Bestaat de vechtscheiding eigenlijk wel?

In de media gaat het de laatste tijd veel over vechtscheidingen. Circa 20% van alle scheidingen per jaar in ons land zouden vechtscheidingen zijn. Deze cijfers betreffen niet alleen echtscheidingen maar ook scheidingen van mensen met een geregistreerd partnerschap of samenwonenden.

Vechtscheidingen zijn scheidingen van ex-partners (met kinderen) die niet tot afspraken kunnen komen over de zorg voor hun kinderen, de verdeling van geld en goederen en eventuele alimentatie. Deze ouders zijn zo verbeten bezig met hun eigen strijd, dat ze de belangen van de kinderen nogal eens uit het oog verliezen, aldus de website van de Nederlandse rechtspraak.

Als rechters in Nederland ex-partners tegenover zich hebben die een schijn van strijd opwekken, zijn rechters al snel geneigd de situatie te kwalificeren als ‘vechtscheiding’, met alle gevolgen van dien…Wat men zich niet realiseert is dat, op het moment dat je de relatie met je partner verbreekt, daar vaak een goede reden voor is. Helemaal wanneer er kinderen bij betrokken zijn. Doorgaans gaat men met zo’n ingrijpende beslissing niet over 1 nacht ijs.

Het komt vaak voor dat de reden van scheiden huiselijk geweld betreft. Huiselijk geweld definieert zich, volgens het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport altijd in een dader en een slachtoffer. Of meerdere daders en slachtoffers. Dit geweld is dus eenzijdig. Toch heerst in Nederland de algemeen heersende mening dat bij het uitdelen van een klap, of het geven van een duw, ‘de ander ook vast wel wat heeft gedaan’ of ‘het een kwestie van actie reactie is’ of ‘waar 2 kijven, 2 schuld’ hebben. Of ‘je had toch weg kunnen gaan?’

Heel kwalijk, als je bedenkt dat slachtoffers van huiselijk geweld heel moeilijk weg komen bij de dader. Anders, en ik zeg niet minder ingrijpend, is het wanneer je eenmalig slachtoffer bent van bijvoorbeeld een verkrachting. Er is vaak een trauma ontstaan, die over het algemeen te behandelen is omdat het werkelijke gevaar is geweken.

Huiselijk geweld kenmerkt zich als structureel en daarom zeer beschadigend voor de slachtoffers. Het creëert een permanent gevoel van onveiligheid en vaak is dit gevoel gegrond. De dader is vrijwel altijd in de buurt en dat maakt dat de kans op recidive groot is. De dader zal er altijd op uit zijn het geweld naar de buitenwereld te verdoezelen, waardoor de slachtoffers ook nog eens een groot geheim met zich meedragen en uiteindelijk geïsoleerd raken van hun omgeving.

Uit een relatie met een dader van huiselijk geweld stappen is veel moeilijker dan het lijkt. De dader dreigt met de meest verschrikkelijke scenario’s, met vaak het kind als inzet. Mocht het slachtoffer willen vluchten en omdat het slachtoffer weet waar de dader toe in staat is, zal zij of hij het wel uit haar of zijn hoofd laten om weg te gaan.

Wanneer je als ex-partner van een dader van huiselijk geweld voor de rechter staat, wordt er ineens heel anders naar je gekeken. De algemeen heersende mening is dat jullie beiden verantwoordelijk zijn voor de strijd die gaande is. De dader zal er alles aan doen om de schijn van strijd in stand te houden omdat hij zo toegang blijft houden tot de slachtoffers, maar dit ziet de rechter, door gebrek aan essentiële kennis, niet.

Daar waar de rechter de kennis niet heeft, zou het geïnformeerd en geadviseerd moeten worden door betrokken instanties als Veilig Thuis of de Raad voor de Kinderbescherming. Maar omdat deze instanties doorgaans vastgeroest zijn in een vast, achterhaald denkpatroon, is de kans dat je daadwerkelijk wordt geholpen om je kind uit de mishandelingssituatie te halen, zeer klein. Het wordt door de instanties ook niet (h)erkend.

Ieder uitgesproken woord in de rechtbank met gegronde zorgen over je kind, bevestigt bij de rechter het beeld van een strijd. Je wordt in de hoek geplaatst van ‘vechtende ouder die het belang van het kind uit het oog verliest’. Terwijl het belang van je kind nou net hetgeen is waar je je met hart en ziel voor inzet. Op een belerende toon word je door de rechter op de vingers getikt dat ‘de strijd maar eens op moet houden’.

Om dit te bewerkstelligen moet je als ouders met elkaar in gesprek of mediation om de spanningen tussen de ex-partners op te lossen want strijd, dat weet iedereen, is schadelijk voor kinderen. Maar was dat niet juist de reden dat het slachtoffer weg is gegaan bij de dader? Om, met de kinderen, uit de eenzijdige strijd te zijn?

Er wordt over ouders gesproken alsof het 1 persoon betreft, terwijl je nooit verantwoordelijk bent voor het gedrag van iemand anders. Zelfs niet als je getrouwd bent, laat staan als je gescheiden bent. Hoe komt het dan toch dat gescheiden ouders jarenlang in allerlei geldverslindende programma’s worden geduwd?

Programma’s met oprecht klinkende titels als ‘ouderschap blijft’ en ‘kinderen uit de knel’, terwijl misschien in werkelijkheid 1 van de ouders niet capabel is tot ‘ouderschap’ en mogelijk 1 van de ouders samen met de kinderen uit de knel wil. Laten we in Nederland nu eens iets verder kijken dan de ‘vechtscheiding’. Want bestaat die nou eigenlijk wel?

Miriam Goes

Foto komt uit de collectie van André Brockbernd.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht op

17 Reacties

  1. Vechtscheiding niet echt maar het heeft al met al wel anderhalf jaar geduurd voordat alles redelijk was geregeld omdat dit allemaal bewust werd vertraagd door mijn toenmalige partner. Jarenlange geestelijke mishandeling die uiteraard niemand opmerkte ging daaraan vooraf. Continue in de grond worden getrapt, zowel ik als ook mijn kind.Toen er lichamelijk geweld dreigde heb ik na 10 jaar twijfelen (ja echt, als je er middenin zit ga je ook nog eens aan jezelf twijfelen of jij of je kind niet de oorzaak van al die ellende bent) eindelijk de moed gevonden om weg te gaan.. allebei beschadigd, nu nog steeds vaak onzeker en de schuld bij jezelf zoeken al lijk ik aan de buitenkant heel wat. Nu een relatie met een fijne vent die wel heel direct is maar erg lief/begrijpend en me na een dip er weer bovenop helpt. M’n kind gaat ook redelijk maar heeft af en toe nog wel ongecontroleerde woede uitbarstingen. Heel vervelend maar we gaan het wel redden met elkaar!

    Reageer
  2. Beste Miriam,

    Ik vind het een goed stuk, maar wil er graag nog wat aan toevoegen. Waar na een klap er “gelukkig” nog iets zichtbaars getoond kan worden (alleen een blauwe plek als je geluk hebt), is dit bij psychisch geweld niet mogelijk. En psychisch geweld valt ook onder mishandeling en daar is misschien zelfs nog minder makkelijk van te helen dan van fysiek geweld!

    Een ouder die de andere ouder minacht, kleineert, in het oor fluistert “Ik maak je dood!”, maar ondertussen naar de buitenwereld toe de toffe ouder uithangt, brengt ook heel veel schade aan bij zowel de ouder, die het slachtoffer is, als bij de kinderen. En psychisch geweld is nog minder makkelijk aan te tonen. Psychisch geweld bij kinderen valt ook onder kindermishandeling.

    Ouders die dan de stap nemen om weg te gaan bij de mishandelaar, om vervolgens te merken dat er absoluut geen afspraken te maken zijn met de aankomende ex-partner, die in een situatie terecht te komen waarbij de buitenwereld roept dat het om een vechtscheiding gaat, met de dooddoener “waar 2 vechten, hebben 2 schuld”, die voelen zich nog verder alleen staan. Als je al de moed hebt gehad om weg te gaan, en dat kost heel veel moed, dan wil je niet nog als verkapte dader worden aangewezen.

    Het is enorm lastig om met een volwassen “kleuter” afspraken te maken, waarbij de ex-partner de strijd blijft zoeken en absoluut niet in het belang van de kinderen handelt. Dat zorgt ervoor dat je aan jezelf gaat twijfelen, als de strijd keer op keer maar door gaat.

    Onder huiselijk geweld valt naast fysiek geweld, ook seksueel geweld en psychisch geweld en ook daar zou meer aandacht voor moeten komen. Het is mij gelukkig nog gelukt om weg te blijven van de instanties (VT en/of RvdK), want de verhalen die ik erover lees, zijn niet positief. En ja, zij zouden beter getraind moeten worden over alle vormen van huiselijk geweld, goed moeten leren luisteren en kijken wat er echt aan de hand is en niet met de dooddoener komen dat de ouders beter moeten leren communiceren. Want vaak wil de 1 wel, maar wordt die gedwarsboomd door de ander.

    Hopelijk helpen dit soort berichten en blogs aan het wakker schudden van de politiek, want dat is echt nodig!

    Reageer
    • Je haalt me de woorden uit de mond …. en na een scheiding is het nog steeds niet over want je hebt samen een kind dat aan alle kanten wordt gemanipuleerd … in- en intriest!

      Reageer
    • Beste Nike,
      dat is zeker waar: dat psychisch geweld meestal veel schadelijker is dan fysiek geweld. Ik ben het met je eens dat ook op dat vlak er te weinig kennis is bij hulpverleners.
      Psychisch geweld is namelijk eigenlijk niet heel moeilijk te signaleren, mits je de gedragspatronen kent. Iemand die psychisch geweld gebruikt kan in gesprek met een hulpverlener worden herkend wanneer de hulpverlener hem de juiste vragen stelt. Want deze personen hebben NOOIT het belang van het kind voorop staan (ze zullen het doen voorkomen van wel)en zijn in hun antwoorden altijd ontwijkend en scheppen verwarring. Daarnaast zijn ze aanvallend en verwijtend naar de ex-partner en hebben ze geen verantwoordelijkheidsgevoel.
      Het is zeer teleurstellend dat veel hulpverleners die kennis niet hebben. Bij VSNO (Vroeg Signalering en Neutraal Ouderschap)werken professionals die die kennis wel hebben. We pleiten er dan ook voor dat die kennis in heel Nederland komt (en daarbuiten).
      En dat er een aanvullend beleid komt waarin professionals ook op de juiste wijze kunnen handelen wanneer er sprake is van een eenzijdige strijd. Met als doel om kinderen te beschermen.
      Als je geïnteresseerd bent, kun je kijken op http://www.neutraalouderschap.nl De website http://www.vsno.nl gaat binnenkort in de lucht.

      Reageer
      • Ben heel benieuwd welke professional hier aan het werk gaan. Het is namelijk zeer naïef om te veronderstellen dat psychopathologie ‘makkelijk’ te herkennen valt aan hand van de gedragspatronen. Ouder en kinderen moeten juist beschermd worden tegen de grote groep van z.g. pseudo professionals die de situatie alleen maar erger maken. Daarnaast zal je toch echt een degelijke diagnose nodig hebben om ondersteuning te kunnen krijgen via de rechtspraak.

        Reageer
    • Goed gesproken!!!

      Reageer
  3. ja bestaat de GEMAAKTE “vechtscheiding” is het verdienmiddel /verdienmodel geworden van RvdK/BJZ e.d. sinds het bedacht is door Marielle Bruning, hooglerraar jeudrecht, omdat omgang ansich geen reden is voor OTS/UHP volgens Hoge Raad zie https://www.recht.nl/exit.html?id=221523&url=https%3A%2F%2Fwww.defenceforchildren.nl%2Fimages%2F42%2F569.pdf. Huiselijk geweld betreft in Nederland 6% van burgers en kost Nederland 8 miljard wegens falende Justitie. OTS/UHP is verdienmodel Raad voor Kinderbeschemring/Jeugzorg en kost ons 5 miljard

    Reageer
  4. Eindelijk wordt dit eens benoemd. Ik ben al 5 jaar gescheiden en zit volgens de instanties in een vecht scheiding. Dat ik na jaren strijd over zijn cocaïne verslaving en zijn narcistische persoonlijkheidsstoornis eindelijk de knoop heb doorgehakt om mijn jongens en mijzelf te redden van een psychose ondergang te redden wil niemand zien. Hij is de charmante verkoper die iedereen inpakt. Roept heel hard dat hij een betrokken vader is een wordt gelooft, terwijl hij nog steeds alles saboteert. Kinderen uit de knel, mediation dit bracht alleen maar verslechtering. Een stap naar de rechter was mijn laatste hoop op een betere omgangsregeling en vervangende toestemming voor psychologische hulp voor mijn zoontje. Helaas kwam toen meteen de RvdK om de hoek. Mijn ex pakte ook die jonge grietjes in. Uitkomst: een nog moeilijkere regeling en OTS. Onze regeling had 5 wisselingen per 2 weken. Volgens het rapport nu 4, maar in werkelijkheid zijn het er 6 geworden. De kinderrechter heeft het idiote rapport 1op 1 overgenomen en keek of luisterde nergens naar, zelfs niet naar het advies van jeugdbescherming. Wat een drama! Mijn ex kan door blijven gaan met al zijn psychologische mishandelingen bij mijn kleine binkie. Deze is al zo geïntimideerd dat hij niets durft te zeggen over alle misstanden en straffen.

    Reageer
    • Een vreselijk herkenbaar verhaal ….
      De instanties houden hun bestaansrecht en banen hiermee …
      Het is ‘als slachtoffer’ n enorme strijd die je moet voeren; tegen je ex partner die mooi weer speelt.
      Daarnaast, tegen de kinderrechter die er niet VOOR en IN het belang van de kinderen zijn.
      Tegen, de rechters die door het compromis en poldermodel door poldert.
      Tegen, de buitenwereld die met veroordelingen klaarstaan om je neer te sabelen en vooral tegen jezelf, die leeft om je kids te beschermen en om vooral te blijven staan!
      Het kost enorm veel inspanning en therapie …
      wat houden we met zn allen toch in stand?
      Het wordt hoog tijd dat hieraan MEER aandacht aan gegeven gaat worden!
      Prima artikel en VECHT DOOR!

      Reageer
    • Beste Dirkje,
      wat een ontzettend nare situatie! en je bent helaas niet de enige. Ik hoop dat er snel meer kennis komt bij de hulpverleners. Maar ook een aanvullend beleid.
      Momenteel kunnen veel hulpverleners maar 1 ding op het moment dat ze, in hun ogen, twee strijdende ouders voor zich hebben. En dat is eindeloze communicatie op gang houden (dus toegang verschaffen voor de dader naar de slachtoffers)en het vooral iedere keer opschalen (werkverschaffing over de ruggen van kinderen).
      Er zijn ook hulpverleners die ook klem zitten in het huidige beleid. Ze signaleren de problematiek maar kunnen de kinderen niet beschermen. Het is daarom belangrijk dat iedereen in de gehele keten (dus huisartsen, Politie, advocaten, Veilig Thuis, rechters, enz.)allemaal de juiste kennis krijgen en tools in handen om kinderen echt te gaan beschermen.
      Op http://www.neutraalouderschap.nl kun je hier meer over lezen.
      heel veel sterkte,
      Miriam

      Reageer
      • Dat klopt al deze mensen zullen goed voorgelicht moeten worden op dit gebied. Echter, om daarna het volledige gezin direct te verwijzen naar de klinisch psycholoog. Het moet nu afgelopen zijn met al het beunhazen gedoe.

        Reageer
  5. Het is niet enkel zo in Nederland, maar ook in België zo.
    Zelfs bij dossiers van incest en loverboyproblematiek mag je uw kind tegenwoordig niet meer beschermen.

    Ik heb vandaag een blog gemaakt over het KOPP-kind waar vaak dezelfde problematiek schuilt.

    Reageer
  6. 5 jaar hel en nog steeds zit ik met kinderen zo. Niemand luisterd er naar ons of word er aan waarheidsbevindingen gedaan. Vraag me ook af of er ooit eind komt aan onze hel. En er eens in belang van beide kinderen word gehandeld en wij onze vrijheid mogen. Ik handel volgens de wet, hou alles bij en ben 24-7 moeder die volhoud in systeem wat niet werkt en alles afdankt met vechtscheiding. in hoop met kinderen dat het ooit tot einde komt

    Reageer
  7. Het is vrij eenvoudig; gewoon een diagnose stellen. Door iemand met verstand van complex trauma en psychopathologie. Om simpelweg vast te stellen of er sprake is van: incest, geweld, verwaarlozing of pathogeen ouderschap/opvoeding. Degelijk feitenonderzoek is hierbij logischerwijs een must!

    Reageer
    • Personen met anti sociale persoonlijkheidskenmerken als deze laten zich doorgaans niet diagnosticeren. Er zou dan eerst een wet moeten komen die een diagnosestelling kan afdwingen bij iemand.
      Eigenlijk is dat niet nodig. Iemand met deze kenmerken zijn heel goed te herkennen aan de hand van hun gedrag. Ze doen namelijk allemaal hetzelfde! Ze hebben bepaalde gedragspatronen waar de gemiddelde hulpverlener kennis van MOET hebben. Het is zeer schrijnend dat er zo weinig professionals zijn die deze kennis wel hebben.
      Vervolgens moet er ook een aanvullend beleid zijn voor scheidingen waarbij het duidelijk is dat er 1 ouder is die nimmer tot afspraken gaat(wil)komen.
      Pas dan kunnen kinderen m.i. echt beschermd worden.

      Reageer
      • Nee dat klopt. Allereerst zal de rechtspraak overtuigd moeten worden van de urgentie om voorafgaand aan enige behandeling, een degelijke diagnose te laten stellen door een klinisch psycholoog van het gehele gezin. Onder dwang van het mogelijk verliezen van het gezag, kunnen beide ouders hiertoe gedwongen worden. Zodra duidelijk is welke ouder mishandelt kan het kind bij de gezonde ouder geplaatst worden.

        Reageer
  8. Bij gebrek aan kennis bij de rechtspraak (men toont zich doorgaans onnozele jurist), en het ontbreken van valide diagnostiek, heeft een onwillige ouder vrij spel.

    Reageer

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.