Ik moest vluchten voor mijn narcistische zoon

“Je leest tegenwoordig zo vaak over narcisme en relaties, maar niets over kinderen (en jong volwassenen) met narcisme. Ik wil met ons verhaal zo graag ouders bereiken en waarschuwen voor de gevolgen…

Na 4 maanden terugtrekken in een chalet op een camping – want gevlucht uit ons huis – maanden van schaamte, schuldgevoelens, ongeloof en ontreddering, heb ik eindelijk de moed verzameld om met ons verhaal naar buiten te treden.

Terugkijkend, blijven analyseren, mezelf verwijten maken, kom ik tot de bittere conclusie dat, hoewel ik alles voor mijn kind over had (moederliefde gaat ver), ik al 10 jaar weet dat onze jongste zoon een narcist is.

Hij kon en kan alles en iedereen naar zijn hand zetten, heeft weinig tot geen empathie naar anderen toe, liegt, zet veel dingen in scene, simuleert ziektes, manipuleert en heeft geen respect met name naar vrouwen toe. Hij voelt zich altijd tekort gedaan en heeft weinig tot geen vrienden.

En ja, hij is een mooie charmante spontane jongen naar de buitenwereld toe, waardoor je als ouder niet geloofd wordt. Nadat ik voor het eerst een grens stelde, is hij vertrokken naar zijn huidige vriendin en haar ouders, alwaar hij vertelde dat wij hem uit huis hebben gezet.

Zijn smerige woorden en bedreigingen naar mij toe, hebben diepe wonden gemaakt. Het laatste wat we van hem gehoord hebben is dat hij definitief met ons heeft gebroken, wij waardeloze ouders zijn (hij heeft nu betere) en hij ons nooit meer wil zien.

Terugkijkend schaam ik mij voor mijn blinde vlek als moeder. Dit alles heeft uiteraard te maken met het gezin en de omstandigheden waarin ik zelf ben opgegroeid.

Mijn voornemen was dan ook ‘zo zal ik het niet doen’, maar ik wist niet hoe ik het wel moest doen. Mijn vermoedens zijn vaak bevestigd geworden maar dit willen inzien van je eigen kind is heftig.

Moederdag 2016 zal voor altijd een blauwe plek in mijn hart blijven. Vanaf die dag besefte ik voor het eerst dat ik hem definitief ‘kwijt’ was.

Beetje bij beetje kom ik tot het besef wat dit alles betekent en stel ik mezelf de eerlijke vraag: Wil ik hem nog terug in mijn leven? Het antwoord is schokkend en tevens ook een bevrijding.

Nu ben ik op zoek naar ouders die zich in mijn verhaal herkennen. Ouders die ook te maken hebben met een narcistisch kind. Ik wil heel graag met hen in contact komen, voor steun, advies en om het taboe hierover te doorbreken.”

Een verdrietige moeder

Foto komt uit de collectie van Kitty van Gemert.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht op

65 Reacties

  1. Lieve verdrietige moeder,

    Ik ben een dochter van een narcistische moeder, maar ik heb mijzelf altijd afgevraagd: hoe wordt iemand dat? Want ook mijn moeder is een dochter van haar vader en moeder. Ik zie wel genoeg aanknopingspunten waardoor ze waarschijnlijk zo geworden is zoals ze is. Een koude, hardvochtige vader, een moeder die niet “volwassen” genoeg was om tegen haar man en kind op te kunnen boksen, ik vermoed ook dat mijn moeder als kind enorm voorgetrokken werd door haar ouders, dat zij het lievelingetje was en haar broer niet. Maar ik weet het niet, ik weet het gewoon niet.

    Wat ik wel weet, is dat ik u enorm moedig vind dat u met dit verhaal naar buiten heeft durven te komen. Hoeveel ouders durven eerlijk naar hun kind te kijken en te zeggen: Dit klopt niet! Mijn kind is raar/anders/narcistisch. Hoe vaak wordt met de mantel der liefde het gedrag van het kind goed gepraat? Heel vaak, ben ik bang. Want het is nogal wat om echt naar het kind te kijken (ja, ik ben ook een moeder, dus ik weet hoe lastig het is).

    Ik hoop dat u reacties krijgt op uw vraag. En mooi dat er ook iemand dit durft te zeggen, want allemaal lijden we onder narcisten … partners, ouders en kinderen van. U mag dan verdrietig zijn maar ik vind u heel dapper!

    Reageer
    • Lieve Nike, dank voor je reactie, de vraag heb ik mij al duizenden x gesteld, zo ook menig graafwerk en waar is het misgegaan!
      Voel me allesbehalve dapper en moedig,hoop dan ook dat ik meer ouders over de drempel kan helpen van schaamte en schuldgevoelens.
      Liefs, een verdrietige moeder

      Reageer
      • KJM

        Ook ik ben een zeer verdrietige moeder! en zou ook graag met andere moeders in contact willen komen om hierover te kunnen praten….
        Heb 2 zoons maar ik mag geen moeder meer zijn…. de oudste heeft de jongste meegesleept….ook ik heb schaamte, schuldgevoelens en inderdaad de vraag, waar is het mis gegaan…..

        Liefs voor alle moeders…..

        Reageer
        • Beste moeders,

          Is het een idee dat ik jullie in contact met elkaar brengen?
          Laat het me hier in een reactie even weten.

          Heel veel sterkte,

          Mary Sjabbens

        • Dat zou heel fijn wezen. Zou graag in contact komen met lotgenoten.

        • Eigenlijk ben ik opgelucht dat ik niet alleen ben, want mijn dochter geeft mij een enorm schuldgevoel. Ik heb haar altijd alles moeten geven en toelaten, want anders was er geen land met haar te bezeilen. Nu is ze 48 jaar en er altijd op uit om mij van alles te verwijten, ruzie te zoeken en mij zelfs te slaan. Ze heeft 2 zonen en die heeft ze zo opgevoed dat ze geen enkel respect hebben voor mij en mij ook al uitgescholden hebben. Ik had ook een afschuwelijke man, alcoholist en manipulator. Ik ben er ziek van, maar zij heeft geen enkel schuldgevoel. Hoe moet ik dit doorkomen?

        • Ook ik ben een zeer verdrietige moeder. Ben mijzelf en de splinters die er nog over zijn van mijn leven beetje bij beetje te lijmen. Ik dacht dat ik het enige moederslachtoffer was maar lees dat er meer zijn. Mijn leven en mijn huwelijk is door de manipulaties zo beschadigd. Mijn gezondheid aan diggelen. Maar ik ben nu zover dat ik weer regie krijg over het leven. Een leven na narcisme. Er zijn nog weinig mensen die onder invloed van de narcist met mij omgang willen. Maar ik knoop nieuwe contacten aan die ik ver houdt van de narcist. Lieve groet van een verdrietige adoptiemoeder

      • Lieve moeders

        Jullie lijdensweg is herkenbaar.Ik dacht dat ik de enigste was!Óók ik werd door mijn zoon éénmaal hij 18j was op Kerstavond 2 jaar terug thuis zodanig toegetakeld omdat ik mijn grenzen hadden gesteld. Dit zette kwaad bloed op bij hem welke hij opgespaarde tot die avond om mij dan de volle laag te geven!Niet alleen met de woorden:” heb nu nieuwe ouders De ouders van mijn vriendin en jij hebt niks meer te zeggen over mij;maar ook door mij met een vuistslag te bewerken (hij was gedrogeerd).Ik heb mijn zoon alleen opgevoed Hij ging wel vanaf zijn 14j naar een gespecialiseerd internaat voor ADHD’ERS met zware gedragsstoornissen…maar elk weekend Elk vakantie was hij thuis.
        Dat mijn zoon mij manipuleerde op elk vlak wist ik Al wou ik her mezelf niet toegeven.Hij stal geld,I-Phones,Cd’s,trouw en verlovingsring Juwelen noem maar op.Het kwam tot een punt dat mijn familie en vrienden hem niet eens meer wilden zien.Ik verloor alles en iedereen!!!!
        Uiteindelijk heb ik niet méér gereageerd op zijn sms-sjes nadat ik hem 6 maanden niet hoorde of zag. Wel kreeg ik foto’s in mijn bus waarop ik duidelijk stond Of het nu op straat was of op mijn terras Hij wist excact wat ik deed waar ik was elke dag.
        Via participatie ben ik gevlucht naar de kust voor excaxt 8maanden.Toen ik weer thuis kwam begon ik met alles te herinrichten Nieuwe meubels nieuw tapijt Erger nog de 8maanden dat ik huilend rondliep hadden mij óók doen inzien dat zijn psychiaters.mijn kennissen en familie gelijk hadden.
        Ik liet nieuwe sloten plaatsen op elke deur Zelfs het terrasdeur Kocht nieuwe donkere gordijnen en zodat hij mij niet kon zien.
        Maar helaas Hij woont nu alléén met een pitbull Een hond die hij gewoon mishandeld!In een studio waar je niet eens durft binnen te gaan.Hij kocht een auto op kosten van anderen en heeft dus schulden.Uiteraard heb ik zijn domicilie veranderd want schuldeisers wil ik niet aan mijn deur.Nu vind ik dagelijks briefjes in mijn bus of hij terug bij mij mag komen wonen Maar met zijn hond en op zijn voorwaarden!Betalen wilt hij niet.Ik kan een boek schrijven over hem maar bespaar jullie dit.
        Het enige wat ik nu doe is hem negeren gelijk waar ik hem óók tegenkom.Indien ik kon verhuizen zou ik dit natuurlijk doen!Alleen heb ik er het geld niet meer voor.Hij sloeg mijn rug kapot waardoor ik +65% invalide ben.Niet dat hem dit emotioneel iets doet hoor.
        Ik heb mijn zoon vanaf zijn geboorte beschermd tegen zijn vader.Toen mijn zoon geboren werd zei zijn vader nl dat hij niet tegen dat gehuil kon van een baby Hij nam ons zoontje vast en nog voor hij het kindje zijn hersens insloeg had in ons zoontje vast en liep naar buiten De gietende regen in op zoek naar een telefoonkabel waar ik de noodcentrale belde.Ik heb daarvan bewijzen en getuigen welke ik mijn zoon op latere leeftijd óók kon tonen indien hij ooit zou vragen wie zijn papa was en waarom hij nooit naar hem omkeek.Mijn zoon gaf ik óók Mijn achternaam zodoende had zijn vader nooit recht op hem.Zijn verwekker!wou hem zelfs zijn achternaam niet geven!
        Nu desondanks al mijn voorbereidingen mijn liefde zorg en steun voor mijn zoon Zie ik voor mij zijn vader staan Een narcist in hart en nieren die alles en iedereen rondom hem manipuleert. Ik had maar 1 uitweg meer.Abrupt breken met hem op elk vlak!Hard en onnoemlijk pijnlijk.Maar op deze manier beschermd ik hem óók tegen zijn agressief gedrag. Want stel je voor dat hij mij ooit de kop inslaat!
        Dan moet hij daar(in zo ver dat hij enig empathy heeft)verder mee leven.

        Met mijn excuses voor mijn lang relaas. Ik wil hiermee alle moeders met een narcistisch kind duidelijk maken dat het niet jullie fout is!Maar bescherm jezelf en leef je eigen leven.Jullie hebben niet gefaald als moeder Integendeel Jullie uithoudingsvermigen en liefde voor jullie kind zou moeten worden bekroond!!

        Reageer
    • Lieve verdrietige moeder,

      Ik weet wat je doormaakt, zit namelijk in hetzelfde schuitje en het doet vreselijk veel pijn. Na afscheid te hebben genomen van mijn narcistische exman zal ik nu ook afscheid moeten nemen van mijn narcistische zoon. Dit is het moeilijkste wat ik ooit heb moeten doen en ik voel me dan ook verscheurd en heb het gevoel dat ik dit niet ga redden. Gelukkig heb ik een schat van een dochter, een lieve partner en nog heel veel lieve mensen om me heen.

      Reageer
      • Ik heb een 12 jarige relatie achter de rug met een narcist, ben nog altijd aan het vechten voor mijn kinderen. Ik heb zoon 12 en een dochter van 11, en met dat de kindjes hoofdzakelijk bij mijn expartner wonen, krijgt mijn zoon dezelfde trekken van zijn vader, de narcist. Ik ben ook bang dat mijn zoon hetzelfde gaat worden. Mijn zoon is al zodanig gemanipuleerd door mijn expartner, dat hij ervoor gaat zorgen dat mijn zoon niet meer naar mij wil komen en mij niet meer respecteerd. Mijn kinderen hebben al zoveel geweld binnenshuis gezien, maar toch ontkennen ze dat. Mijn zoon tekent ook geweldadige tekeningen met mannetjes die met een mes of pistool rondlopen en koppeltjes van een berg afduwen, dit is toch niet normaal?
        Weet niet meer wat doen.
        Grtjes
        Vicky

        Reageer
        • Ik heb een narcistische ex-man die het gezag over onze twee zonen van 14 en 17 jaar heeft. Hij heeft ze jaranelng gehersenspoeld en ik ben de schuldige. Jeugdzorg heeft hij gemanipuleerd zodat ik geen schijn van kans had. Mijn kinderen zijn uit huis geplaatst onder het mom van dat ik suïcidaal zou zijn en ook mijn kinderen zou willen vermoorden. Hiervan is niks waar. Ik geloof in God en zou noch mezelf noch een ander iets aandoen. Mijn man heeft me ook onder het mom van dat ik psychotisch zou zijn laten opsluiten met een en in een GGZ-instelling. Dit heeft me 14maanden van mijn leven gekost. Elke nacht belde mijn jongste kind me huikend op en zei dat hij me nodig had. Ik moest hem geruststellen terwijl ik opgesloten zat. Het was “ons flew over the cuccoos nest”.
          Ik heb er een zwaar trauma van en zit nog steeds in een traumatische situatie.
          Geen enkele instantie en geen advocaat kan hierin verandering brengen.
          Ik zit in de hel en weet me geen raad. Ik ben niet suïcidaal maar bid vaak wel dat ik niet meer wakker word en naar Jezus mag gaan. Niet omdat ik niet wil leven maar omdat ik het niet meer kan.

        • Waarom wonen de kinderen bij je ex? Doe een melding bij veilig thuis!

    • Geld dit ook voor vaders? Jarenlang heb ik alleen met mijn dochter gewoond. In de puberteit begon ze me te chanteren van als je niet naar me luistert ga ik lekker bij mijn moeder wonen.Dat is dus ongeveer 10 maanden geleden gebeurd en sindsdien geen enkel contact meer. Het beheerst volledig mijn leven en elke dag veel verdriet. Mijn enigste dochter die nu 16 is was echt mijn prinsesje.Ook ik zou het fijn vinden om met lotgenoten te communiceren. Weet alleen niet eerlijk gezegd hoe dat hier moet

      Reageer
    • Hierin heroken ik het gedrag van mijn dochter.

      Reageer
  2. Mary wat ben jij dapper om je kwetsbaarheid te durven tonen!! Hoe moeilijk of misschien bijna onmogelijk is t om zo naar je eigen kind te durven en kunnen kijken. En schaamte… Ik snap t gevoel denk ik maar of t nodig is…Nee. Ik hoop dat er mensen zijn die dit herkennen en wellicht een steun voor je kunnen zijn. Respect voor je. Knuffel!

    Reageer
    • Dag Elmie,

      Bedankt voor je warme woorden.
      Even voor de duidelijkheid: dit is niet mijn verhaal.

      Reageer
    • Dag Elmie,
      Bedankt voor je reactie en je lieve woorden, het voelt niet als ‘dapper’ het schuldig voelen blijft op de voorgrond.

      Reageer
  3. Hoi. Hier nog een verdrietige moeder. Mijn zoon is gediagnosticeerd met ODD. Dat is een (heftige, psychiatrische) jeugddiagnose die nu in zijn jongvolwassenheid is uitgegroeid tot hetgeen jij hier beschrijft. Ik zou wel contact met je willen om ervaringen te delen.

    Reageer
    • Beste Ennu,

      Bedankt voor je reactie. Vind je het goed dat ik jouw mailadres doorgeef aan deze moeder, of heb je een ander voorstel om contact met elkaar op te nemen?

      Mary Sjabbens

      Reageer
      • Hoi Mary,
        Ik vind het prima als je haar mijn mailadres doorgeeft. Ik denk zomaar dat wij wel iets te bespreken hebben…

        Reageer
    • Beste Ennu,bedankt voor je reactie, opmerkelijk mijn zoon is op 11-jarige leeftijd ook getest op ODD , op mijn eigen verzoek, uitslag: geen aanwijzingen voor ODD Wil heel graag contact met je!
      Groet, moeder

      Reageer
  4. Heel dapper om dit te vertellen en wat vreselijk om mee te maken het is toch je kind!
    Sterkte

    Reageer
  5. Veel sterkte. Misschien komt het toch nog een keertje goed op langere termijn.

    Reageer
  6. Dag lieve verdrietige moeder. Weet jij dat je via onze energetische verbinding met onze kinderen ze op afstand met behulp van een eneagram therapeut kunnen behandelen. Via het onderbewuste kan je allerlei trauma’s, emoties en overtuigingen bij je kinderen herstellen. Je hebt niets te verliezen. Liefs en veel sterkte

    Reageer
  7. Hallo vanwege een soortgelijke ervaring( moeder van zoon met narcistisch persoonlijkheidsstoornis) zou ik graag met”verdrietige moeder”willen mailen

    Reageer
    • Mijn zoon is ook narccistisch. Graag wil ik ook communiceren…ik,ben ten einde raad.

      Reageer
      • Beste moeders,

        Als jullie onderling met elkaar contact willen hebben stuur mij dan even een mail. Dat mag naar mary . brouwer @gmail . com (spaties weghalen!)
        Voor de duidelijkheid: ik ben NIET de moeder die dit verhaal heeft geschreven.

        Vriendelijke groeten,

        Mary Sjabbens

        Reageer
      • Mijn zoon is ook narcist, ik heb het juist te horen gekregen, en dat valt me enorm zwaar . Hoe ga ik hier mee om .

        Reageer
  8. Zitten in hetzelfde schuitje. Ongelooflijke drama’s beleefden en beleven wij. Graag contact met Mary Sjabbens.

    Reageer
    • Dag Gertine, voor de duidelijkheid: het is niet mijn verhaal waar je op reageert. Ik zal contact opnemen met de desbetreffende moeder en vragen of jij haar mailadres mag hebben…

      Reageer
  9. Lieve verdrietige moeder, ik heb veel lessen geleerd uit de relatie met mijn narcistische ex partner waaronder niet twijfelen aan mezelf. Maar met een grote M wat als ook je zoon narcistisch blijkt te zijn, hier ben ik niet tegen opgewassen. Sinds eind oktober is mijn zoon (18jr) vertrokken naar zijn papa en laat de laatste weken niets meer van hem horen. Hij gaf in het begin soms nog “liefdevolle” signalen om naderhand weer verward rond te dolen…”hoe, hij ziet mij toch nog graag” dat heeft hij zelf gezegd maar hij stuurt niets met Kerst. Verschrikkelijk, hartverscheurend…en als mama onbegrijpelijk. Dus daar zijn de twijfels. Gelukkig heb ik nog 2 dochters, 1 zus van de narcistische zoon en een dochtertje met mijn allerliefste tedere vriend. De vriend die steeds alle schuld krijgt van alle kuren van de zoon. Ik wil het niet toegeven en/of inzien dat mijn vermoeden waarheid wordt. Graag had ik met u verder gecommuniceerd om steun, begrip en verdriet te delen.

    Reageer
    • Hoi Nansvi, wil je Mary mailen ik zou graag met je in contact komen. Dan mail ik haar ook. Zit in een soortgelijke situatie. Liefs Kaatje

      Reageer
      • Beste Kaatje,

        Ik heb mijn emailadres aan Mary doorgegeven. Kan jij dat van jou ook geven?
        Liefs, Nancy

        Reageer
  10. Ook ik heb een narcistische dochter die heel mijn leven beheerst en ik weet niet hoe ik hier van los moet komen. Telkens zet ze haar gedrag in waardoor ik de grip verlies op mijn eigen leven. En ze is inmiddels al 25…

    Reageer
  11. Hallo, Oh wat een herkenning en wat fijn dat ik niet de enige ben, dat dacht ik altijd omdat ik er niets over kon vinden.Ik zou graag op een of andere manier willen brainstormen met lotgenoten zodat ik me niet meer zo alleen voel in wat ik meemaak !

    Groet,

    Linda

    Reageer
  12. Ook ik heb een narcistische dochter die mij manipuleert met mijn kleindochter.
    Sinds kort heb ik echt onder ogen gezien dat zij onder het label narcist valt. En oh wat ben ik ver gegaan en wat heb ik mij laten manipuleren. Wat neem ik mij dat mezelf kwalijk, wat heb ik mij laten misbruiken. Ik kan een boek vol schrijven en de hardheid die ik bij mijn dochter zie. Brrrr wat koud. Het is bar moeilijk om hier mee om te gaan en begin nu pas aan het veranderingsproces bij mijzelf en mijn grenzen aan te geven die worden uiteraard niet in dank afgenomen en komt er oorlog naar oorlog!!! Pffft hier wordt je echt doodmoe van en dat wil ik niet meer. Ik wil mijn eigen leven leiden en niet volgens de regels van dochter lief!!!! Ik ben er klaar mee maar een lotgenoten groep is niet verkeerd en houd mij aanbevolen. Voor dit moment sterkte aan mijn lotgenoten want je hoort en leest altijd over narcistische ouders maar in dit geval kan ik heel duidelijk de overgenomen ‘vaders narcistische trekken. Van mijn ex ben ik jaren geleden gescheiden en heb moj doir hem ook laten misbruiken. Dit weet je uiteraard pas als je alles gaat doorzien en dat is pas jaren later. En nu het vervolg dus net mijn dochter.. brrrr

    Reageer
    • Beste mensen, beste moeders,
      Wat is het heerlijk om dit allemaal te lezen. Ik kan ieder woord van jullie epistels als mijne beschouwen. Dit “brr” spreek ik uit na elk contact met mijn dochters. Ik heb hun gedrag kunnen vergelijken met mijn ex van wie ik niks meer hoor. En nu weet ik dat toen ik och, zo jong was, was ik getrouwd met een narcist… Het meest nuchtere en verlossende woorden uit internet geplukt waren: een narcist zal nooit veranderen. Zo slik ik een pil en ik weet dat ik niks meer moet ondernemen. Gewoon mijn leven verderzetten alsof ik nooit een moeder ben geweest.

      Reageer
      • Lieve Cyntia ,

        Wat erg; moeder zijn van een narcistische kind . Ook ik heb zo een dochter , zij doet mij heel veel leed aan .
        Zij is nu bijna 60 jaar ; ik 80
        Zij gedraagt zich als een onvolwassen meisje en ik stik jaloers op elke vrouw die er goed uitziet . Het is niet te geloven .
        Zij wil dat heel de wereld rond haar draait .

        Uiteindelijk maakt ze haar eigen leven moeilijk en wil naar niets of niemand luisteren .
        Ik ben bang voor de toekomst . Dit zie ik nog dramatisch eindigen .

        Reageer
    • Uw verhaal is uit mijn leven gegrepen. Ik heb een dochter van nu 35 en zijzelf een dochter van 12. Mijn dochter schrikt er niet voor terug om haar kind ( waar wij een innige band mee opbouwden) te gebruiken als wapen tegen ons. We mogen onze kleindochter niet meer zien. De leugens…het bedrog…de ondankbaarheid… het manipuleren..de show…het neppe in haar ganse leven…we kregen de volle laag.En ze gaat klanten ..vrienden..buren..kennissen benaderen om met een zwaar overtuigende scene ons door het slijk te halen….gelukkig weten de meeste mensen dat mijn dochter een narciste is…reeds van kindsbeen af spoort ze niet…maar haar dochtertje van 12 is onze grootste zorg…

      Reageer
  13. Beste Mary,
    Na jaren van ontkenning en ook van: dit komt allemaal door mijzelf, ik ben geen goede moeder etc.,heb ik nu geaccepteerd dat mijn dochter een narcist is. Mede dankzij mij, en haar vader, dat ontken ik niet. We hebben beiden een moeilijke jeugd gehad, en de wil het bij onze eigen kinderen ‘anders’ te doen. Maar we hebben beiden niet echt goede voorbeelden gehad en het eigenlijk nog erger gemaakt.
    We hebben echt jarenlang geprobeerd om iets aan haar huidige karakter te veranderen, maar heb het gevoel dat we daarmee het NOG erger hebben gemaakt.
    Ik heb besloten om verder geen contact meer met haar te willen hebben, en eerlijk gezegd voelt dat als een bevrijding. Maar dan ben je er nog niet! Iedereen die ervaringen heeft met een narcist weet dat er dan nog een hele lange nare periode zal volgen. ( Bedreigingen, stalken, tegen iedereen die het wil horen vertellen wat een gemeen …… je bent enz.)
    Helaas is mijn man nog in haar ‘spell’, zoals ik het maar noem, en waarschijnlijk gaan we scheiden. Dat besef ik al een tijdje, het doet me veel verdriet, maar ik wil mijn dochter nu echt uit mijn leven hebben. Desnoods samen met de vader.
    Voor iedereen die in dezelfde nachtmerrie zit, mijn ervaring is: je komt er niet uit, want bij een narcist geldt: wat je ook doet, het is gewoon nooit goed. Ga weg!

    Reageer
    • Hoy Olga
      Al die verhalen die ik hier lees, komen hard binnen bij mij. Het voelt als men eigen leven. Heb een narcistische dochter van 23 en het klopt allemaal als een bus. Haar vader, die van de aardbodem verdwenen is had of heeft dezelfde narcistische eigenschappen. Het leven is voor ons, mijn andere dochter en mij een ware hel. Zou heel graag met iemand praten die begrijpt hoe moeilijk het is. En vooral naar de buiten wereld toe. Wie gelooft ons nu nog?
      Alvast voor jou veel sterkte, weet dat we dit constant nodig hebben.
      Annemie

      Reageer
      • Mijn dochter van bijna 23 heeft zeer waarschijnlijk ook NPS net als haar vader, mijn ex. Helaas is me dat sinds kort pas duidelijk. Misschien omdat ze nu echt volwassen is? Ze heeft mij om een klein meningsverschil al schreeuwend de deur gewezen op 28 augustus jl. en heeft het cadeautje wat ik voor de 6e verjaardag van mijn kleindochter (haar dochter) had meegegeven aan haar schoonmoeder, de volgende dag 28 september jl. gewoon bij mij over de schutting gegooid achter mijn huis. Ze leest mijn mail niet, heeft mij op alle social media geblockt en neemt de telefoon niet op als ik bel. Ik zal het een plekje moeten geven vrees ik. Ben er heel verdrietig onder maar ook heel boos.
        En inderdaad niemand gelooft me (behalve degenen die echt dicht bij me staan).

        Reageer
  14. Hier nog een verdrietige moeder, wij weten vrijwel zeker dat onze 19 jarige zoon een narcist is en een borderline stoornis heeft. Hij heeft ook ADHD diagnose maar zelf twijfel ik daar aan. Jarenlang maakt hij ons leven en dat van zichzelf zuur, het sloopt, put uit, de 5 broers en zus hebben sinds dit jaar een hekel aan hem gekregen. Hij is van 0 tot 4 zwaar mishandeld zowel emotioneel als lichamelijk door zijn bio mama die hem en zijn bio broer van de een op de ander dag in de steek heeft gelaten op 4 jarig leeftijd, gedumpt bij papa en nooit meer teruggekomen of kaartjes of belletjes, bio mama had borderline en munchhausen by proxy, ze maakte hem ziek, verzon ziektes. Ik zorg voor hem vanaf dat hij 4 is. Maar zelf heb ik ook de diagnose borderline en helaas herken ik mezelf en geef het sinds deze week ook toe aan mezelf dat ook ik een narcist ben maar dat niet wil zijn. Ook ik ben van 0 tot 16 emotioneel en lichamelijk mishandeld dagelijks en een ongewenst kind. Later nog 2 geweldadige relaties gehad. Nu al 14 jaar gelukkig getrouwd maar met een enorme rugzak. Dus ja beide traumas en onze zoon wil niet geholpen, er is immers volgens hem niets mis met hem en hij laat zich geen psych ziekte aanpraten. Wij zijn fout en niet hij. Wij willen hem helpen, maar de situatie is geescaleerd en we hebben hem onder mom van een time out uit huis gezet, echter hij verdraaid alles en wil nu geen enkel kontakt meer, hij is bij zijn vriendin en ouders ingetrokken. Wij willen een oplossing en beginnen met praten, hij wil ook praten maar in zijn voordeel en hij wil dat wij schuld bekennen, hij is immers niet fout, hij is nooit fout. Iedereen kent hem als een goede lieve aardige jongen, wij kennen hem ook zo van vroeger toen hij klein was, maar nu op het laatst als dagelijks de duivel. Het doet pijn. Hij moet echt geholpen, maar hoe als hij zelf niet wil. Ik wil graag praten met iemand die weet wat wij moeten doen, het is nu nog zo vers, hij is 5 dagen weg. Maar al jarenlang is het een strijd, hij zoekt naar bewijzen om aan te tonen dat alle vrouwen niet deugen en dat uiteindelijk ook wij hem zullen verlaten, hij kamt ook met verlatingsangst namelijk. Zucht…..maar eigenlijk voelt het nu ook wel fijn in huis, rust, stilte, sereen….broers en zus vinden dat ook. Maar toch…..het is je kind, die laat je niet vallen, ook al put het me uit, ik blijf vechten voor hem, als ik opgeef heeft hij zijn bewijs dat ik ook een slechte vrouw ben die hem dus laat vallen. Hij lokt expres ruzies uit, zodat ik boos wordt en hij weer een reden heeft om te denken zie je wel….ze houd niet genoeg van me. Hij steelt, liegt, bedriegd, is impulsief, en manipulatief. Ik dacht dat hij kleptomaan was, stelen om de kick en de drang ernaar, maar nu denk ik dat hij steelt zodat hij betrapt wordt, daardoor thuis weer problemen krijgt, en hij zo dus weer een bevestiging heeft, zie je…..ze houden niet van me. Help me alsjeblieft want ik weet het niet meer….Anita

    Reageer
    • Dag Anita,

      Wat een verhaal. Zoek deskundige hulp. Mocht je contact willen met moeders laat me dat dan weten. Er is een groep moeders die contact met elkaar hebben.

      Vriendelijke groeten,
      Mary Sjabbens

      Reageer
    • Hoi, alles wat je beschrijft komt, helaas, bekend voor. Probeer, in mijn geval, mijn dochter, ons huis uit te krijgen en dat ze hulp krijgt.(Maar dat weigert ze constant )Helaas heeft ze haar vader in haar ‘spell’. Dus resultaat: Haar broer heeft nu echt een hekel aan haar, ik wil niets meer met haar te maken hebben, ben jarenlang met haar bezig geweest, ik ben op, en ook gewoon te vaak uitgescholden, belogen, gemanipuleerd etc. Ga scheiden van haar vader, waar ze nu mee woont al. Wat me al die jaren heeft verbaast: de wet in Nederland staat helemaal achter het kind. Dat is op zich een prachtig iets, maar er is totaal onbegrip als misschien het kind! de rest van de familie, zusters, broers en ouders, terroriseerd. Zolang dat kind niet echt iets doet, krijg je geen hulp, en het getreiter en gemanipuleer gaat gewoon door. Kan er een boek over schrijven, over wat er bij ons allemaal gebeurd is, en niet: hulpverlening. Maar ben doodmoe. Heb besloten dat ik wegga, en niets meer met haar te maken wil hebben. Zo’n beslissing neem je niet zomaar, het is mijn dochter! Je bent niet de enigste en wens je heel veel sterkte en moed.

      Reageer
  15. Beste moeders.
    Mijn vriend zijn dochter heeft ook zwaar narcistme.

    Een Door gewinterde leugenaar en bedrieger.
    Als ze liegt en dat doet ze heel veel geeft ze een volwassene de schuld dat die liegt.

    Ik ben zelf moeder van 2 kinderen en ik zag na een half jaar dat meisje is niet zo zo als ze wezen moet.

    Alles voor de aandacht of het nou positief of negatief is.
    Ze schopt mij van de bank omdat ze haar vader ziet als haar eigen dom en dat zij de moeder en vrouw in huis is.

    Ze loopt mij soms zo te kleineren en te treiteren ze kan zo uit het niet nep huilen terwijl ik niks doe.

    Ik ben heel direct in mijn woorden ook met opvoeden maar dat is iets wat zei niet accepteert.
    Ze luistert alles af bij volwassenen en spot met ziekte en ernstige dingen ( net of zij dat ook heeft)

    Ik hou heel veel van mijn vriend echt heel veel maar als hij niet inziet wat zij doet dan houd het op.
    Nog een duidelijk voorbeeld.
    Haar moeder heeft zelf moord gepleegd wat zij niet bewust mee heeft gemaakt omdat ze te jong was.
    De moeder was ook een narcist.
    Ze hoorde nou afluisteren dat we zeiden met stemmen ( wat niet zo was )
    In de moeder haar heeft.

    Gebruikte zij het zelfde zei ze ik kan niet slapen al nachten niet want ik heb stemmen in mijn hoofd.

    Ik heb meteen in gegrepen en zei nou dan moet je worden op genomen en doktoren naar haar gingen kijken.
    Zei madam dood leuk ach maar het is niet zo met een gemene lach.

    Dat meisje moet worden opgenomen omdat ze alles en iedereen kapot maakt om zich zelf goed te voelen.

    Worden zulke kinderen opgenomen?
    Wat kan ik doen om mijn eigen relatie te redden en de rest in het gezin niet er onderleid.

    Ik zeg zelfs telkens oppassen want ze durft je zelfs aan te geven voor verkrachting als ze haar zin niet krijgt.

    Reageer
    • Hoi, wegwezen daar! Ouders , zoals je vriend van dit meisje, hebben een soort blind spot wat betreft hun eigen kinderen. Het is ongelooflijk moeilijk, ten eerste om het te zien, ten tweede om er iets aan te doen. Alles in je probeert iets anders te bedenken. Ik kan hierover meespreken, want mijn eigen dochter is zo. Jarenlange verschrikking. Pas sinds 1 jaar ZIE ik het! Mijn eigen dochter is een ijsberg, die heel ver gaat om haar zin te krijgen.
      Haar vader wil het nog steeds niet zien. En nee, dit soort kinderen wordt niet opgenomen, niet zomaar. Dat zou ze vrijwillig moeten doen, vergeet het maar. Of ze zou zichzelf of anderen letterlijk iets aan moeten doen. Maar psychische martelingen horen daar helaas niet bij. En onze dochter is slim genoeg om, voorbeeld: gillen en schreeuwen in de nacht, volkomen hysterisch, je belt de crisisdienst. Als die dan eindelijk komen is ze volkomen rustig en voert een normaal gesprek.
      De crisisdienst begrijpt eigenlijk niet goed waarom ze gebeld zijn, en vragen zich af of er misschien met ons iets mis is?
      Echt oppassen hoor, paar weken geleden 1 dag in de cel! gezeten omdat ze me zo zat te treiteren, voor de zoveelste keer, dat ik aan haar haren heb getrokken. Ze heeft aangifte! gedaan, en ik moet nog voorkomen ook nog. Ook al hebben we een gezinsvoogd, die weet hoe ze is, aan haren trekken mag nou eenmaal niet. De omgekeerde wereld.
      Ga alsjeblieft daar weg, en neem je kinderen mee. Ook al hou je heel veel van je vriend, je bent zelf moeder, je vriend is haar vader, en zal 99% kans, voor haar kiezen, hij kan gewoon niet anders, het is zijn kind!

      Reageer
  16. 48 jaar en neergemaaid door mijn kinderen.

    Wat een herkenning in alles wat ik lees , bij alle verhalen zie ik flashbacks van mijn eigen leven.
    Ik ben de oudste van de drie meiden
    uit een gezin met een extreem narcistische / sadistische vader en onze thuis basis bestond vooral uit veel geweld en kleinering en helaas voor mij sexueel misbruik als straf en overtuiging dat ik “een niks” was.
    Ik was de sterkste van ons allen en van kleins af aan is het mijn taak geweest om mijn zusjes en moeder te beschermen tegen het geweld ,minderwaardig en vernederingen die mijn vaders gedrag had naar alle vrouwen toe in huis .
    Dit gevoel van bescherming begon op mijn 8 ste jaar , mijn moeder had er toen al 10 jaar met hem op zitten en was al zo afgebroken dat ze ons niet meer tegenover onze vader kon beschermen.

    Op mijn 11 de vond ze de kracht om hem letterlijk en figuurlijk het huis uit te slaan en vroeg de scheiding aan , inmiddels was ik al redelijk verknipt door alle gebeurtenissen waardoor ik “als hoofd van het gezin” niks meer aannam en aantrok van wat mijn moeder zei.
    Zo kwam ik in de kinderbescherming terecht en ging van pleeggezin naar pleeggezin.
    Op mijn 13 de kon ik nergens meer geplaatst worden en werd op kamers gezet om voor mezelf te gaan zorgen omdat ik te zelfstandig was en me niks liet vertellen en kreeg 1x in de week een bezoekje van mijn jeugd en gezin voogd om te controle of ik wel voor mezelf zorgde en naar school ging.

    Afijn dit is mijn eigen voor geschiedenis

    Op mijn 14-de leerde ik mijn ex-man kennen (de vader van mijn 3 zonen).
    Het heeft jaren geduurd om in te zien dat hij (op het fysieke geweld na) exact zoals mijn vader was. 11 jaar en 3 zonen later vond ik de kracht hem uit huis te bonjouren.

    Ik was 26 en alleenstaand moeder van 3 kleine jongens zonder eigenwaarde maar ondanks dit besloot ik dat mijn jongens nooit zouden worden zoals hun opa en vader.
    Liefde,complimenten,aandacht ,actieve school leesmoeder,klaar-over ,sportdag moeder en verzin het … Alles wat ik niet had gehad deed ik met en voor hun om ze als lieve jongens met respect en eerlijkheid voor vooral vrouwen en mensen in algemeen groot te brengen.
    En ik dacht dat ik dit goed deed.

    13 jaar was mijn middelste zoon toen hij begon met stelen van geld , mijn sieraden en liegen en uiteraard dacht ik dit kom door de schade die hij in mijn tijd met zijn vader had opgelopen.wat schuldgevoel creëerde en extreem begrip.

    Het nam alleen extreme vormen aan . Op een bepaald moment werd ik op school geroepen voor gesprek. Daar aangekomen zat de directeur ,maatschappelijk werk en jeugdzorg daar.
    Mijn zoon had met volle overtuiging verteld dat ik hem mishandelde ,geen eten gaf en snachts uit bed haalde om uren lang met z’n neus tegen een muur te staan.

    Ik ging dood van verdriet , kreeg onderzoeken thuis ,controles , ouderschaps cursus en mijn eigen pijnlijke verleden kwam op tafel .
    Ongeschikte ouder werd mijn stempel tot er na een jaar geconstateerd werd dat er iets psychisch mis was met mijn zoon.

    Iq testen ,psychologische testen ,psychiater behandeling , moeder kind gesprekken bij jeugdzorg 3 jaren lang werd mijn moederschap in twijfel getrokken en onderzocht door extreme leugens van mijn kind.
    Uitslag onderzoeken werd ADD
    en uiteraard werd zijn gedrag als puber gedrag beschreven en ik moest als ouder het maar niet zo persoonlijk aantrekken wat pubertijd gaat over.

    Dit is maar de EERSTE situatie hoe het allemaal begon , nu 12 jaar later , 2 zonen en de middelst inmiddels uit huis en samenwonend met vriendin en vader van een prachtige kleindochter is zijn gedrag ver honderd voudigd . Charmant van buiten maar zo vals tegen mij en z’n vriendin.
    Liegen ,bedriegen ,stelen ,bedreigen ,schelden , kleineren en chanteren met mijn kleinkind is dagelijkse kost.
    Alleen wanneer hij door een buitenstaander op een leugen betrapt wordt en aangesproken wordt weet hij altijd de aandacht op mijn tekortkomingen te gooien tot extrema, zijn verknipte jeugd door z’n moeder en de ene keer ben ik een junk , dan weer alcoholiste dan weer een agressieve onvoorspelbare gewelddadige idioot , als hij boos op me is omdat ik nee zeg als hij om geld vraagt of op wat dan ook dan neemt hij wraak op de meest extreme manieren zoals mijn huis slopen , met een sleutel de lak van m’n auto beschadigen , m’n banden lek steken en op internet bij Facebook en instagram de meest lelijke verhalen over zijn junkie moeder en nietwaardige nooit iets goeds gedaan in z’n leven moeder.

    Inmiddels is mijn hart niet meer gebroken maar heb ik geen hart meer want inmiddels delen mijn andere twee zonen sinds 4 jaar ook zijn mening.
    Ik ben het moederschap niet waard en papa begrijpt ons.
    Twee weken geleden stelde hij als eis dat ik met zijn vader en zijn broers van wie ik 20 jaar gescheiden ben en die ik 4 jaar niet gesproken heb aan een tafel moet zitten om “MIJN” falen als moeder te bespreken want anders krijg ik mijn kleindochter nooit meer te zien.

    Ik heb gekozen voor mezelf want ik ben het spuugzat.
    De prijs die ik al jaren betaal is steeds zo groot en ik moet elke keer weer uit een dal kruipen.
    Mijn beslissing kost me nu ook mijn kleindochter , dit doet pijn.
    Hij is gekloond van zijn vader en mijn andere zonen straffen mij omdat ik nadat ze allemaal zijn gaan samenwonen probeer een eigen leven op te bouwen waarin zij niet meer prio 1 zijn en ik geen respectloos gedrag van mijn zonen tolereer .

    De afgelopen 6 jaar zijn zwaarder en pijnlijker voor me geweest dan alles wat ik in mijn jeugd heb meegemaakt.
    Ik huil al 4 jaar en ben 20 jaar ouder geworden.
    Ik heb gedacht aan zelfmoord (wat ik op mijn 30ste al eerder geprobeerd heb en overleefd heb dankzij goede begeleiding ).
    Ik dacht dat ik echt gek was ,dat ik alles fout gedaan heb zoals ze mij dit nu alle 3 verwijten .

    Een zelfmoord poging en 4 jaar intensieve dagelijkse therapie om mijn verleden met narcistische vader en ex man te verwerken en om mijn eigenwaarde terug te krijgen waar ik heel hard voor gewerkt heb wordt teniet gedaan door mijn zonen.

    Draken ,valse nichten , door en door slecht en meedogenloos zijn ze.
    maar de middelste heeft ook geen enkel gevoel van empathie erbij en overschrijdt alle grenzen.

    Maar sinds vorige week is er iets geknapt in mij omdat ik besef dat dit niet de kinderen zijn die ik opgevoed heb met normen en waarden.
    Ik ken ze niet deze mannen .
    Ik dacht dat ze tijdens een house feestje verkeerde drug hadden genomen maar nu na het lezen van al deze droevige verhalen besef ik tot mijn grote verdriet…

    MIJN ZONEN ZIJN NARCISTEN zoals de mannen uit mijn verleden.

    Hoe ga ik om met deze onmacht en oneerlijkheden , de pijn en immens verdriet.
    Ik weet niet meer hoe ik mijn leven op kan pakken

    Jaren lang vraag ik me af waar ik tekort geschoten ben met mijn zonen

    Reageer
    • Hoi, je verhaal is erg herkenbaar. Waar ben je in te kort geschoten? Daar kan ik niet echt juiste antwoord op geven, ben geen therapeut.
      Wat ik heb sinds ongeveer een jaar: Ja, ik heb dingen verkeerd gedaan, maar ik heb ook met alle macht geprobeerd om te helpen. Dat is niet gelukt, dan is het vanaf nu: einde verhaal. Ik ben een mens, maak fouten, maar jeetje, heb ook zoveel goeds! proberen te doen.
      Zit nu op het punt: wil hier nu vanaf, ben er klaar mee, ik ga weg. Heb al vrijwilligerswerk (via Wwoofers.uk) gevonden in Schotland. Voor ongeveer 4/5 maanden. Je krijgt dan onderdak en eten, beetje zakgeld, en, in mijn geval, ga buiten werken. Wil echt een tijd UIT de situatie, zodat ik er misschien op een andere manier naar ga kijken.
      Maar zit ook met een dilemma, laat dan het ander kind achter, naar mijn gevoel. En dat is een jongen van bijna 20 jaar! Dus begrijp heel goed hoe moeilijk het is om je kleinkind te moeten opgeven, en jij weet bij wie ze achterblijft. Héél moeilijk.
      Ik lees trouwens ook artikelen van Johan Persyn. Te vinden op Facebook, zijn eigen website, Instagram, de hele mikmak. Is erg bezig met narcisme, en alle artikelen die hij daarover vindt, post hij. Dus je moet je dan wel door een hele rij artikelen heenworstelen, door scrollen, maar af en toe zit er toch iets bij wat ik ga lezen.
      Hij wil echt graag helpen, net als Mary Sjabbens, en nodigt je meteen uit als ‘vriend’!

      Succes met alles.

      Reageer
    • N.b.:
      Johan Persyn heeft het vooral over narcistisch gedrag van een partner. Daarom ben ik ook bij Mary Sjabbens terecht gekomen, zocht naar: narcistisch kind. Maar hij post ook artikelen over: hoe nu verder? Vooral die artikelen lees ik.

      Reageer
    • Lieve (ik voel me) waardeloosje,
      Ik herken zoveel.48 jaar gemangeld door familie en nooit een normaal gezin om je heen.
      Weet dit is erfelijk dat gedrag en jij hebt hier geen invloed op gehad , je bent niet tekort geschoten, gelukkig kun je jezelf in de spiegel aankijken en zeggen daar staat een vrouw die haar best heeft gedaan .Het leven kan ook de moeite waard zijn zonder familie, geloof me! vrienden kun je uitzoeken en het merendeel van de mensen zijn beschaaft, wees niet bang voor nieuwe mensen, je weet nu waar je op moet letten om die enkele die niet deugd te herkennen. Blijf niet hangen in wensdromen over leuke familieverhoudingen met mensen die je dat niet kunnen geven.
      Het leven is niet eerlijk, de een word in een leuk gezin geboren en heeft als volwassene zelf een leuk gezin, doet zijn best en krijgt genegenheid terug. De andere doet tevergeefs zijn best en dat is het dan.
      En zoek een betere bijnaam voor jezelf, hier help je jezelf niet mee.

      Reageer
  17. Dag allen,
    Pas na mijn scheiding kwam ik erachter dat mijn ex-partner wel eens een narcist kon zijn. Toen ik iets las over narcisme, vielen alle puzzelstukjes op hun plaats. Liegen, manipuleren, glashard ontkennen, zaken verdraaien, woede als ik hem ergens mee confronteerde… ik was volledig aan mezelf gaan twijfelen.
    Met het stijgen van de leeftijd van m’n zoon, begon ik steeds meer dingen te herkennen. Ik ben er nu vrijwel zeker van dat mijn zoon ook een narcistisch karakter heeft. Hoewel ik me volledig voor hem heb weggecijferd doet hij niets anders dan mij neerhalen. Alles ligt altijd aan anderen, nooit aan hem. Ik ben een slechte moeder…
    Mijn jongste zoon is gelukkig heel anders, maar die lijdt wel onder de ruzies en woordenwisselingen die ik vaak heb met de oudste.
    Twee jaar geleden is er bij mij een chronische -niet erkende en daardoor niet goed behandelde- depressie en een gegeneraliseerde angststoornis geconstateerd. Dit maakt het niet gemakkelijker om met de situatie om te kunnen gaan, omdat het in m’n hoofd één chaos is.
    Graag zou ik in contact willen komen met andere ouders van narcischtische kinderen. Alvast bedankt voor d3 te nemen moeite.

    Reageer
    • Hoi, contacten zoek ik niet, ik zoek vooral rust. Maar wilde 1 ding kwijt: ik hoop dat je door hebt dat je chronisch vermoeid bent en een depressie hebt, juist! door alles wat je hebt meegemaakt en nog steeds meemaakt.
      Want ik heb precies hetzelfde gehad. Totdat bij mij, na jaaaaaren! de knop is omgedraaid. Ik ben het zat! Ik ben doodmoe, ik zit aan de pillen, met mijn andere kind gaat het niet goed. En helaas, er veranderd pas iets als iets totaal uit de hand loopt, bij mij thuis gebeurd.
      Dat was een verschrikking, maar ik had ook: ik ga hier nu wél gebruik van maken, dat het niet voor niets is geweest! Kom in opstand! Ga weg, ga van die pillen af, ga een nieuw leven leiden. Dat IS niet makkelijk, dat duurt heel lang. Maar ga het alsjeblieft VOELEN: ik wil dit niet meer, ik vertik het verder, ik hou hier mee op. Want je doet dit ook zelf, niet vergeten. Probeer iedere kans die je krijgt, te pakken om hier uit te komen. Je bent niet waardeloos!

      Reageer
    • Lieve Joanne,
      Zoek een therapeut die bekent is met het NSS syndroom. (narcistisch slachtoffer syndroom.)gelukkig wordt het steeds meer erkent. misschien kent de huisarts iemand.
      ik wens je veel liefde en veel sterkte toe.
      Aly

      Reageer
  18. Ik denk dat mijn kind ook een narcist is.
    We hebben haar een paar maanden geleden met mijn pijn in mijn hart uit huis laten plaatsen. Maar ik moest wel voor mijn andere 2 dochters. Laat ik voorop stellen dat ik niet de perfecte moeder ben. Maar ik die de laatste maanden zo mijn stinkende best om onze band sterker te maken. Het enigste wat ze doet is manupileren. Liegen en mij op mijn hart trappen. Alles wat ik zeg als advies. Gaat ze fel tegen in. Maar als ze geld nodig heeft is ze ineens weer poeslief. Ik heb de moeilijke beslissing genomen haar tijdelijk niet te willen zien. Ik ga er kapot aan. Ik slaap slecht, heb continu hoofdpijn. Hoe kan mijn lieve meisje zo weinig empathisch vermogen hebben. Zo heb ik haar niet opgevoed. Ze is zo bikkelhard.ze word over een paar weken 16. Ze heeft dit schooljaar helemaal verpest. En hebben haar noodgedwongen in een andere klas laten zetten. Omdat ze een onruststoker was in de klas. Toen wij als ouders en school dat besloten hadden heeft ze mij de oorlog verklaard. En gezegd dat ze mijn leven tot een hel zou maken.en dat heeft ze ook gedaan.tot het moment dat we de beslissing moesten nemen haar uit huis te plaatsen. Ik kon het niet meer aan. Ze snapt niet dat wij het beste met haar voor hebben. Ze heeft een psylogische test gehad voor een diagnose volgende week krijgt ze de tweede test. Wij als ouders hebben ook een 3 uur durige gesprek had. Ik probeer het een plekje te geven om door te gaan voor mijn kids. Maar ik ga er kapot aan. Heb ik alles fout gedaan?

    Reageer
    • Reactie op mevrouw Anonym van 18 augustus 2018. Hoe ben je erin geslaagd om hem uit huis te zetten?
      Groetjes een veel sterkte.

      Reageer
  19. Beste Mary,

    Ik ga momenteel door hetzelfde dal. In UPC is er Narcisme gediagnosticeerd bij mijn zoon van 23 jaar. Ze hebben hem naar huis gestuurd met de woorden. Dit is de beste oplossing mits 1x per week therapie. De situatie thuis is een en al stress.
    Alle tips zijn welkom.

    Een stressvolle mama van 3 kinderen, waarvan ik weet dat ik 1 kind zal moeten definitief loslaten

    Reageer
  20. Beste verdrietige moeder,
    Ik zit in dezelfde situatie als jij.
    Gescheiden van een narcistische man.

    Ik zou mijn kinderen een warm nestje geven na de scheiding…
    Maar wat bleek, mijn kinderen behandelden mij op dezelfde manier als dat hun vader mij behandelde.
    Mijn kinderen zijn ook twee narcisten.
    Mijn twee narcistische zonen maakten van mijn leven een hel.
    Lang heb ik gezwegen naar de buitenwereld toe en steeds hoopte ik dat het tij zou keren.
    Ik was voor hen een dweil, moest steeds meegaan in hun verhaal of ik moest boeten.
    Mijn uren geluk per dag waren geteld. De ene dag meerdere uren, de andere dag geen.
    Naar de buitenwereld toe zijn mijn zonen twee lieve sympathieke jongens. Binnenshuis tirrannen.

    Ik was een slechte moeder in hun ogen. Dag en nacht stond ik voor hen ter beschikking.
    Nu ik geen contact meer heb met mijn zonen, word ik “als slachtoffer” bekeken als DADER! Het doet zo een pijn dat zelfs mijn broers mij niet geloven. Mijn zonen zijn erin geslaagd om mijn broers naar hun hand te zetten. Nu keren mijn broers en mijn zonen zich tegen mij. Steeds moet ik mij bewijzen. Ik wacht op de dag dat de ware aard van mijn kinderen naar boven komt en mijn twee broers beseffen dat ze dik in de fout zijn gegaan door zich te keren tegen hun zus. Het is zo een diepe wonde. Zo hard dat sommige buitenstaanders mij niet geloven. Alle hulpverlening is over de vloer geweest van Bijzondere jeugdzorg, CGGZ tot politie toe. Als ze agressief worden zijn ze gevaarlijk. Ze gaan buiten zichzelf en gooien
    dingen stuk.
    Eindelijk heb ik lotgenoten gevonden. Het is een rouwproces waar ik door lmoet met vallen en opstaan. Moederdag zal een zwarte vlek zijn in mijn leven al heb ik als moeder ALLES gedaan voor mijn kinderrn wat ik maar kon doen. Ik heb geen schuldgevoelens. Diegenen die schuldgevoelens moeten hebben zijn mijn kinderen.
    Ook werd ik fysiek aangevallen. Verbale agressie was dagelijkse kost.

    Reageer
  21. Beste lieve moeder , ik leef met u mee . Het zelfde beleef ik met mijn dochter . vele jaren heeft ze mij beklad en uit gemaakt .
    Op een gegeven moment heb ik stop gezegd !!! Stop , stop .

    Ik beantwoord haar e mails en kwade brieven niet meer en open de deur niet meer voor haar .

    Het is heel hard en ben verdrietig , maar het is beter zo . uiteindelijk zal ik rust vinden .

    een treurende moeder …

    Reageer
    • Hallo lieve mensen met verdriet.

      Ook ik heb soortgelijke ervaringen met mijn zoon van 36 jaar.
      Altijd al opstandig geweest jegens mij.
      Alleen mij.
      En er is veel overlap in een kind dat gemanipuleerd is en daardoor één van zijn ouders verstoot,

      oudervervreemding.

      Ouderverstoting.
      Of is het narcistisch?
      Of is het één het gevolg van het ander.
      Wat ik wel ervaar is dat er behoefte is aan gehoor krijgen en je antwoorden vinden met lotgenoten.

      In het eerste bericht werd al gesproken over lotgenotencontact.

      Is er sindsdien al een groep of forum die mensen in onze situatie bij elkaar brengt?

      Of initiatieven om daar mee te beginnen?

      Ik hoor graag hoe de situatie nu is.
      Daarbij zou ik mezelf dan bij willen aansluiten.

      A

      Reageer
      • Beste Angela,

        Ikzelf gescheiden van een narcist en nu te horen gekregen dat mijn zoon van 23 jaar een narcistische persoonlijkheidsstoornis heeft. Het doet wat met je. Bovendien stoor ik overal tegen een muur ” Mevrouw, we kunnen niets doen/zeggen want hij is meerderjarig”
        Hij is momenteel gecolloceerd in een gesloten instelling op verzoek van de Vrederechter. Maar de psychiater mag toch een eigen regime opstellen en hem overdag buiten vrijlaten. Tja, … daar gaat mijn hoop op een dagje rust.
        Nu moet ik (en eigelijk ook hij) een keuze maken tussen 3 opties:
        A. Na de instelling komt hij naar huis
        B. De instelling begeleidt hem tot zelfstandig wonen
        C. Uithuiszetting indien hij geen verdere hulp aanneemt.

        Aangezien heel het gezin leidt onder optie A, lijkt me dit geen optie.
        Wij hopen dan op optie B, maar daarvoor moet hij willen meewerken.
        Hopelijk zal optie C dan niet meer nodig zijn, want dit vraagt nog meer van mijn moederhart.

        En raar, blijkbaar voelt hij dit weer aan, want o nu hij is weer poeslief tegen mij en vraagt: mama, mag ik weer thuiskomen?

        Advies van mijn psycholoog: ik moet hem loslaten. Waarschijnlijk de beste optie, maar niet de makkelijkste.

        Een praatgroep ( maar dan voor mij ev. in België) zou mij steunen. Iemand een tip?

        met dank

        Een verdrietige moeder

        Reageer
  22. Lieve moeder,
    Ik begrijp jou zo goed.
    Twee maanden geleden heb ik noodgewongen plan C uitgevoerd.
    Ook hij was poeslief tegen mij enkele dagen nadat ik hem vroeg om elders te gaan wonen.
    En mama zei hij… nog niet veranderd van gedacht ?
    Die narcisten zitten vol emotionele chantage.
    Het is een verlossing dat hij weg is, maar de pijn die hij in mijn hart achterliet is groot.
    Waarom mishandelt een kind zijn moeder ? Ik heb zo twee exemplaren rondlopen.
    De ene zoon is plots zonder enige verwittiging verhuisd.
    De buitenwereld zag mijn zonen als twee lieve sympathieke jongens.
    Het situeerde zich enkel binnen de 4 huismuren.
    Een camera ontbrak in mijn huis.
    Het verdriet waar je als moeder mee rondloopt is groot.
    Er is maar 1 optie voor ons en dat is loslaten.
    Het is een rouwproces waar we doormoeten.
    Veel sterkte.
    Weet dat je niet alleen bent in dat geval en we van het sterke ras zijn !
    Ooit zal de zon weer schijnen in ons leven.
    Ga ervoor !
    Goeie moed

    Reageer
  23. Na vele verhalen gelezen te hebben wil ook ik graag mijn verhaal hier vertellen. Mijn zoon begon te veranderen van gedrag toen hij 15 was. Daarvoor was het een gevoelige en lieve jongen. Maar er ontstonden problemen met naar school gaan. Ruzies op school. Afspraken niet nakomen. Als ik met hem het gesprek aanging lag het volgens hem altijd aan mij en begreep ik hem niet. Had niks voor mij over. Als ik hem iets vroeg om te doen dan negeerde hij mij gewoon. Uiteindelijk jeugdzorg ingeschakeld. Konden niks voor mij doen behalve een gezinscoach. Mijn zoon was niet mee werkend dus dat hield al vrij snel op en werd het dossier gesloten. Ik stond met mijn rug tegen de muur. Probeerde hem toch te helpen door empathie naar hem te tonen en ruzies te vermijden. Maar zijn gedrag werd alleen maar erger. Zocht mij op in huis om ruzie te maken, dan sloeg hij uit boosheid gaten in de deuren. Elke keer weer een nieuwe deur kopen en twee dagen later zat er alweer een gat ingeslagen. Toen hij 18 jaar was heb ik met heel veel moeite hem uit mijn huis gezet. Ik moest wel. Ik ging eraan kapot. Na paar weken had hij spijt en vroeg of hij weer terug mocht komen. En ja we hebben een moederhart. Dus ja weer in huis. Maar al vrij snel begon hij te weer negatief gedrag te tonen. Geen school, geen werk. Lag hele dagen in bed. Kwam nooit beneden maar bleef op zijn kamer. Als ik iets vroeg dan moest ik niet zeuren. Ik moest wat nuttigs gaan doen en niet aan zijn kop zeuren. Ik liep op mijn tenen. Ontvluchte vaak mijn eigen huis. Uiteindelijk heeft hij vorig jaar mijn hele kerst verziekt door op kerstavond ruzie te maken met erg agressief gedrag. Weer gaten in zijn kamerdeur geslagen. In totaal heeft hij 4 deuren vernield. Accepteerde geen hulp. Accepteerde geen weerwoord, want het is en moet gaan zoals hij het wilt. Enorm dominant en erg agressief. 6 maanden geleden heb ik hem met verzet door de politie mijn huis uit laten zetten. Ik zat er helemaal doorheen na al die jaren. Was op, en dit kon zo niet langer doorgaan. De reden was dat hij voortaan zou gaan bepalen wat er ging gebeuren in huis en als zijn vriendin langs kwam dan zou hij mee eten. Ondanks dat ik zei dat ik dat bepaal en niet hij. De boel ontplofte en begon hij mij te bedreigen. Toen heb ik trillende handen de politie gebeld. Hij was woest. En begon zich te verzetten tegen de politie. Je gaat kapot van binnen als je dit ziet gebeuren. Maar besef ook dat dit moest gebeuren. Nu 6 maanden later weet ik dat mijn zoon dakloos is en dat iedereen hem heeft laten vallen. Mijn hart huilt. Het is je kind maar ik zal hem nooit meer in huis nemen. Er is nooit een diagnose bij hem vast gesteld. Maar ik weet bijna zeker dat hij een gedragsstoornis heeft. Hij gaat hard valken nu zo op straat en niemand meer die naar hem omkijkt. Accepteerd nog steeds geen hulp. Verschrikkelijk eigenwijs. Zoals ik het ziet is dat zijn grootste vijand hijzelf is, jammer dat hij dat zelf niet ziet. Het ligt aan iedereen behalve aan hem. Het contact tussen mijn zoon en mij komt nooit meer goed. En dat doet pijn, heel veel pijn.

    Reageer
    • Beste goede moeders

      Het is zo herkenbaar. Ikzelf vind veel steun bij mijn osycholoog. Ze heeft me ook een goed boek aangeraden van Margalis Fjelstad – stop caretaking the borderline or the Narcissist – How to end the drama. Heel confronterend maar het helpt. Vergeet niet Narcisme en Borderlineis een psychische ziekte waar je als ouder best leert los te laten, hoe hard dit ook voor ons moederhart is. Veel moed maar wij hebben ook recht op een leven

      Reageer

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.