wilde, heb ik gelukkig niet gedaan. Ik moest me kleden zoals zij het mooi vond e.v.
    Dit heeft heel veel invloed gehad op mijn verdere leven. Ik heb nooit tegen mijn kinderen gezegd dat ze de verstandigste moesten zijn en dat zij verantwoordelijk waren voor hun broertjes of zus. Toch weet ik niet of ik het goed heb gedaan.
    Ik hoop dat ik het goed heb gedaan, heb altijd mijn best gedaan, Toch weet je niet hoe zoiets ongemerkt doorwerkt in de opvoeding van je eigen kinderen.
    Mijn man, later ex, ws en is ook een narcist, erger dan mijn moeder.
    Daar moest ik ook in mijn huwelijk heel erg rekening mee houden.
    Pas na mijn scheiding (36 jaar huwelijk) zijn bij mij de puzzelstukjes op hun plek aan het vallen. Er valt steeds meer op z’n plek.
    Ik hoop dat, indien ik mijn kinderen hierdoor heb benadeeld, ze mij kunnen vergeven.

    Laat een reactie achter
    • Lieve Marlou,

      wees mild voor jezelf, je zegt het zelf al: “ik heb mijn best gedaan” en meer dan dat kan je niet doen. Maar ik herken jouw twijfels, ook ik twijfel regelmatig of ik het goed doe en heb gedaan naar mijn kinderen toe. Maar ik vraag het ze tegenwoordig en ik leg ze uit waarom ik soms dingen doe, zoals ik ze doe. En mijn kinderen zijn 8 en 11, relatief jong dus.

      Het frustrerende van narcisme, vind ik, is dat je het pas ziet als je er niet meer in zit. En in het begin snap je er niks van, maar met afstand komt ook inzicht. Ook ik heb dagelijks nog met de puzzelstukjes te maken. Ook ik ben gescheiden, zoals jij, na een relatie van ruim 20 jaar en ik zie dingen bij mijn ex die ik niet snap, waardoor ik mij ook weer afvraag: is hij niet ook een narcist? Maar dan is hij wel een verborgen narcist en geen openlijke narcist, waar je veel meer over leest.

      Ik vind jou een super sterke vrouw, want jij hebt het aangedurfd om voor jezelf te kiezen. En dat is enorm knap om te doen, alleen sterke mensen doen dat! Twijfel niet aan jezelf, je doet het goed zoals je het doet. Je bent een mens en zoals een (kinder-)psycholoog ooit tegen mij zei: “kinderen vergeven hun ouders heel veel, want zij weten ook heel goed dat hun ouder ook maar een mens is, die zijn/haar best doet!”

      Warme groet!

      Nike

      Laat een reactie achter
      • Ik denk dat “mijn moeder” ook een narcist is.. ze denkt alleen maar aan dr zelf, ze stookt tussen mij en mijn vriend, ‘mijn zus en mij, mijn vader en mij, mijn oma en mij, tussen mijn zus en dr vriend. En wie krijgt de schuld? Juist ik.. ik verzin alles en ik lieg van alles bij elkaar volgens haar.. nu ben ik dr helemaal klaarmee, want dit is nog niet alles hoor… maar ik ken het ! Sterkte xx

        Laat een reactie achter
  14. Helaas moet ik mijn verhaal beperken vanwege de ruimte op deze pagina. dit jaar ben ik 60 geworden, toch wel een dingetje en mijn beide ouders (88) leven nog. Sinds 2 weken ben ik me er van bewust dat ik een narcistische moeder heb. Er was het zoveelste onrechtvaardige incident wat mij boos maakte en ik ging googelen : boos op je ouders en zo kwam ik op de één of andere manier terecht bij narcisme. Een psychische stoornis was never nooit in mij opgekomen!! Mijn verklaring voor het egoïstische, egocentrische gedrag van mijn moeder was dat zij de jongste van 6 was, na haar huwelijk met mijn vader ingewoond bij opa en oma, de monddood making periode van mijn vader. Mijn oudste broer het gouden kind omdat hij de oudste is en door de zware bevalling, zijn narcisme verklaarde ik omdat hij een kloon van mijn moeder is en enig kind had willen blijven. Met als resultaat dat wij nooit enige vorm van relatie hebben gehad en al 27 jaar geen contact hebben. Mijn ex man, waar ik gedwongen mee trouwde op mijn 19e, hij was de jongste van 4, had een invalide moeder die hem vaak thuis hield van school om zieke familieleden te bezoeken. Op dit moment is er geen contact tussen mijn ouders en de oudste, gelukkig is er een nakomertje die substituut is in de rol van het gouden kind. Waarschijnlijk overbodig te vermelden dat ik de rol van het zwarte schaap voor 100% perfect invul. Uiteindelijk zou ik een meerdelige serie van boeken kunnen schrijven over mijn ervaringen. Het feit dat mijn moeder als enige in de hele wereld genezen is van een terminale ziekte omdat mijn vader een hartaanval kreeg! Toch wil ik positief eindigen want ik was erg jong, een jaar of 10, toen ik al het gevoel had dat er iets niet klopte in ons gezin. Natuurlijk kon ik dat niet benoemen, wel ontstond toen al de boosheid op mijn moeder. Tijdens mijn jeugd lukte het mijn vader nog voor een deel lief en zorgzaam voor ons te zijn, zeg maar de stabiele ouder. Later gaf ik daar de kwalificatie murw gemaakt aan en inmiddels is hij de meeloop partner geworden. Een jaar of 10 geleden, bij het zoveelste onterechte verwijt, heb ik met ze gebroken. Wat een opluchting was dat voor mij en het 1e jaar was ik bang dat ze contact met me zouden opnemen, een gesprek zou nutteloos zijn tenslotte! Als ik mijn gevoelens geuit zou hebben zou mij natuurlijk weer jaloezie e.d. verweten worden, wij spreken een andere taal. Helaas ontstond er na 6 jaar een situatie die mij dwong contact met ze op te nemen, ik ben een week lang gaan denken over de consequentie want als je A zegt moet je ook B zeggen. Het contact is hersteld en de reden waarom heb ik meermaals vervloekt! Natuurlijk is er, zijn zij, niets veranderd en zit ik weer in de mallemolen van de ene negatieve situatie na de andere. Op mij werk ben ik de enige met zulke oude ouders en maak ik wel eens de grap dat dat niet altijd een zegening is, verder praat ik er nooit over. Niemand zal het begrijpen dat je niet blij bent met je ouders, sterker nog, al zeker 30 jaar geleden bedacht ik me dat als mijn moeder zou overlijden en ik zou moeten spreken op haar begrafenis ik echt niet positiefs te melden zou hebben, misschien het verlies van een moeder die nooit een moeder voor mij geweest is. Gelukkig ben ik gelukkig, ik heb een eind aan mijn 1e huwelijk gemaakt omdat ik vond dat zijn verleden niet mijn erfenis voor de toekomst hoefde te zijn. Mijn oudste broer die net zo weinig behoefte heeft aan mij als ik aan hem en mijn jongste broer die net zo is en denkt als mij een met wie ik een grote verbondenheid voel. Een fijne 2e echtgenoot met wie ik oud wil worden en veel lieve mensen die van mij houden. Gelukkig dat ik niet voldoe aan de kenmerken van een kind van een narcistische ouder, geen depressies, geen onzekerheden meer, mijn minderwaardigheidscomplexen overwonnen en in staat mijn eigen keuzes maken. Gewoon proberen de laatste etappe te nemen, zoals mijn moeder momenteel in een verzorgingshuis wordt verzorgd wordt ze 103 en mijn vader, zelfstandig thuiswonend, misschien toch ooit een fatale hartaanval door de stress van zijn vrouw en neerstortend van de trap, het zij zo! Mijn ultieme vrijheidsgevoel zal pas komen als ze er niet meer zijn. De enige emotie die ik daar bij voel is dat het zo’n verloren leven is, vooral dat van mijn vader, maar uiteindelijk is het toch eigen keus……
    Juist deze constatering hebben mij gemotiveerd om hun relatie te gebruiken als een soort van spiegel hoe niet te doen en daarom ben ik een gelukkig mens. Voor ik me realiseerde dat het niet de omstandigheden waren maar een stoornis heb ik mezelf wel eens afgevraagd dat de dingen die ik deed en doe een soort van doorslaan was om maar niet op mijn moeder te lijken. Nu weet ik beter, ik lijk echt niet op mijn moeder, ik ben geen narcist, heb empathie, wil geen slachtoffer zijn, bepaal zelf de regie, heb gewoon een leuk leven!
    Toch wel triest het leven van mijn ouders, maar ja het is niet anders…..

    Laat een reactie achter
    • Bij mij was het juist het oudste kind zijn, zware bevalling (volgens haar dan, het was een volkomen normale bevalling qua duur)Het op haar lijken, reden om mij als minderwaardig te behandelen, niet door dat uit te spreken, maar door haar gedrag naar mij toe. Vooral het volwassen worden was de grootste misdaad. Dingen die de anderen gewoon mochten, mocht ik niet, ze kwamen bij elkaar op bezoek, wij mochten niet komen en als ik naar de reden vroeg, dan was het dat we niet genoeg bijdroegen aan de maatschappij.

      Laat een reactie achter
      • Lieve Nienke,

        De manier waarop narcisten denken, redeneren en de boel regelen, is niet reëel en heel erg onvoorspelbaar. Zij willen op 1 of andere manier controle houden over hun interne pijn die ze extern projecteren.

        Dit gaat niet over jou, dit gaat over jouw moeder. Zij haalt drogredenen aan om jou onder controle te houden. Maar oh wee als je ze erop aanspreekt dat het niet zo is. Dan krijg je de verwijten, verwijten als: “ik heb toch altijd het allerbeste met je voor gehad”, als “maar zo heb ik het nooit bedoeld/gezegd/gemeend, je ziet dat verkeerd” Nogmaals, dit heeft helemaal niks met jou te maken, maar alles met haar. Alleen heb jij er wel last van, want de zondebok.

        Ik ben ook oudste, maar bij mij was het puur het feit dat ik een meisje ben waardoor ik het zwarte schaap was. En van wat ik nu weet, als mijn moeder niet mijn geslacht had genomen, was er wel iets anders geweest waardoor ik de zondebok was. Je krijgt een rol toebedeeld, maar die rol wordt nooit met je besproken noch bekeken of die wel past. En ondertussen word je er wel op afgerekend. Probeer het naast je neer te leggen. Mijn tip, lees! Lees over narcisme, lees wat het doet, waar het allemaal invloed op heeft. Dat gaat je helpen om het beter in perspectief te zien.

        Succes en sterkte! Je bent een mooie, sterke vrouw!

        PS. sorry voor de late reactie, dit is niet mijn blog dus zie ik de reacties niet altijd direct.

        Laat een reactie achter
    • Beste Marianne,

      Ik herken zo veel van wat jij schrijft. Ik kan je alleen zeggen, de tijd zal de scherpe kantjes eraf halen en het zal ervoor zorgen dat jij alles in meer perspectief gaat zien. Dat heeft in ieder geval de tijd wel bij mij gedaan, net al lezen, lezen en lezen over narcisme. Wat is het? Hoe krijg je het? Wat doet het met je en jouw omgeving? Enzovoort.

      Ik wens je heel veel sterkte en kracht toe, want dit is geen fijne achtergrond om te hebben. Ik weet er helaas alles van.

      Warme groet,

      Niké

      PS. sorry voor de late reactie, dit is niet mijn blog dus zie ik de reacties niet altijd direct.

      Laat een reactie achter
  15. Ik was het gouden kind.
    Ondanks dat vertel je mijn verhaal.
    Een fraudeur, wat een mooie beschrijving. Die angst om door te mand te vallen, gewoon om wie je bent.. Dat iemand er achter zou komen hoe slecht je bent van binnen.
    Beschikbaar moeten zijn vooral wanneer de zondebok-broer weer iets verkloot had (in haar ogen)
    Steeds weer neergezet worden als het voorbeeld, het perfecte kind. Maar oh wee als ik niet voldeed. Me wilde afgrenzen, omdat ik ook loyaliteit voelde voor de zonde-bok broer. Dan moest ik niet zo moeilijk doen. Want ze had het al zo moeilijk, door de zondebok-broer. Wat door mijn vader bevestigd werd. ‘Maak het haar niet moeilijk, ze heeft het al zo zwaar, en jij bent toch ons lieve meisje’. Ook het gouden kind, trekt aan het kortste eind. Er zijn alleen maar verliezers.
    Bedankt voor je verhaal, want die twijfel: ben ik nou gek of jij, is een berg die ik blijf beklimmen. Bij elke confrontatie weer.

    Laat een reactie achter
    • Lieve Gouden kind,

      Ik ken het verhaal persoonlijk alleen als zondebok, maar ik weet ondertussen dondersgoed dat ook de gouden kinderen niet allemaal een fantastische jeugd hebben gehad. Ook voor hen kan het zwaar zijn geweest. Maar ik weet wel dat mijn eigen broertje, het gouden kind, een hele andere jeugd heeft gehad dan ik en zijn verhaal komt niet overeen met jouw verhaal.

      Maar ondanks dat ben ik heel blij dat jij het wel heb durven delen, dat jij wel heb durven reageren. Want aan elk verhaal zitten zeker 2 kanten. Ik zal nooit zeggen dat om een gouden kind te zijn, het leven makkelijk is, want ik weet gewoon dat dat niet waar is.

      Ik wens je heel veel kracht en sterkte met alles toe. Deze wetenschap, het gouden kind zijn, waar jij vandaan komt, wat je gevormd heeft, wat jouw basis is, is niet altijd even makkelijk om te dragen. Maar weet dat jij een sterk persoon bent, die ook dit kan dragen.

      En nee, jij bent niet gek! Vertrouw op jezelf, diep in je weet je wat waar is en wat niet. Want ook dat proberen zij bij jou kapot te maken!

      Warme groet,
      Niké

      Laat een reactie achter
      • Ik 53-jaren lang gehoopt geleden onder haar narcistische gedrag
        Soms was ze weer lief ,,maar daarna dubbel zo erg ,,vaak gebroken Net hun ,en dan weer goed om mijn dochter ,,manupileren ,,leugens Naar mijn dochter over mij ,,hopen dat mijn kind voor hun koos ,een vader zo slap ,gaf me gelijk maar was getrouwd Net haar dus jammer dan ,,jaren tot eergister door angst Naar mijn moeder plaste ik,nog in me bed ,dat als ik van haar droomde ,,vaak Dit soort mannen op mijn pad
        Ik ben een viezenrik,dan te dik dan te dun ,zij altijd beter ,ik kan geen kind op voeden ,heb me zoontje vermoord enkel alleen omdat ik de vele slangentjes van hem heb laten af Halen ,uitliefde ,voor mijn zoontje van een mnd en 2 dagen
        Puur uit moederliefde
        De hoop op een aai over me bol
        Zelfs Net 2400km er tussen
        Heeft ze mij nog in haar macht ,ja ik ben volwassen heb een zware weg afgelegd ,maar soms voel ik emotioneel bij andere vrouwen zelfs bij mij eigen dochter mij een klein kind
        Nu met kerst bij mij ma met me vriend
        3 dagen ging het redelijk ik genoot van haar aandacht ,maar aan de andere kant ,me vriend zat voor Jan doedel spreek geen ned ,en als ik hem erbij Wilde betrekken ging ze erdoor heen ,,of keihard tv aan ,,dan hij stinkt ,,zijn parfum ,,ik reageer niet en maar stoken ,,waar ik niet op inging zelfs alle ramen open maar ik pakte gewoon een dikke sjaal en trui ,,en dat was niet haar bedoeling ze was zoekende ,,tot in de keuken de bom viel schreeuwen krijsen hoe slecht ik ben hoe vies en haar kerst had verknald om dat we geen nootjes en chips na het dinner Wilde ,,en ga maar door ,mocht niks meer in keuken doen ,,geen probleem febo is erg lekker hihi
        Tv keihard zo dat er niet gepraat kon worden ,,de oudjaars avond ik mocht koken ,,mijn vriend blij die dacht eindelijk normaal ,,maar ik wist wel beter
        Wij oliebollen gekocht en bos bloemen
        We komen thuis ,,ze zat cracker te eten om 6 uur
        Ik vroeg eet je Net ons mee ,,,nee ik heb gegeten
        Ik maak het diner klaar
        Me vriend kon niks zeggen zo hard de tv
        Me ma controleerde in de keuken een x maal en comentaar
        Maar voor dat ik ging eten alles schoon ,,heb er een foto van
        Was erg ,,maar se hebben haar uit gelachen ,,,na het eten koffie olibollen en toen vroeg ze weer om drinken en nootjes ,,we zeiden maar ja
        Maar we aten het niet ,,daarna weer olibollen ,,die in servet gingen hihi
        De volgende dag ons,vliegtuig ,,maar voordat we aangekleed waren lag het matras al buiten ,,,afscheid koud maar ik weet niet beter
        Maar nu mijn vriend zei ze is gek ,,of dement ze heeft 2 gezichten en nee het ligt niet aan jou ,,ze moet je niet ze wil je niet
        Of je praat en begint een nieuw leven Net haar en verleden achter je of je breekt
        Nou het praten heeft nog nooit geholpen en overnieuw beginnen heb ik jaren gedaan en altijd oude koeien
        Brekken dat is moeilijk me dochter woont ook in spanje dus oma komt op bezoek Net belangrijken dagen ,,en ja jaren lang ticket betaald voor mij dochter Net kerst ,,,en verjaardagen hier ,,soms zo erg dat ik dus niet bij me kind kon zijn
        Dus nee ik laat me niet meer weghouden
        Eergister plaste ik weer in bed
        En eindelijk schreeiwde ik verdomme nu is Dit genoeg geweest mijn moeder krijgt geen van meer op mij ,,liefde krijg ik niet ,,moet me nu helen en me leven leiden
        En haar op afstand
        Maar ik aan tafel Net mijn dochter
        Wens iedereen sterkte
        Mijn ma narsist
        Mijn broer al 30 jaar weg had het weer geprobeerd na mij pa overlijden maar nee ,,,ze acepteerd zijn vrouw niet ,,dus dat veranderd nooit

        Laat een reactie achter
        • Lieve Monique,

          Jouw verhaal doet mij zoveel pijn omdat het zo herkenbaar is. Mijn moeder accepteerde mijn vriendje niet, toen ik 20 was, omdat hij geen bloemen voor haar mee nam. De tv staat ook altijd (hard) aan, normale gesprekken zijn niet mogelijk. Er zal altijd iets zijn waardoor je het “fout” doet in haar ogen.

          Ik denk dat je er heel goed aan doet om haar uit jouw leven te bannen. Wat ik leerde, wat ik merkte, bij een narcist is het altijd his/her way or the highway. Ze kunnen en willen geen rekening houden met anderen, maar eisen dat wel van anderen.

          Jouw vriend ziet het goed, ze heeft 2 gezichten en nee, het ligt niet aan jou! Hoe stom het ook klinkt, je bent door haar uitgekozen om het slachtoffer te zijn. Jij hebt de rol van het zwarte schaap gekregen en daar kan jij niks aan doen. En die rol blijf je altijd houden in haar ogen. En wat ik weet van narcisten, ze veranderen niet, ze worden alleen maar erger als ze ouder worden. Dat was voor mij één van de redenen om uit eindelijk helemaal met ze te breken (ik heb wel nog een vader en een moeder).

          Ik wens je heel veel kracht, sterkte en succes met deze moeilijke beslissing. Maar vergeet niet, jij bent het waard om een fijn leven te leiden!

  16. Ook ik heb er 53 jaar over gedaan om erachter te komen dat mijn moeder narcistische trekken heeft. Nu sinds 9 maanden geen contact meer. Ik wil geen eens de moeite nemen om haar uit te leggen waarom niet. Zinloos. Toch gaat er geen dag voorbij dat ik er niet aan denk. Ze is inmiddels 83 jaar en weduwe. Ze is altijd het zieke vrouwtje geweest. Jongste kind uit gezin van 9 kinderen. Schuld ligt altijd bij een ander. Ik wil niet meer vechten tegen haar rare opvattingen. Wel heb ik de behoefte om er alles eens uit te gooien en voorbeelden van haar gedrag te vertellen. Eigenlijk op zoek naar bevestiging dat er iemand is die zegt; ” ja, jouw moeder is idd een narcist”. Je hebt het volste recht om het contact te verbreken.

    Laat een reactie achter
    • Beste Bo, als jouw moeder narcistische kenmerken heeft (iedereen heeft die overigens)kan alleen een psychiater dat vaststellen. Maar stel dat je gelijk hebt dan kan jou moeder er ook nog eens niks aan doen. Ja een therapie volgen o.i.d. Als ze nu een ongeneeslijke ziekte had,zou je haar dan ook laten vallen? Waarom moet toch meteen zo rigoureus het contact worden verbroken? Je kunt je bezoek aan haar ook minderen. Jij bent zelf degene die later veel spijt krijgt van het verbreken van het contact. De genen blijven, of je nu wilt of niet. Ik vind het jammer dat je deze band zo rigoreus door snijdt terwijl je moeder volgens jou een stoornis heeft, waar ze niets aan kan doen.

      Laat een reactie achter
        • Lieve Bo,

          Het is jouw leven, alleen jij kan bepalen wat goed is en wat niet goed is, wat goed voelt en wat niet goed voelt. Ik heb er best een tijd over gedaan voordat ik het contact heb verbroken met mijn ouders. Tussen dat ik het voor het eerst hoorde en ik daadwerkelijk het contact verbrak, zat ruim 2 jaar. 2 Jaar waarin ik wist wat er aan de hand was en 2 jaar waarin ik probeerde voor mijzelf toch een manier te vinden om met ze om te gaan… voor mij en mijn kinderen. Uiteindelijk toch besloten die banden door te knippen en het voelt goed voor mij. Is niet altijd makkelijk, maar wel één van de betere beslissingen uit mijn leven.

          De voorbeelden waarover je schrijft, wil je die met jouw moeder bespreken of met iemand anders? Het helpt om een goede psycholoog te vinden, iemand die je kan helpen om dit een plekje te geven. Mijn ervaring is dat mijn ervaringen met mijn ouders altijd ontkend werden. Ik zag het verkeerd, het was niet waar, ik kon het niet zo voelen! Ik ben daar dus mee gestopt. Maar met mijn psycholoog kon ik wel veel bespreken en daar ben ik achteraf gezien, heel blij mee geweest.

          Ik wens je heel veel sterkte toe, het is niet makkelijk. Maar uiteindelijk zal jij er sterker uitkomen dan zij!

          Warme groet,

          Nike

  17. Je kunt er niets aan doen dat je een stoornis hebt, maar wél aan de manier waarop je ermee omgaat. Narcisten zullen echter niet gauw erkennen een probleem te hebben, omdat het hen voordelen oplevert (anderen voor hun karretje spannen) en ze hun eigen verantwoordelijkheid niet nemen (schuld op anderen schuiven).

    Daarnaast gaat het om een persoonlijkheidsstoornis die (de naam zegt het al) het hele functioneren van de persoonlijkheid beinvloedt. Dat bemoeilijkt de omgang met anderen en als die anderen daar zelf aan onderdoor dreigen te gaan, kan het contact verbreken de juiste oplossing zijn, puur uit zelfbescherming. Niemand heeft het recht een ander kapot te maken, of dat nu voortkomt uit een ziekte of niet.

    Als je in je partner of ouder veel kenmerken van narcistisch gedrag herkent en hier zelf enorm onder lijdt, moet je dan maar wachten totdat diegene een officiele diagnose krijgt voordat je hem of haar tot ‘narcist’ benoemt? Narcisten leven alleen voor zichzelf en walsen keihard over je heen en dat mag je nooit toelaten.

    Na het verbreken van het contact heb ik me nog nooit zo gelukkig gevoeld, alsof ik uit de gevangenis bevrijd werd en eindelijk mijn eigen leven mocht gaan leven. De beste beslissing die ik ooit genomen heb!

    Laat een reactie achter
    • Ik heb zeker niet gereageerd uit onbegrip. Iedereen maakt zijn eigen keuze. Ik ben een moeder die ook de narcistische stempel heeft gekregen. Onze dochter heeft alle banden verbroken met mij maar ook alle overige familieleden. Dat is ook erg verdrietig. Haar kinderen zie ik niet. En nu…..wie vertelt mij of ik een narcist ben? Ik had en heb geen idee hoe ik me anders moet gedragen. En ik weet van zeker nog een moeder die ook deze stempel heeft gekregen. Ik wil alleen meegeven dat je er goed over na moet denken. Zijn er echt geen andere wegen om samen te bewandelen. Net zo zeker als mijn dochter zegt dat ik narcistisch ben, net zo zeker weet ik dat dat niet zo is. Alleen ik krijg niet de kans om samen in therapie te gaan o.i.d. Wees aub voorzichtig. Maak niet iets kapot wat niet meer te lijmen valt. Als het echt niet anders kan dan moet je voor jezelf kiezen. Overigens doe ik dat nu ook hoor. Mijn dochter is volwassen en heeft deze keuze zelf gemaakt. Van ons heeft ze een gelukkige jeugd gehad en een opvoeding waarin waarden en normen belangrijk zijn. En de nodige liefde. Meer kunnen wij niet doen.

      Laat een reactie achter
      • Beste Jeannet,

        Ik vind het zo erg om te lezen dat jouw dochter alle contact met jou heeft verbroken. Uit eigen ervaring weet ik dat het geen makkelijke beslissing is om het contact te verbreken.

        Je schrijft zelf dat jouw dochter zegt dat je een narcist bent, maar je schrijft ook dat je niet de kans krijgt om samen in therapie te gaan. Maar wat let jou om alleen in therapie te gaan? Ik heb ook therapie ondergaan om juist los te komen van mijn verleden, dat heb ik alleen gedaan. Zelfs mijn partner was er niet om mij te steunen tijdens mijn therapie.

        Je schrijft ook: “… terwijl je moeder volgens jou een stoornis heeft, waar ze niets aan kan doen…” (in een andere reactie) en “… Ik had en heb geen idee hoe ik me anders moet gedragen …”. Ik geloof echt dat iedereen een keuze heeft, een keuze heeft om te reageren zoals die wilt. Ik had apathisch op mijn bed kunnen blijven liggen, tegen mezelf zeggen hoe erg het allemaal is, of ik kon ermee aan de slag en proberen het te verwerken, voor zover dat mogelijk is. Ook jij hebt die keuze. Jij weet misschien niet hoe jij je moet gedragen, maar in therapie kan je andere manieren leren. Dat kost tijd en nee, het geeft je niet de garantie dat jouw dochter weer terug komt naar je, maar je kan wel aan haar laten zien dat je met jezelf bezig bent. Dus zelfs al heb je een stoornis waar je niks aan kan doen, je hebt dan nog steeds wel de keuze om er wat mee te doen.

        Ik lees in jouw reacties een hoop onbegrip over narcisme. Ik kan niet tegen jou zeggen wat je moet doen, hoe je moet leven, ik kan ook niet bepalen of jij wel of geen narcist bent. Ik kan je alleen als tip mee geven, lees erover! Het internet staat vol met informatie over narcisme. Maar misschien heb je dat al gedaan. En de ene “narcist” is zeker niet de andere, iedereen is uniek.

        Ik hoop voor je dat je ondertussen vrede hebt met de situatie tussen jou en jouw dochter.

        Warme groet,
        Nike

        Laat een reactie achter
        • Beste Nike, bedankt voor je reactie.
          Ik heb na drie jaar de knop weten om te zetten. Ik was en ben een gelukkig mens gelukkig. Samen met mijn echtgenoot en twee volwassen zoons gaan we verder.
          Ik heb gewerkt in de psychiatrie dus weet al redelijk veel over narcisme. Nu ik er mee geconfronteerd ben heb ik met excollegae gesproken. Ook weer veel gelezen. Maar ik herken me niet in dat gedrag. En mijn omgeving ook niet. Ik zou haast willen zegen gelukkig niet…maar dat is niet helemaal zo want er is iemand die dat wel vindt. Ik denk zelf dat er een andere reden is. Degene die het dichtste bij staat krijgt vaak de hardste klappen hè.
          Dat ik wat fel reageer is dat het lijkt op dit soort fora of er veel narcisten zijn. Dat benauwd me wel. We plakken een mens zo snel een stikker op. We worden steeds meer egoïstischer. Elk mens is uniek. Maar we leven wel in een samenleving. Ik denk dat onze dochter beïnvloed is en dit nu als waarheid aanneemt.
          Het is niet anders.

    • Dank je wel voor het reageren, Jasmijn. Ook ik voel me bevrijd nu ik het contact heb verbroken met mijn ouders. Ook voor mij één van de betere beslissingen in mijn leven, maar ik veroordeel niemand als ze besluiten wel het contact te houden. Ieder leven is anders, iedere situatie is anders. Maar… doe wat goed voelt voor jezelf, contact houden of verbreken. Het is jouw leven en je leeft het maar 1 keer. Dan kan je er maar beter voor zorgen dat het een goed leven is.

      Warme groet,
      Nike

      Laat een reactie achter
  18. Lieve Nike
    Wat is je verhaal herkenbaar. Dit is het verhaal van mijn twee kleinkinderen. Mijn kleindochter is altijd de zondebok, mijn kleinzoon het gouden jongetje. Mijn zoon ligt nu in een scheiding, maar we zullen vechten om de kleinkinderen bij mijn bijna (ex-) schoondochter weg te krijgen.
    groeten van een zeer bezorgde oma

    Laat een reactie achter
    • Lieve Carla,

      ik wens jullie heel veel sterkte en succes met het steunen van jullie zoon en het helpen van hem en de kleinkinderen. Op het internet is heel veel informatie te verkrijgen hoe om te gaan met narcisten en helemaal als je in scheiding ligt. Het is niet makkelijk, maar het zal jullie lukken!

      Warme groet,
      Nike

      Laat een reactie achter
  19. De tranen staan mij weer even nader dan het lachen…nu ik dit zo las Nike…

    Alles wat ik las…is ook mij overkomen. Wanneer je jong bent, ga je hun ( beide ouders moesten niets van mij hebben) geloven…en logischerwijs krijg je er als puber ontzettend veel problemen mee.

    Ik begreep er later ( tijdens mijn huwelijk) nog geen snars van…dat mijn hart uit mijn lichaam bonkte wanneer mijn ouders op bezoek waren geweest.

    Na mijn scheiding kreeg ik een relatie met een man die leed aan PTSS en gediagnosticeerde NPS. Ik heb er inmens veel over gelezen…en alle ” puzzelstukjes” vielen op hun plek!

    Wat fijn dat jij een studie hebt gedaan! Ik had het ook wel gewild, maar ik mocht niet, want ik was toch zo vreselijk dom…en lelijk…dik.. ( was mooi slank en kreeg veel complimenten van ” derden”)
    Heb er jarenlange angsten aan overgehouden…v.a. mijn 8e suicidale neigingen gehad…
    en ooit kreeg ik 1 antwoord, als ik vroeg,” Waarom hebben jullie zo”n hekel aan mij?”..

    ” omdat jou vaak iets lukt, en jou broer overal zijn best voor moet doen en gepest wordt”..
    Mijn broer was de koning thuis en alles werd door hem beslist en overlegd..ook hij had een hekel aan mij en als het ff kon werd ik door hem verraden en kreeg ik weer een pak slaag, waarna hij glimlachend achter mijn moeder stond te genieten van mijn pijn en verdriet.

    Ik loop nu tegen de 50 en nu pas ” kom ik een beetje bij” en besef steeds meer dat ik een goed mens ben en er niet verkeerd uitzie..
    Krijg vaak mogelijkheden aangeboden door mensen die mij wel graag mogen en probeer mij intellectueel alsnog te ontwikkelen, heb nog veel meer meegemaakt …maar heb geen zin meer in al deze negatieve dingen. Probeer mijzelf soms te isoleren van negatieve mensen en ” zoek overal waar de zon schijnt”….om het ” laatste ritje van mijn leven” mooi te doen verlopen.

    En ondanks dat ik soms nog angsten heb ( zal altijd blijven)….weet ik dat mijn spiritualiteit en zelfinzicht erbovenop houden.

    X Heel veel liefs en geluk iedereen die zoiets heeft meegemaakt…

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *