Hoe het voelt om te leven met gehoorverlies

Iemand met gehoorverlies moet meer moeite doen om gehoord (of gezien) te worden. En het lijkt wel alsof men vergeleken met vroeger steeds kortere lontjes heeft, steeds minder kan verdragen van een ander.

Als je niet snel genoeg reageert op een vraag, als je niet aan de kant gaat op de openbare weg, als je iemand in het voorbijgaan niet direct verstaat, als je geen gedag terug zegt omdat je de ander die groette niet gehoord hebt.

Dat kan ergernis opwekken. Mensen staan er niet bij stil dat de ander misschien ook weleens slechthorend of doof kan zijn (hoe jong of oud die persoon ook is).

Als kind werd ik slechthorend, gepaard gaande met tinnitus, kreeg een hoorhulpmiddel, leerde mezelf het liplezen aan en schreef een boek over mijn doofheid met tips en ervaringen van anderen.

De oorzaak van mijn gehoorverlies is niet duidelijk maar na het zetten van trommelvliesbuisjes werd mijn gehoor fors minder. Het resultaat was een blijvend gehoorverlies.

Op de reguliere basisschool werd er niet goed mee omgegaan door de leerlingen, ondanks dat ik een spreekbeurt gaf over gehoorverlies om meer bekendheid te geven.

Ik raakte achter met de lesstof en kwam uiteindelijk terecht op een school voor slechthorende kinderen. Daar leefde ik op.

Ik maak dingen mee waar horenden geen last van hebben. Zo word ik sneller moe, moet veel inspanning leveren om iets te kunnen verstaan en mis ik informatie op de beeldschermen als er geen ondertiteling voorhanden is.

Raden naar de woorden komt ook voor, dit gebeurt automatisch. Op vragen wordt niet altijd even leuk gereageerd. Of ik geef per ongeluk een niet passend antwoord op een vraag.

Ook versta ik een omroeper in bijvoorbeeld de supermarkt niet. In het ziekenhuis in de wachtruimte moet ik perse met mijn gezicht naar de deur gaan zitten zodat ik kan liplezen (dat wordt spraakafzien genoemd). Soms hoor ik niet wie er aan de beurt is.

Intercoms zijn lastig omdat ik dan geen beeld heb of geen zicht op de mond om te kunnen liplezen. Rakelings passerende wielrenners op een fietspad, iemand die zomaar opdoemt uit het niets, daar schrik ik van. Dat zijn allemaal dingen die extra stressvol kunnen zijn.

Ik moet creatief zijn in het bedenken van oplossingen, naar dragelijke middelen zoeken. Dit is soms wel extra stressvol voor mij en daarnaast moet ik zorgen dat ik niet teveel op mijn tenen moet lopen.

Op tijd rust nemen en zo veel mogelijk ontspannen, leuke dingen doen waar ik blij van word of van bijkom. In contacten met anderen kunnen misverstanden voorkomen.

Onbegrip, frustraties of woede kunnen voorkomen, bij beide partijen. Of machteloosheid. Wat ik bedoel kan verkeerd begrepen worden.

De intonatie van een stem ontgaat mij weleens, dus lichaamstaal is iets waar ik veel meer op let. In drukke lawaaiige situaties kan het lastig zijn om iets te kunnen verstaan, ik ben dan afhankelijk van liplezen.

Een op een contact in een rustige omgeving is prettiger dan in een grote groep omdat er dan meer ontspannen gecommuniceerd kan worden. Andersom is het ook zo dat ik snel overprikkelt kan worden in een lawaaiige omgeving, als er steeds te harde geluiden zijn of als het te druk is. Dan kan de vermoeidheid snel toeslaan. De tinnitus vliegt dan de lucht in (verergert).

Sommige mensen begrijpen dat niet, want “Je hoort toch minder? of zet je toestel dan zachter.” Je toestel kan wel zachter maar voor de tinnitus is dit niet fijn want een hoortoestel kan de tinnitus naar de achtergrond doen verdwijnen.

De ander is niet altijd even tactvol of begripvol. Er heerst nog te veel onbekendheid rondom doofheid of gehoorverlies. Vaak gaat zoiets onbewust of automatisch.

Op opleidingen zou er aandacht aan besteedt mogen worden zodat toekomstige medewerkers o.a. weten wat ze moeten doen als ze iemand treffen met doofheid. Het blijft lastig omdat er zoveel soorten doofheid is.

De een gebruikt gebarentaal (NGT), de ander is pas op latere leeftijd slechthorend geworden of verstaat nog vrij veel. Doof of slechthorend zijn ook twee verschillende dingen. Als slechthorende zit je tussen de doven en de horende in.

En als je ernstig slechthorend bent dan hoor je nog wel wat met een hoorhulpmiddel. Zelfs muziek. Ook dat kan voor veel verwarring zorgen bij anderen die wel goed horen.

Pas als je weet hoe je het een beetje leuk kunt houden dan leer je ermee omgaan. Ik ben er aan gewend. Ook daar heb ik een stukje in mijn boek over geschreven en hoe je ermee om kunt gaan.

Kortom, gehoorverlies is meer dan alleen iets niet verstaan. In ‘Wij horen met onze ogen!’ Hoe voelt gehoorverlies? zien we meer dan je denkt. Over mijn andere ervaringen schreef ik ook: boekenvandesiree.nl 

Désirée

Foto komt uit de collectie van André Brockbernd.

Author: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Share This Post On

1 Comment

  1. Heel veel bewondering en respect voor u. En goed dat u naar buiten komt hiermee, want duidelijk dat veel mensen zich hier niet bewust van zijn (ook ik niet).

    Post a Reply

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.