Ik moest vluchten voor mijn narcistische zoon

“Je leest tegenwoordig zo vaak over narcisme en relaties, maar niets over kinderen (en jong volwassenen) met narcisme. Ik wil met ons verhaal zo graag ouders bereiken en waarschuwen voor de gevolgen…

Na 4 maanden terugtrekken in een chalet op een camping – want gevlucht uit ons huis – maanden van schaamte, schuldgevoelens, ongeloof en ontreddering, heb ik eindelijk de moed verzameld om met ons verhaal naar buiten te treden.

Terugkijkend, blijven analyseren, mezelf verwijten maken, kom ik tot de bittere conclusie dat, hoewel ik alles voor mijn kind over had (moederliefde gaat ver), ik al 10 jaar weet dat onze jongste zoon een narcist is.

Hij kon en kan alles en iedereen naar zijn hand zetten, heeft weinig tot geen empathie naar anderen toe, liegt, zet veel dingen in scene, simuleert ziektes, manipuleert en heeft geen respect met name naar vrouwen toe. Hij voelt zich altijd tekort gedaan en heeft weinig tot geen vrienden.

En ja, hij is een mooie charmante spontane jongen naar de buitenwereld toe, waardoor je als ouder niet geloofd wordt. Nadat ik voor het eerst een grens stelde, is hij vertrokken naar zijn huidige vriendin en haar ouders, alwaar hij vertelde dat wij hem uit huis hebben gezet.

Zijn smerige woorden en bedreigingen naar mij toe, hebben diepe wonden gemaakt. Het laatste wat we van hem gehoord hebben is dat hij definitief met ons heeft gebroken, wij waardeloze ouders zijn (hij heeft nu betere) en hij ons nooit meer wil zien.

Terugkijkend schaam ik mij voor mijn blinde vlek als moeder. Dit alles heeft uiteraard te maken met het gezin en de omstandigheden waarin ik zelf ben opgegroeid.

Mijn voornemen was dan ook ‘zo zal ik het niet doen’, maar ik wist niet hoe ik het wel moest doen. Mijn vermoedens zijn vaak bevestigd geworden maar dit willen inzien van je eigen kind is heftig.

Moederdag 2016 zal voor altijd een blauwe plek in mijn hart blijven. Vanaf die dag besefte ik voor het eerst dat ik hem definitief ‘kwijt’ was.

Beetje bij beetje kom ik tot het besef wat dit alles betekent en stel ik mezelf de eerlijke vraag: Wil ik hem nog terug in mijn leven? Het antwoord is schokkend en tevens ook een bevrijding.

Nu ben ik op zoek naar ouders die zich in mijn verhaal herkennen. Ouders die ook te maken hebben met een narcistisch kind. Ik wil heel graag met hen in contact komen, voor steun, advies en om het taboe hierover te doorbreken.”

Een verdrietige moeder

Foto komt uit de collectie van Kitty van Gemert.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht op

38 Reacties

  1. Lieve verdrietige moeder,

    Ik ben een dochter van een narcistische moeder, maar ik heb mijzelf altijd afgevraagd: hoe wordt iemand dat? Want ook mijn moeder is een dochter van haar vader en moeder. Ik zie wel genoeg aanknopingspunten waardoor ze waarschijnlijk zo geworden is zoals ze is. Een koude, hardvochtige vader, een moeder die niet “volwassen” genoeg was om tegen haar man en kind op te kunnen boksen, ik vermoed ook dat mijn moeder als kind enorm voorgetrokken werd door haar ouders, dat zij het lievelingetje was en haar broer niet. Maar ik weet het niet, ik weet het gewoon niet.

    Wat ik wel weet, is dat ik u enorm moedig vind dat u met dit verhaal naar buiten heeft durven te komen. Hoeveel ouders durven eerlijk naar hun kind te kijken en te zeggen: Dit klopt niet! Mijn kind is raar/anders/narcistisch. Hoe vaak wordt met de mantel der liefde het gedrag van het kind goed gepraat? Heel vaak, ben ik bang. Want het is nogal wat om echt naar het kind te kijken (ja, ik ben ook een moeder, dus ik weet hoe lastig het is).

    Ik hoop dat u reacties krijgt op uw vraag. En mooi dat er ook iemand dit durft te zeggen, want allemaal lijden we onder narcisten … partners, ouders en kinderen van. U mag dan verdrietig zijn maar ik vind u heel dapper!

    Reageer
    • Lieve Nike, dank voor je reactie, de vraag heb ik mij al duizenden x gesteld, zo ook menig graafwerk en waar is het misgegaan!
      Voel me allesbehalve dapper en moedig,hoop dan ook dat ik meer ouders over de drempel kan helpen van schaamte en schuldgevoelens.
      Liefs, een verdrietige moeder

      Reageer
      • KJM

        Ook ik ben een zeer verdrietige moeder! en zou ook graag met andere moeders in contact willen komen om hierover te kunnen praten….
        Heb 2 zoons maar ik mag geen moeder meer zijn…. de oudste heeft de jongste meegesleept….ook ik heb schaamte, schuldgevoelens en inderdaad de vraag, waar is het mis gegaan…..

        Liefs voor alle moeders…..

        Reageer
        • Beste moeders,

          Is het een idee dat ik jullie in contact met elkaar brengen?
          Laat het me hier in een reactie even weten.

          Heel veel sterkte,

          Mary Sjabbens

        • Dat zou heel fijn wezen. Zou graag in contact komen met lotgenoten.

    • Lieve verdrietige moeder,

      Ik weet wat je doormaakt, zit namelijk in hetzelfde schuitje en het doet vreselijk veel pijn. Na afscheid te hebben genomen van mijn narcistische exman zal ik nu ook afscheid moeten nemen van mijn narcistische zoon. Dit is het moeilijkste wat ik ooit heb moeten doen en ik voel me dan ook verscheurd en heb het gevoel dat ik dit niet ga redden. Gelukkig heb ik een schat van een dochter, een lieve partner en nog heel veel lieve mensen om me heen.

      Reageer
    • Geld dit ook voor vaders? Jarenlang heb ik alleen met mijn dochter gewoond. In de puberteit begon ze me te chanteren van als je niet naar me luistert ga ik lekker bij mijn moeder wonen.Dat is dus ongeveer 10 maanden geleden gebeurd en sindsdien geen enkel contact meer. Het beheerst volledig mijn leven en elke dag veel verdriet. Mijn enigste dochter die nu 16 is was echt mijn prinsesje.Ook ik zou het fijn vinden om met lotgenoten te communiceren. Weet alleen niet eerlijk gezegd hoe dat hier moet

      Reageer
  2. Mary wat ben jij dapper om je kwetsbaarheid te durven tonen!! Hoe moeilijk of misschien bijna onmogelijk is t om zo naar je eigen kind te durven en kunnen kijken. En schaamte… Ik snap t gevoel denk ik maar of t nodig is…Nee. Ik hoop dat er mensen zijn die dit herkennen en wellicht een steun voor je kunnen zijn. Respect voor je. Knuffel!

    Reageer
    • Dag Elmie,

      Bedankt voor je warme woorden.
      Even voor de duidelijkheid: dit is niet mijn verhaal.

      Reageer
    • Dag Elmie,
      Bedankt voor je reactie en je lieve woorden, het voelt niet als ‘dapper’ het schuldig voelen blijft op de voorgrond.

      Reageer
  3. Hoi. Hier nog een verdrietige moeder. Mijn zoon is gediagnosticeerd met ODD. Dat is een (heftige, psychiatrische) jeugddiagnose die nu in zijn jongvolwassenheid is uitgegroeid tot hetgeen jij hier beschrijft. Ik zou wel contact met je willen om ervaringen te delen.

    Reageer
    • Beste Ennu,

      Bedankt voor je reactie. Vind je het goed dat ik jouw mailadres doorgeef aan deze moeder, of heb je een ander voorstel om contact met elkaar op te nemen?

      Mary Sjabbens

      Reageer
      • Hoi Mary,
        Ik vind het prima als je haar mijn mailadres doorgeeft. Ik denk zomaar dat wij wel iets te bespreken hebben…

        Reageer
    • Beste Ennu,bedankt voor je reactie, opmerkelijk mijn zoon is op 11-jarige leeftijd ook getest op ODD , op mijn eigen verzoek, uitslag: geen aanwijzingen voor ODD Wil heel graag contact met je!
      Groet, moeder

      Reageer
  4. Heel dapper om dit te vertellen en wat vreselijk om mee te maken het is toch je kind!
    Sterkte

    Reageer
  5. Veel sterkte. Misschien komt het toch nog een keertje goed op langere termijn.

    Reageer
  6. Dag lieve verdrietige moeder. Weet jij dat je via onze energetische verbinding met onze kinderen ze op afstand met behulp van een eneagram therapeut kunnen behandelen. Via het onderbewuste kan je allerlei trauma’s, emoties en overtuigingen bij je kinderen herstellen. Je hebt niets te verliezen. Liefs en veel sterkte

    Reageer
  7. Hallo vanwege een soortgelijke ervaring( moeder van zoon met narcistisch persoonlijkheidsstoornis) zou ik graag met”verdrietige moeder”willen mailen

    Reageer
    • Mijn zoon is ook narccistisch. Graag wil ik ook communiceren…ik,ben ten einde raad.

      Reageer
      • Beste moeders,

        Als jullie onderling met elkaar contact willen hebben stuur mij dan even een mail. Dat mag naar mary . brouwer @gmail . com (spaties weghalen!)
        Voor de duidelijkheid: ik ben NIET de moeder die dit verhaal heeft geschreven.

        Vriendelijke groeten,

        Mary Sjabbens

        Reageer
  8. Zitten in hetzelfde schuitje. Ongelooflijke drama’s beleefden en beleven wij. Graag contact met Mary Sjabbens.

    Reageer
    • Dag Gertine, voor de duidelijkheid: het is niet mijn verhaal waar je op reageert. Ik zal contact opnemen met de desbetreffende moeder en vragen of jij haar mailadres mag hebben…

      Reageer
  9. Lieve verdrietige moeder, ik heb veel lessen geleerd uit de relatie met mijn narcistische ex partner waaronder niet twijfelen aan mezelf. Maar met een grote M wat als ook je zoon narcistisch blijkt te zijn, hier ben ik niet tegen opgewassen. Sinds eind oktober is mijn zoon (18jr) vertrokken naar zijn papa en laat de laatste weken niets meer van hem horen. Hij gaf in het begin soms nog “liefdevolle” signalen om naderhand weer verward rond te dolen…”hoe, hij ziet mij toch nog graag” dat heeft hij zelf gezegd maar hij stuurt niets met Kerst. Verschrikkelijk, hartverscheurend…en als mama onbegrijpelijk. Dus daar zijn de twijfels. Gelukkig heb ik nog 2 dochters, 1 zus van de narcistische zoon en een dochtertje met mijn allerliefste tedere vriend. De vriend die steeds alle schuld krijgt van alle kuren van de zoon. Ik wil het niet toegeven en/of inzien dat mijn vermoeden waarheid wordt. Graag had ik met u verder gecommuniceerd om steun, begrip en verdriet te delen.

    Reageer
  10. Ook ik heb een narcistische dochter die heel mijn leven beheerst en ik weet niet hoe ik hier van los moet komen. Telkens zet ze haar gedrag in waardoor ik de grip verlies op mijn eigen leven. En ze is inmiddels al 25…

    Reageer
  11. Hallo, Oh wat een herkenning en wat fijn dat ik niet de enige ben, dat dacht ik altijd omdat ik er niets over kon vinden.Ik zou graag op een of andere manier willen brainstormen met lotgenoten zodat ik me niet meer zo alleen voel in wat ik meemaak !

    Groet,

    Linda

    Reageer
  12. Ook ik heb een narcistische dochter die mij manipuleert met mijn kleindochter.
    Sinds kort heb ik echt onder ogen gezien dat zij onder het label narcist valt. En oh wat ben ik ver gegaan en wat heb ik mij laten manipuleren. Wat neem ik mij dat mezelf kwalijk, wat heb ik mij laten misbruiken. Ik kan een boek vol schrijven en de hardheid die ik bij mijn dochter zie. Brrrr wat koud. Het is bar moeilijk om hier mee om te gaan en begin nu pas aan het veranderingsproces bij mijzelf en mijn grenzen aan te geven die worden uiteraard niet in dank afgenomen en komt er oorlog naar oorlog!!! Pffft hier wordt je echt doodmoe van en dat wil ik niet meer. Ik wil mijn eigen leven leiden en niet volgens de regels van dochter lief!!!! Ik ben er klaar mee maar een lotgenoten groep is niet verkeerd en houd mij aanbevolen. Voor dit moment sterkte aan mijn lotgenoten want je hoort en leest altijd over narcistische ouders maar in dit geval kan ik heel duidelijk de overgenomen ‘vaders narcistische trekken. Van mijn ex ben ik jaren geleden gescheiden en heb moj doir hem ook laten misbruiken. Dit weet je uiteraard pas als je alles gaat doorzien en dat is pas jaren later. En nu het vervolg dus net mijn dochter.. brrrr

    Reageer
  13. Beste Mary,
    Na jaren van ontkenning en ook van: dit komt allemaal door mijzelf, ik ben geen goede moeder etc.,heb ik nu geaccepteerd dat mijn dochter een narcist is. Mede dankzij mij, en haar vader, dat ontken ik niet. We hebben beiden een moeilijke jeugd gehad, en de wil het bij onze eigen kinderen ‘anders’ te doen. Maar we hebben beiden niet echt goede voorbeelden gehad en het eigenlijk nog erger gemaakt.
    We hebben echt jarenlang geprobeerd om iets aan haar huidige karakter te veranderen, maar heb het gevoel dat we daarmee het NOG erger hebben gemaakt.
    Ik heb besloten om verder geen contact meer met haar te willen hebben, en eerlijk gezegd voelt dat als een bevrijding. Maar dan ben je er nog niet! Iedereen die ervaringen heeft met een narcist weet dat er dan nog een hele lange nare periode zal volgen. ( Bedreigingen, stalken, tegen iedereen die het wil horen vertellen wat een gemeen …… je bent enz.)
    Helaas is mijn man nog in haar ‘spell’, zoals ik het maar noem, en waarschijnlijk gaan we scheiden. Dat besef ik al een tijdje, het doet me veel verdriet, maar ik wil mijn dochter nu echt uit mijn leven hebben. Desnoods samen met de vader.
    Voor iedereen die in dezelfde nachtmerrie zit, mijn ervaring is: je komt er niet uit, want bij een narcist geldt: wat je ook doet, het is gewoon nooit goed. Ga weg!

    Reageer
  14. Hier nog een verdrietige moeder, wij weten vrijwel zeker dat onze 19 jarige zoon een narcist is en een borderline stoornis heeft. Hij heeft ook ADHD diagnose maar zelf twijfel ik daar aan. Jarenlang maakt hij ons leven en dat van zichzelf zuur, het sloopt, put uit, de 5 broers en zus hebben sinds dit jaar een hekel aan hem gekregen. Hij is van 0 tot 4 zwaar mishandeld zowel emotioneel als lichamelijk door zijn bio mama die hem en zijn bio broer van de een op de ander dag in de steek heeft gelaten op 4 jarig leeftijd, gedumpt bij papa en nooit meer teruggekomen of kaartjes of belletjes, bio mama had borderline en munchhausen by proxy, ze maakte hem ziek, verzon ziektes. Ik zorg voor hem vanaf dat hij 4 is. Maar zelf heb ik ook de diagnose borderline en helaas herken ik mezelf en geef het sinds deze week ook toe aan mezelf dat ook ik een narcist ben maar dat niet wil zijn. Ook ik ben van 0 tot 16 emotioneel en lichamelijk mishandeld dagelijks en een ongewenst kind. Later nog 2 geweldadige relaties gehad. Nu al 14 jaar gelukkig getrouwd maar met een enorme rugzak. Dus ja beide traumas en onze zoon wil niet geholpen, er is immers volgens hem niets mis met hem en hij laat zich geen psych ziekte aanpraten. Wij zijn fout en niet hij. Wij willen hem helpen, maar de situatie is geescaleerd en we hebben hem onder mom van een time out uit huis gezet, echter hij verdraaid alles en wil nu geen enkel kontakt meer, hij is bij zijn vriendin en ouders ingetrokken. Wij willen een oplossing en beginnen met praten, hij wil ook praten maar in zijn voordeel en hij wil dat wij schuld bekennen, hij is immers niet fout, hij is nooit fout. Iedereen kent hem als een goede lieve aardige jongen, wij kennen hem ook zo van vroeger toen hij klein was, maar nu op het laatst als dagelijks de duivel. Het doet pijn. Hij moet echt geholpen, maar hoe als hij zelf niet wil. Ik wil graag praten met iemand die weet wat wij moeten doen, het is nu nog zo vers, hij is 5 dagen weg. Maar al jarenlang is het een strijd, hij zoekt naar bewijzen om aan te tonen dat alle vrouwen niet deugen en dat uiteindelijk ook wij hem zullen verlaten, hij kamt ook met verlatingsangst namelijk. Zucht…..maar eigenlijk voelt het nu ook wel fijn in huis, rust, stilte, sereen….broers en zus vinden dat ook. Maar toch…..het is je kind, die laat je niet vallen, ook al put het me uit, ik blijf vechten voor hem, als ik opgeef heeft hij zijn bewijs dat ik ook een slechte vrouw ben die hem dus laat vallen. Hij lokt expres ruzies uit, zodat ik boos wordt en hij weer een reden heeft om te denken zie je wel….ze houd niet genoeg van me. Hij steelt, liegt, bedriegd, is impulsief, en manipulatief. Ik dacht dat hij kleptomaan was, stelen om de kick en de drang ernaar, maar nu denk ik dat hij steelt zodat hij betrapt wordt, daardoor thuis weer problemen krijgt, en hij zo dus weer een bevestiging heeft, zie je…..ze houden niet van me. Help me alsjeblieft want ik weet het niet meer….Anita

    Reageer
    • Dag Anita,

      Wat een verhaal. Zoek deskundige hulp. Mocht je contact willen met moeders laat me dat dan weten. Er is een groep moeders die contact met elkaar hebben.

      Vriendelijke groeten,
      Mary Sjabbens

      Reageer
    • Hoi, alles wat je beschrijft komt, helaas, bekend voor. Probeer, in mijn geval, mijn dochter, ons huis uit te krijgen en dat ze hulp krijgt.(Maar dat weigert ze constant )Helaas heeft ze haar vader in haar ‘spell’. Dus resultaat: Haar broer heeft nu echt een hekel aan haar, ik wil niets meer met haar te maken hebben, ben jarenlang met haar bezig geweest, ik ben op, en ook gewoon te vaak uitgescholden, belogen, gemanipuleerd etc. Ga scheiden van haar vader, waar ze nu mee woont al. Wat me al die jaren heeft verbaast: de wet in Nederland staat helemaal achter het kind. Dat is op zich een prachtig iets, maar er is totaal onbegrip als misschien het kind! de rest van de familie, zusters, broers en ouders, terroriseerd. Zolang dat kind niet echt iets doet, krijg je geen hulp, en het getreiter en gemanipuleer gaat gewoon door. Kan er een boek over schrijven, over wat er bij ons allemaal gebeurd is, en niet: hulpverlening. Maar ben doodmoe. Heb besloten dat ik wegga, en niets meer met haar te maken wil hebben. Zo’n beslissing neem je niet zomaar, het is mijn dochter! Je bent niet de enigste en wens je heel veel sterkte en moed.

      Reageer
  15. Beste moeders.
    Mijn vriend zijn dochter heeft ook zwaar narcistme.

    Een Door gewinterde leugenaar en bedrieger.
    Als ze liegt en dat doet ze heel veel geeft ze een volwassene de schuld dat die liegt.

    Ik ben zelf moeder van 2 kinderen en ik zag na een half jaar dat meisje is niet zo zo als ze wezen moet.

    Alles voor de aandacht of het nou positief of negatief is.
    Ze schopt mij van de bank omdat ze haar vader ziet als haar eigen dom en dat zij de moeder en vrouw in huis is.

    Ze loopt mij soms zo te kleineren en te treiteren ze kan zo uit het niet nep huilen terwijl ik niks doe.

    Ik ben heel direct in mijn woorden ook met opvoeden maar dat is iets wat zei niet accepteert.
    Ze luistert alles af bij volwassenen en spot met ziekte en ernstige dingen ( net of zij dat ook heeft)

    Ik hou heel veel van mijn vriend echt heel veel maar als hij niet inziet wat zij doet dan houd het op.
    Nog een duidelijk voorbeeld.
    Haar moeder heeft zelf moord gepleegd wat zij niet bewust mee heeft gemaakt omdat ze te jong was.
    De moeder was ook een narcist.
    Ze hoorde nou afluisteren dat we zeiden met stemmen ( wat niet zo was )
    In de moeder haar heeft.

    Gebruikte zij het zelfde zei ze ik kan niet slapen al nachten niet want ik heb stemmen in mijn hoofd.

    Ik heb meteen in gegrepen en zei nou dan moet je worden op genomen en doktoren naar haar gingen kijken.
    Zei madam dood leuk ach maar het is niet zo met een gemene lach.

    Dat meisje moet worden opgenomen omdat ze alles en iedereen kapot maakt om zich zelf goed te voelen.

    Worden zulke kinderen opgenomen?
    Wat kan ik doen om mijn eigen relatie te redden en de rest in het gezin niet er onderleid.

    Ik zeg zelfs telkens oppassen want ze durft je zelfs aan te geven voor verkrachting als ze haar zin niet krijgt.

    Reageer
    • Hoi, wegwezen daar! Ouders , zoals je vriend van dit meisje, hebben een soort blind spot wat betreft hun eigen kinderen. Het is ongelooflijk moeilijk, ten eerste om het te zien, ten tweede om er iets aan te doen. Alles in je probeert iets anders te bedenken. Ik kan hierover meespreken, want mijn eigen dochter is zo. Jarenlange verschrikking. Pas sinds 1 jaar ZIE ik het! Mijn eigen dochter is een ijsberg, die heel ver gaat om haar zin te krijgen.
      Haar vader wil het nog steeds niet zien. En nee, dit soort kinderen wordt niet opgenomen, niet zomaar. Dat zou ze vrijwillig moeten doen, vergeet het maar. Of ze zou zichzelf of anderen letterlijk iets aan moeten doen. Maar psychische martelingen horen daar helaas niet bij. En onze dochter is slim genoeg om, voorbeeld: gillen en schreeuwen in de nacht, volkomen hysterisch, je belt de crisisdienst. Als die dan eindelijk komen is ze volkomen rustig en voert een normaal gesprek.
      De crisisdienst begrijpt eigenlijk niet goed waarom ze gebeld zijn, en vragen zich af of er misschien met ons iets mis is?
      Echt oppassen hoor, paar weken geleden 1 dag in de cel! gezeten omdat ze me zo zat te treiteren, voor de zoveelste keer, dat ik aan haar haren heb getrokken. Ze heeft aangifte! gedaan, en ik moet nog voorkomen ook nog. Ook al hebben we een gezinsvoogd, die weet hoe ze is, aan haren trekken mag nou eenmaal niet. De omgekeerde wereld.
      Ga alsjeblieft daar weg, en neem je kinderen mee. Ook al hou je heel veel van je vriend, je bent zelf moeder, je vriend is haar vader, en zal 99% kans, voor haar kiezen, hij kan gewoon niet anders, het is zijn kind!

      Reageer
  16. 48 jaar en neergemaaid door mijn kinderen.

    Wat een herkenning in alles wat ik lees , bij alle verhalen zie ik flashbacks van mijn eigen leven.
    Ik ben de oudste van de drie meiden
    uit een gezin met een extreem narcistische / sadistische vader en onze thuis basis bestond vooral uit veel geweld en kleinering en helaas voor mij sexueel misbruik als straf en overtuiging dat ik “een niks” was.
    Ik was de sterkste van ons allen en van kleins af aan is het mijn taak geweest om mijn zusjes en moeder te beschermen tegen het geweld ,minderwaardig en vernederingen die mijn vaders gedrag had naar alle vrouwen toe in huis .
    Dit gevoel van bescherming begon op mijn 8 ste jaar , mijn moeder had er toen al 10 jaar met hem op zitten en was al zo afgebroken dat ze ons niet meer tegenover onze vader kon beschermen.

    Op mijn 11 de vond ze de kracht om hem letterlijk en figuurlijk het huis uit te slaan en vroeg de scheiding aan , inmiddels was ik al redelijk verknipt door alle gebeurtenissen waardoor ik “als hoofd van het gezin” niks meer aannam en aantrok van wat mijn moeder zei.
    Zo kwam ik in de kinderbescherming terecht en ging van pleeggezin naar pleeggezin.
    Op mijn 13 de kon ik nergens meer geplaatst worden en werd op kamers gezet om voor mezelf te gaan zorgen omdat ik te zelfstandig was en me niks liet vertellen en kreeg 1x in de week een bezoekje van mijn jeugd en gezin voogd om te controle of ik wel voor mezelf zorgde en naar school ging.

    Afijn dit is mijn eigen voor geschiedenis

    Op mijn 14-de leerde ik mijn ex-man kennen (de vader van mijn 3 zonen).
    Het heeft jaren geduurd om in te zien dat hij (op het fysieke geweld na) exact zoals mijn vader was. 11 jaar en 3 zonen later vond ik de kracht hem uit huis te bonjouren.

    Ik was 26 en alleenstaand moeder van 3 kleine jongens zonder eigenwaarde maar ondanks dit besloot ik dat mijn jongens nooit zouden worden zoals hun opa en vader.
    Liefde,complimenten,aandacht ,actieve school leesmoeder,klaar-over ,sportdag moeder en verzin het … Alles wat ik niet had gehad deed ik met en voor hun om ze als lieve jongens met respect en eerlijkheid voor vooral vrouwen en mensen in algemeen groot te brengen.
    En ik dacht dat ik dit goed deed.

    13 jaar was mijn middelste zoon toen hij begon met stelen van geld , mijn sieraden en liegen en uiteraard dacht ik dit kom door de schade die hij in mijn tijd met zijn vader had opgelopen.wat schuldgevoel creëerde en extreem begrip.

    Het nam alleen extreme vormen aan . Op een bepaald moment werd ik op school geroepen voor gesprek. Daar aangekomen zat de directeur ,maatschappelijk werk en jeugdzorg daar.
    Mijn zoon had met volle overtuiging verteld dat ik hem mishandelde ,geen eten gaf en snachts uit bed haalde om uren lang met z’n neus tegen een muur te staan.

    Ik ging dood van verdriet , kreeg onderzoeken thuis ,controles , ouderschaps cursus en mijn eigen pijnlijke verleden kwam op tafel .
    Ongeschikte ouder werd mijn stempel tot er na een jaar geconstateerd werd dat er iets psychisch mis was met mijn zoon.

    Iq testen ,psychologische testen ,psychiater behandeling , moeder kind gesprekken bij jeugdzorg 3 jaren lang werd mijn moederschap in twijfel getrokken en onderzocht door extreme leugens van mijn kind.
    Uitslag onderzoeken werd ADD
    en uiteraard werd zijn gedrag als puber gedrag beschreven en ik moest als ouder het maar niet zo persoonlijk aantrekken wat pubertijd gaat over.

    Dit is maar de EERSTE situatie hoe het allemaal begon , nu 12 jaar later , 2 zonen en de middelst inmiddels uit huis en samenwonend met vriendin en vader van een prachtige kleindochter is zijn gedrag ver honderd voudigd . Charmant van buiten maar zo vals tegen mij en z’n vriendin.
    Liegen ,bedriegen ,stelen ,bedreigen ,schelden , kleineren en chanteren met mijn kleinkind is dagelijkse kost.
    Alleen wanneer hij door een buitenstaander op een leugen betrapt wordt en aangesproken wordt weet hij altijd de aandacht op mijn tekortkomingen te gooien tot extrema, zijn verknipte jeugd door z’n moeder en de ene keer ben ik een junk , dan weer alcoholiste dan weer een agressieve onvoorspelbare gewelddadige idioot , als hij boos op me is omdat ik nee zeg als hij om geld vraagt of op wat dan ook dan neemt hij wraak op de meest extreme manieren zoals mijn huis slopen , met een sleutel de lak van m’n auto beschadigen , m’n banden lek steken en op internet bij Facebook en instagram de meest lelijke verhalen over zijn junkie moeder en nietwaardige nooit iets goeds gedaan in z’n leven moeder.

    Inmiddels is mijn hart niet meer gebroken maar heb ik geen hart meer want inmiddels delen mijn andere twee zonen sinds 4 jaar ook zijn mening.
    Ik ben het moederschap niet waard en papa begrijpt ons.
    Twee weken geleden stelde hij als eis dat ik met zijn vader en zijn broers van wie ik 20 jaar gescheiden ben en die ik 4 jaar niet gesproken heb aan een tafel moet zitten om “MIJN” falen als moeder te bespreken want anders krijg ik mijn kleindochter nooit meer te zien.

    Ik heb gekozen voor mezelf want ik ben het spuugzat.
    De prijs die ik al jaren betaal is steeds zo groot en ik moet elke keer weer uit een dal kruipen.
    Mijn beslissing kost me nu ook mijn kleindochter , dit doet pijn.
    Hij is gekloond van zijn vader en mijn andere zonen straffen mij omdat ik nadat ze allemaal zijn gaan samenwonen probeer een eigen leven op te bouwen waarin zij niet meer prio 1 zijn en ik geen respectloos gedrag van mijn zonen tolereer .

    De afgelopen 6 jaar zijn zwaarder en pijnlijker voor me geweest dan alles wat ik in mijn jeugd heb meegemaakt.
    Ik huil al 4 jaar en ben 20 jaar ouder geworden.
    Ik heb gedacht aan zelfmoord (wat ik op mijn 30ste al eerder geprobeerd heb en overleefd heb dankzij goede begeleiding ).
    Ik dacht dat ik echt gek was ,dat ik alles fout gedaan heb zoals ze mij dit nu alle 3 verwijten .

    Een zelfmoord poging en 4 jaar intensieve dagelijkse therapie om mijn verleden met narcistische vader en ex man te verwerken en om mijn eigenwaarde terug te krijgen waar ik heel hard voor gewerkt heb wordt teniet gedaan door mijn zonen.

    Draken ,valse nichten , door en door slecht en meedogenloos zijn ze.
    maar de middelste heeft ook geen enkel gevoel van empathie erbij en overschrijdt alle grenzen.

    Maar sinds vorige week is er iets geknapt in mij omdat ik besef dat dit niet de kinderen zijn die ik opgevoed heb met normen en waarden.
    Ik ken ze niet deze mannen .
    Ik dacht dat ze tijdens een house feestje verkeerde drug hadden genomen maar nu na het lezen van al deze droevige verhalen besef ik tot mijn grote verdriet…

    MIJN ZONEN ZIJN NARCISTEN zoals de mannen uit mijn verleden.

    Hoe ga ik om met deze onmacht en oneerlijkheden , de pijn en immens verdriet.
    Ik weet niet meer hoe ik mijn leven op kan pakken

    Jaren lang vraag ik me af waar ik tekort geschoten ben met mijn zonen

    Reageer
    • Hoi, je verhaal is erg herkenbaar. Waar ben je in te kort geschoten? Daar kan ik niet echt juiste antwoord op geven, ben geen therapeut.
      Wat ik heb sinds ongeveer een jaar: Ja, ik heb dingen verkeerd gedaan, maar ik heb ook met alle macht geprobeerd om te helpen. Dat is niet gelukt, dan is het vanaf nu: einde verhaal. Ik ben een mens, maak fouten, maar jeetje, heb ook zoveel goeds! proberen te doen.
      Zit nu op het punt: wil hier nu vanaf, ben er klaar mee, ik ga weg. Heb al vrijwilligerswerk (via Wwoofers.uk) gevonden in Schotland. Voor ongeveer 4/5 maanden. Je krijgt dan onderdak en eten, beetje zakgeld, en, in mijn geval, ga buiten werken. Wil echt een tijd UIT de situatie, zodat ik er misschien op een andere manier naar ga kijken.
      Maar zit ook met een dilemma, laat dan het ander kind achter, naar mijn gevoel. En dat is een jongen van bijna 20 jaar! Dus begrijp heel goed hoe moeilijk het is om je kleinkind te moeten opgeven, en jij weet bij wie ze achterblijft. Héél moeilijk.
      Ik lees trouwens ook artikelen van Johan Persyn. Te vinden op Facebook, zijn eigen website, Instagram, de hele mikmak. Is erg bezig met narcisme, en alle artikelen die hij daarover vindt, post hij. Dus je moet je dan wel door een hele rij artikelen heenworstelen, door scrollen, maar af en toe zit er toch iets bij wat ik ga lezen.
      Hij wil echt graag helpen, net als Mary Sjabbens, en nodigt je meteen uit als ‘vriend’!

      Succes met alles.

      Reageer
    • N.b.:
      Johan Persyn heeft het vooral over narcistisch gedrag van een partner. Daarom ben ik ook bij Mary Sjabbens terecht gekomen, zocht naar: narcistisch kind. Maar hij post ook artikelen over: hoe nu verder? Vooral die artikelen lees ik.

      Reageer
  17. Dag allen,
    Pas na mijn scheiding kwam ik erachter dat mijn ex-partner wel eens een narcist kon zijn. Toen ik iets las over narcisme, vielen alle puzzelstukjes op hun plaats. Liegen, manipuleren, glashard ontkennen, zaken verdraaien, woede als ik hem ergens mee confronteerde… ik was volledig aan mezelf gaan twijfelen.
    Met het stijgen van de leeftijd van m’n zoon, begon ik steeds meer dingen te herkennen. Ik ben er nu vrijwel zeker van dat mijn zoon ook een narcistisch karakter heeft. Hoewel ik me volledig voor hem heb weggecijferd doet hij niets anders dan mij neerhalen. Alles ligt altijd aan anderen, nooit aan hem. Ik ben een slechte moeder…
    Mijn jongste zoon is gelukkig heel anders, maar die lijdt wel onder de ruzies en woordenwisselingen die ik vaak heb met de oudste.
    Twee jaar geleden is er bij mij een chronische -niet erkende en daardoor niet goed behandelde- depressie en een gegeneraliseerde angststoornis geconstateerd. Dit maakt het niet gemakkelijker om met de situatie om te kunnen gaan, omdat het in m’n hoofd één chaos is.
    Graag zou ik in contact willen komen met andere ouders van narcischtische kinderen. Alvast bedankt voor d3 te nemen moeite.

    Reageer
    • Hoi, contacten zoek ik niet, ik zoek vooral rust. Maar wilde 1 ding kwijt: ik hoop dat je door hebt dat je chronisch vermoeid bent en een depressie hebt, juist! door alles wat je hebt meegemaakt en nog steeds meemaakt.
      Want ik heb precies hetzelfde gehad. Totdat bij mij, na jaaaaaren! de knop is omgedraaid. Ik ben het zat! Ik ben doodmoe, ik zit aan de pillen, met mijn andere kind gaat het niet goed. En helaas, er veranderd pas iets als iets totaal uit de hand loopt, bij mij thuis gebeurd.
      Dat was een verschrikking, maar ik had ook: ik ga hier nu wél gebruik van maken, dat het niet voor niets is geweest! Kom in opstand! Ga weg, ga van die pillen af, ga een nieuw leven leiden. Dat IS niet makkelijk, dat duurt heel lang. Maar ga het alsjeblieft VOELEN: ik wil dit niet meer, ik vertik het verder, ik hou hier mee op. Want je doet dit ook zelf, niet vergeten. Probeer iedere kans die je krijgt, te pakken om hier uit te komen. Je bent niet waardeloos!

      Reageer

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *