Ik moest vluchten voor mijn narcistische zoon

“Je leest tegenwoordig zo vaak over narcisme en relaties, maar niets over kinderen (en jong volwassenen) met narcisme. Ik wil met ons verhaal zo graag ouders bereiken en waarschuwen voor de gevolgen…

Na 4 maanden terugtrekken in een chalet op een camping – want gevlucht uit ons huis – maanden van schaamte, schuldgevoelens, ongeloof en ontreddering, heb ik eindelijk de moed verzameld om met ons verhaal naar buiten te treden.

Terugkijkend, blijven analyseren, mezelf verwijten maken, kom ik tot de bittere conclusie dat, hoewel ik alles voor mijn kind over had (moederliefde gaat ver), ik al 10 jaar weet dat onze jongste zoon een narcist is.

Hij kon en kan alles en iedereen naar zijn hand zetten, heeft weinig tot geen empathie naar anderen toe, liegt, zet veel dingen in scene, simuleert ziektes, manipuleert en heeft geen respect met name naar vrouwen toe. Hij voelt zich altijd tekort gedaan en heeft weinig tot geen vrienden.

En ja, hij is een mooie charmante spontane jongen naar de buitenwereld toe, waardoor je als ouder niet geloofd wordt. Nadat ik voor het eerst een grens stelde, is hij vertrokken naar zijn huidige vriendin en haar ouders, alwaar hij vertelde dat wij hem uit huis hebben gezet.

Zijn smerige woorden en bedreigingen naar mij toe, hebben diepe wonden gemaakt. Het laatste wat we van hem gehoord hebben is dat hij definitief met ons heeft gebroken, wij waardeloze ouders zijn (hij heeft nu betere) en hij ons nooit meer wil zien.

Terugkijkend schaam ik mij voor mijn blinde vlek als moeder. Dit alles heeft uiteraard te maken met het gezin en de omstandigheden waarin ik zelf ben opgegroeid.

Mijn voornemen was dan ook ‘zo zal ik het niet doen’, maar ik wist niet hoe ik het wel moest doen. Mijn vermoedens zijn vaak bevestigd geworden maar dit willen inzien van je eigen kind is heftig.

Moederdag 2016 zal voor altijd een blauwe plek in mijn hart blijven. Vanaf die dag besefte ik voor het eerst dat ik hem definitief ‘kwijt’ was.

Beetje bij beetje kom ik tot het besef wat dit alles betekent en stel ik mezelf de eerlijke vraag: Wil ik hem nog terug in mijn leven? Het antwoord is schokkend en tevens ook een bevrijding.

Nu ben ik op zoek naar ouders die zich in mijn verhaal herkennen. Ouders die ook te maken hebben met een narcistisch kind. Ik wil heel graag met hen in contact komen, voor steun, advies en om het taboe hierover te doorbreken.”

Een verdrietige moeder

Foto komt uit de collectie van Kitty van Gemert.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

13 Reacties

  1. Lieve verdrietige moeder,

    Ik ben een dochter van een narcistische moeder, maar ik heb mijzelf altijd afgevraagd: hoe wordt iemand dat? Want ook mijn moeder is een dochter van haar vader en moeder. Ik zie wel genoeg aanknopingspunten waardoor ze waarschijnlijk zo geworden is zoals ze is. Een koude, hardvochtige vader, een moeder die niet “volwassen” genoeg was om tegen haar man en kind op te kunnen boksen, ik vermoed ook dat mijn moeder als kind enorm voorgetrokken werd door haar ouders, dat zij het lievelingetje was en haar broer niet. Maar ik weet het niet, ik weet het gewoon niet.

    Wat ik wel weet, is dat ik u enorm moedig vind dat u met dit verhaal naar buiten heeft durven te komen. Hoeveel ouders durven eerlijk naar hun kind te kijken en te zeggen: Dit klopt niet! Mijn kind is raar/anders/narcistisch. Hoe vaak wordt met de mantel der liefde het gedrag van het kind goed gepraat? Heel vaak, ben ik bang. Want het is nogal wat om echt naar het kind te kijken (ja, ik ben ook een moeder, dus ik weet hoe lastig het is).

    Ik hoop dat u reacties krijgt op uw vraag. En mooi dat er ook iemand dit durft te zeggen, want allemaal lijden we onder narcisten … partners, ouders en kinderen van. U mag dan verdrietig zijn maar ik vind u heel dapper!

    Laat een reactie achter
    • Lieve Nike, dank voor je reactie, de vraag heb ik mij al duizenden x gesteld, zo ook menig graafwerk en waar is het misgegaan!
      Voel me allesbehalve dapper en moedig,hoop dan ook dat ik meer ouders over de drempel kan helpen van schaamte en schuldgevoelens.
      Liefs, een verdrietige moeder

      Laat een reactie achter
  2. Mary wat ben jij dapper om je kwetsbaarheid te durven tonen!! Hoe moeilijk of misschien bijna onmogelijk is t om zo naar je eigen kind te durven en kunnen kijken. En schaamte… Ik snap t gevoel denk ik maar of t nodig is…Nee. Ik hoop dat er mensen zijn die dit herkennen en wellicht een steun voor je kunnen zijn. Respect voor je. Knuffel!

    Laat een reactie achter
    • Dag Elmie,

      Bedankt voor je warme woorden.
      Even voor de duidelijkheid: dit is niet mijn verhaal.

      Laat een reactie achter
    • Dag Elmie,
      Bedankt voor je reactie en je lieve woorden, het voelt niet als ‘dapper’ het schuldig voelen blijft op de voorgrond.

      Laat een reactie achter
  3. Hoi. Hier nog een verdrietige moeder. Mijn zoon is gediagnosticeerd met ODD. Dat is een (heftige, psychiatrische) jeugddiagnose die nu in zijn jongvolwassenheid is uitgegroeid tot hetgeen jij hier beschrijft. Ik zou wel contact met je willen om ervaringen te delen.

    Laat een reactie achter
    • Beste Ennu,

      Bedankt voor je reactie. Vind je het goed dat ik jouw mailadres doorgeef aan deze moeder, of heb je een ander voorstel om contact met elkaar op te nemen?

      Mary Sjabbens

      Laat een reactie achter
      • Hoi Mary,
        Ik vind het prima als je haar mijn mailadres doorgeeft. Ik denk zomaar dat wij wel iets te bespreken hebben…

        Laat een reactie achter
    • Beste Ennu,bedankt voor je reactie, opmerkelijk mijn zoon is op 11-jarige leeftijd ook getest op ODD , op mijn eigen verzoek, uitslag: geen aanwijzingen voor ODD Wil heel graag contact met je!
      Groet, moeder

      Laat een reactie achter
  4. Heel dapper om dit te vertellen en wat vreselijk om mee te maken het is toch je kind!
    Sterkte

    Laat een reactie achter
  5. Veel sterkte. Misschien komt het toch nog een keertje goed op langere termijn.

    Laat een reactie achter
  6. Dag lieve verdrietige moeder. Weet jij dat je via onze energetische verbinding met onze kinderen ze op afstand met behulp van een eneagram therapeut kunnen behandelen. Via het onderbewuste kan je allerlei trauma’s, emoties en overtuigingen bij je kinderen herstellen. Je hebt niets te verliezen. Liefs en veel sterkte

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *