Ik moest vluchten voor mijn narcistische zoon

“Je leest tegenwoordig zo vaak over narcisme en relaties, maar niets over kinderen (en jong volwassenen) met narcisme. Ik wil met ons verhaal zo graag ouders bereiken en waarschuwen voor de gevolgen…

Na 4 maanden terugtrekken in een chalet op een camping – want gevlucht uit ons huis – maanden van schaamte, schuldgevoelens, ongeloof en ontreddering, heb ik eindelijk de moed verzameld om met ons verhaal naar buiten te treden.

Terugkijkend, blijven analyseren, mezelf verwijten maken, kom ik tot de bittere conclusie dat, hoewel ik alles voor mijn kind over had (moederliefde gaat ver), ik al 10 jaar weet dat onze jongste zoon een narcist is.

Hij kon en kan alles en iedereen naar zijn hand zetten, heeft weinig tot geen empathie naar anderen toe, liegt, zet veel dingen in scene, simuleert ziektes, manipuleert en heeft geen respect met name naar vrouwen toe. Hij voelt zich altijd tekort gedaan en heeft weinig tot geen vrienden.

En ja, hij is een mooie charmante spontane jongen naar de buitenwereld toe, waardoor je als ouder niet geloofd wordt. Nadat ik voor het eerst een grens stelde, is hij vertrokken naar zijn huidige vriendin en haar ouders, alwaar hij vertelde dat wij hem uit huis hebben gezet.

Zijn smerige woorden en bedreigingen naar mij toe, hebben diepe wonden gemaakt. Het laatste wat we van hem gehoord hebben is dat hij definitief met ons heeft gebroken, wij waardeloze ouders zijn (hij heeft nu betere) en hij ons nooit meer wil zien.

Terugkijkend schaam ik mij voor mijn blinde vlek als moeder. Dit alles heeft uiteraard te maken met het gezin en de omstandigheden waarin ik zelf ben opgegroeid.

Mijn voornemen was dan ook ‘zo zal ik het niet doen’, maar ik wist niet hoe ik het wel moest doen. Mijn vermoedens zijn vaak bevestigd geworden maar dit willen inzien van je eigen kind is heftig.

Moederdag 2016 zal voor altijd een blauwe plek in mijn hart blijven. Vanaf die dag besefte ik voor het eerst dat ik hem definitief ‘kwijt’ was.

Beetje bij beetje kom ik tot het besef wat dit alles betekent en stel ik mezelf de eerlijke vraag: Wil ik hem nog terug in mijn leven? Het antwoord is schokkend en tevens ook een bevrijding.

Nu ben ik op zoek naar ouders die zich in mijn verhaal herkennen. Ouders die ook te maken hebben met een narcistisch kind. Ik wil heel graag met hen in contact komen, voor steun, advies en om het taboe hierover te doorbreken.”

Een verdrietige moeder

Foto komt uit de collectie van Kitty van Gemert.

Deel dit...
Share on FacebookGoogle+Tweet about this on TwitterEmail to someone

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht op

23 Reacties

  1. Lieve verdrietige moeder,

    Ik ben een dochter van een narcistische moeder, maar ik heb mijzelf altijd afgevraagd: hoe wordt iemand dat? Want ook mijn moeder is een dochter van haar vader en moeder. Ik zie wel genoeg aanknopingspunten waardoor ze waarschijnlijk zo geworden is zoals ze is. Een koude, hardvochtige vader, een moeder die niet “volwassen” genoeg was om tegen haar man en kind op te kunnen boksen, ik vermoed ook dat mijn moeder als kind enorm voorgetrokken werd door haar ouders, dat zij het lievelingetje was en haar broer niet. Maar ik weet het niet, ik weet het gewoon niet.

    Wat ik wel weet, is dat ik u enorm moedig vind dat u met dit verhaal naar buiten heeft durven te komen. Hoeveel ouders durven eerlijk naar hun kind te kijken en te zeggen: Dit klopt niet! Mijn kind is raar/anders/narcistisch. Hoe vaak wordt met de mantel der liefde het gedrag van het kind goed gepraat? Heel vaak, ben ik bang. Want het is nogal wat om echt naar het kind te kijken (ja, ik ben ook een moeder, dus ik weet hoe lastig het is).

    Ik hoop dat u reacties krijgt op uw vraag. En mooi dat er ook iemand dit durft te zeggen, want allemaal lijden we onder narcisten … partners, ouders en kinderen van. U mag dan verdrietig zijn maar ik vind u heel dapper!

    Reageer
    • Lieve Nike, dank voor je reactie, de vraag heb ik mij al duizenden x gesteld, zo ook menig graafwerk en waar is het misgegaan!
      Voel me allesbehalve dapper en moedig,hoop dan ook dat ik meer ouders over de drempel kan helpen van schaamte en schuldgevoelens.
      Liefs, een verdrietige moeder

      Reageer
      • KJM

        Ook ik ben een zeer verdrietige moeder! en zou ook graag met andere moeders in contact willen komen om hierover te kunnen praten….
        Heb 2 zoons maar ik mag geen moeder meer zijn…. de oudste heeft de jongste meegesleept….ook ik heb schaamte, schuldgevoelens en inderdaad de vraag, waar is het mis gegaan…..

        Liefs voor alle moeders…..

        Reageer
        • Beste moeders,

          Is het een idee dat ik jullie in contact met elkaar brengen?
          Laat het me hier in een reactie even weten.

          Heel veel sterkte,

          Mary Sjabbens

        • Dat zou heel fijn wezen. Zou graag in contact komen met lotgenoten.

    • Lieve verdrietige moeder,

      Ik weet wat je doormaakt, zit namelijk in hetzelfde schuitje en het doet vreselijk veel pijn. Na afscheid te hebben genomen van mijn narcistische exman zal ik nu ook afscheid moeten nemen van mijn narcistische zoon. Dit is het moeilijkste wat ik ooit heb moeten doen en ik voel me dan ook verscheurd en heb het gevoel dat ik dit niet ga redden. Gelukkig heb ik een schat van een dochter, een lieve partner en nog heel veel lieve mensen om me heen.

      Reageer
  2. Mary wat ben jij dapper om je kwetsbaarheid te durven tonen!! Hoe moeilijk of misschien bijna onmogelijk is t om zo naar je eigen kind te durven en kunnen kijken. En schaamte… Ik snap t gevoel denk ik maar of t nodig is…Nee. Ik hoop dat er mensen zijn die dit herkennen en wellicht een steun voor je kunnen zijn. Respect voor je. Knuffel!

    Reageer
    • Dag Elmie,

      Bedankt voor je warme woorden.
      Even voor de duidelijkheid: dit is niet mijn verhaal.

      Reageer
    • Dag Elmie,
      Bedankt voor je reactie en je lieve woorden, het voelt niet als ‘dapper’ het schuldig voelen blijft op de voorgrond.

      Reageer
  3. Hoi. Hier nog een verdrietige moeder. Mijn zoon is gediagnosticeerd met ODD. Dat is een (heftige, psychiatrische) jeugddiagnose die nu in zijn jongvolwassenheid is uitgegroeid tot hetgeen jij hier beschrijft. Ik zou wel contact met je willen om ervaringen te delen.

    Reageer
    • Beste Ennu,

      Bedankt voor je reactie. Vind je het goed dat ik jouw mailadres doorgeef aan deze moeder, of heb je een ander voorstel om contact met elkaar op te nemen?

      Mary Sjabbens

      Reageer
      • Hoi Mary,
        Ik vind het prima als je haar mijn mailadres doorgeeft. Ik denk zomaar dat wij wel iets te bespreken hebben…

        Reageer
    • Beste Ennu,bedankt voor je reactie, opmerkelijk mijn zoon is op 11-jarige leeftijd ook getest op ODD , op mijn eigen verzoek, uitslag: geen aanwijzingen voor ODD Wil heel graag contact met je!
      Groet, moeder

      Reageer
  4. Heel dapper om dit te vertellen en wat vreselijk om mee te maken het is toch je kind!
    Sterkte

    Reageer
  5. Veel sterkte. Misschien komt het toch nog een keertje goed op langere termijn.

    Reageer
  6. Dag lieve verdrietige moeder. Weet jij dat je via onze energetische verbinding met onze kinderen ze op afstand met behulp van een eneagram therapeut kunnen behandelen. Via het onderbewuste kan je allerlei trauma’s, emoties en overtuigingen bij je kinderen herstellen. Je hebt niets te verliezen. Liefs en veel sterkte

    Reageer
  7. Hallo vanwege een soortgelijke ervaring( moeder van zoon met narcistisch persoonlijkheidsstoornis) zou ik graag met”verdrietige moeder”willen mailen

    Reageer
    • Mijn zoon is ook narccistisch. Graag wil ik ook communiceren…ik,ben ten einde raad.

      Reageer
      • Beste moeders,

        Als jullie onderling met elkaar contact willen hebben stuur mij dan even een mail. Dat mag naar mary . brouwer @gmail . com (spaties weghalen!)
        Voor de duidelijkheid: ik ben NIET de moeder die dit verhaal heeft geschreven.

        Vriendelijke groeten,

        Mary Sjabbens

        Reageer
  8. Zitten in hetzelfde schuitje. Ongelooflijke drama’s beleefden en beleven wij. Graag contact met Mary Sjabbens.

    Reageer
    • Dag Gertine, voor de duidelijkheid: het is niet mijn verhaal waar je op reageert. Ik zal contact opnemen met de desbetreffende moeder en vragen of jij haar mailadres mag hebben…

      Reageer
  9. Lieve verdrietige moeder, ik heb veel lessen geleerd uit de relatie met mijn narcistische ex partner waaronder niet twijfelen aan mezelf. Maar met een grote M wat als ook je zoon narcistisch blijkt te zijn, hier ben ik niet tegen opgewassen. Sinds eind oktober is mijn zoon (18jr) vertrokken naar zijn papa en laat de laatste weken niets meer van hem horen. Hij gaf in het begin soms nog “liefdevolle” signalen om naderhand weer verward rond te dolen…”hoe, hij ziet mij toch nog graag” dat heeft hij zelf gezegd maar hij stuurt niets met Kerst. Verschrikkelijk, hartverscheurend…en als mama onbegrijpelijk. Dus daar zijn de twijfels. Gelukkig heb ik nog 2 dochters, 1 zus van de narcistische zoon en een dochtertje met mijn allerliefste tedere vriend. De vriend die steeds alle schuld krijgt van alle kuren van de zoon. Ik wil het niet toegeven en/of inzien dat mijn vermoeden waarheid wordt. Graag had ik met u verder gecommuniceerd om steun, begrip en verdriet te delen.

    Reageer

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *