Mijn vrouw veranderde in een narcistisch monster

“Ik weet niet meer precies waar het begonnen is, maar ik had ooit een rustig en gelukkig huwelijk met prachtige kinderen. De laatste jaren zijn mijn ogen opengegaan en ben ik erachter gekomen dat mijn eigen leven niet meer bestaat.

Niet alleen het leven van mij, maar ook van mijn thuiswonende kinderen.

Bijna alle dagen bestaan uit het weerstand bieden tegen de manipulaties, controles, aandachttrekkerij, ondermijningen, uitlokkingen, wantrouwen en conflicten die door mijn vrouw worden ingezet. Als ze thuiskomt van haar werk, weten we eigenlijk nooit hoe haar pet staat. Ze kan beginnen met een stilte en wij kunnen dan nog een poging doen om te vragen hoe het werken vandaag was om het ijs te breken, maar dat is meestal tevergeefs.

Of als de auto al een half uur voor de deur staat, weet niemand waar ze is. En dan ineens staat ze achter je en krijg je het gevoel dat je op iets betrapt wordt, terwijl er niets aan de hand is. Haar ogen scannen de kamer bij binnenkomst. Als we er geen aandacht aan geven, wordt het van kwaad tot erger. Net zolang tot ze de aandacht heeft.

Ik kan me nog herinneren dat ze jaren terug verliefd was geworden op iemand van vroeger, en sinds die tijd heeft ze alles in het werk gesteld om te bewijzen dat ík vreemd ga. Hoewel dat ontrouw niet in mijn aard zit, en ik denk dat er überhaupt niemand op mij zit te wachten, blijft ze hierin volharden. Natuurlijk omdat ze weet dat trouw zijn hoog in het vaandel bij mij staat, dus wat is er dan mooier voor haar om mij hiervan te betichten?

Al mijn zakelijke afspraken worden genoteerd met tijd, locatie en klant in een ‘familie agenda’ met de afspraken van de kinderen en mij. Haar afspraken niet. Die kan ze zelf wel onthouden. Pintransacties worden nageplozen tot jaren terug, net als mijn betalingen met de creditcard. Parkeerbonnetjes worden ingezien, navigatieverleden wordt nagekeken, alsmede de kilometerstand van mijn auto. En dan heb ik het nog niet over de laatst gezien status van WhatsApp, Facebook en iMessage.

Natuurlijk worden er regelmatig onverwacht controles van mijn telefoon uitgevoerd, maar daar kan ze nooit vinden wat ze zoekt. In de nacht heeft ze weleens geprobeerd mijn telefoon te ontgrendelen met mijn vinger, waardoor ik wakker werd. Uiteindelijk verzamelt ze allerlei gegevens en dat is vaak een mooie aanleiding voor haar om weer wat ruzies uit te lokken. Het is eigenlijk best lastig voor mij om te bewijzen dat ik niet vreemd ga. Zou jij nog weten waarom je 2 jaar geleden in een bepaalde plaats 150 euro hebt gepind? Maar ja, als ik geen antwoord geef kan ik de verdenking niet wegnemen!

Je vraagt je natuurlijk af of ik dit allemaal over me heen laat komen. Eerlijk?

Het is erin geslopen. Geloof me. Ik heb van alles geprobeerd. En voor alles heeft ze wel een verklaring. Die agenda, dat is fijn om te zien wie er voor de kids thuis is. En die bonnetjes, dat is omdat ik volgens haar te laks ben met declareren. De navigatie zag ze toevallig omdat ze zelf ergens naartoe moest. En als ik niets te verbergen had, dan zou ik toch geen code op mijn telefoon hebben of haar gewoon laten kijken?

Therapie is onbespreekbaar want die mensen zijn allemaal gek volgens haar.

Mijn vrouw heeft soms aan een paar uur slaap voldoende, en het komt geregeld voor dat ze mijn nachtrust verstoort in een poging om mij verder te breken. Daar heeft ze allerlei redenen voor: Een slechte droom waarin ik een ‘naar’ persoon was, of ze trekt de dekens per ongeluk van me af, of ze wil een ‘goed’ gesprek. Nou ja, goed gesprek…Het gaat meestal over haar teleurstellingen in mij, betichten van ontrouw, dat ik te weinig gedachten of gevoelens deel, of iets anders van haar menukaart.

Pogingen om elders in huis te slapen lopen vaak uit op een worsteling die ik dan weer opgeef om de kinderen niet te wekken. Maar de rest van de nacht lig ik vol adrenaline in bed en slaap geen minuut meer. Alle gedachten of gevoelens die ik uit, worden als munitie gebruikt voor haar ‘overtuig-sessies’. Daarmee bedoel ik dat er net zolang op me wordt ingepraat, tot ik haar mening heb overgenomen.

Ik zeg hierdoor niet meer wat ik vind of voel.

De vrienden die ik had, zie ik eigenlijk niet meer. Ze nam het initiatief van het contact over, daarna werd het minder. Als ik dan weer eens een vriend benaderde, proefde ik een soort loyaliteit naar mijn vrouw en moesten afspraken met haar overlegd worden. Facebook heb ik niet meer. Was ook niet nodig vond ze, want ik had toch geen eigen vrienden en alle vrienden waren inmiddels van haar. Veel van mijn collega’s heeft ze nu ook op LinkedIn zodat ze die kan bereiken als ik mijn telefoon niet opneem.

Hoe kan iemand zoveel moeite stoppen om alles naar haar hand te zetten, en alles te ondermijnen wat voor de ander belangrijk is? Als ik weg moet voor een afspraak, zijn mijn sleutels weg. Moet ik vroeg op om mijn vliegtuig te halen, dan wordt de wekker door haar in de nacht uitgezet. Als we als gezin naar een feestje gaan, staat iedereen op haar te wachten en komen we te laat. Heb ik een belangrijke dag bij een klant in het vooruitzicht, dan wordt de nacht gruwelijk verstoord door haar en ben ik niet scherp genoeg.

Ik heb al 100 keer met mijn denkbeeldige koffer klaargestaan om te vertrekken met de kinderen, maar ik weet echt niet welk gezicht ik dan van haar te zien krijg. Ik vrees dat het leven na een aankondiging dat ik wil scheiden alleen maar erger wordt, en er dan geen weg terug is. Ze geniet van wraak en conflicten, en op een ziekelijke manier krijgt ze daar energie van. Maar dat is wel de energie van een gezin dat op hun tenen loopt en al jaren in overlevingsstand staat.

Met hulp van een professional en de steun van mijn ouders ben ik de kracht aan het verzamelen om hier uit te komen. En geloof me. Het gaat me lukken!”

Johan

Foto komt uit de collectie van Jet Rood.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

26 Reacties

  1. Met gekromde tenen heb ik je verhaal gelezen, wat n mens!!
    Asjeblieft ga daar weg mét je kinderen! Probeer financieel nog wat voor jezelf te zorgen, maar als ik haar controle gedrag lees, zal dat lastig worden.
    Zonder haar krijg je écht weer n leuker leven (op den duur) geloof me ik weet er alles van ;(
    Dit gaat zo nooit over en t wordt zo nooit beter en je hebt maar één leven hè
    Alle sterkte en kracht voor de komende tijd

    Laat een reactie achter
    • Ohhhh wat herkenbaar. Ik heb het allemaal gehad. Ik heb het nog steeds, Zelfs na tien jaar scheiding.

      Laat een reactie achter
  2. Wat ontzettend dapper dat je hier je verhaal verteld. Ik hoop dat je ook steun ondervindt van lotgenotencontact of liever gezegd ‘overlevers’. Je hebt ontzettend veel power in je om de situatie te kunnen dragen, waar je momenteel inzit. Probeer in elk geval voorbereidingen te treffen om hier uit te kunnen stappen. Schrijf je in voor een woning. En bewaar zelf op één of andere wijze bewijzen, dat je op deze manier gestalkt/gemanipuleerd wordt.

    Ik wens je heel veel kracht en wijsheid toe!

    Laat een reactie achter
  3. Wat een eenzijdig verhaal. Als meneer echt denkt samen met zijn kinderen slachtoffer te zijn van een in-en-in slecht mens zegt dat ook nogal wat over hem. Dan schiet hij behoorlijk tekort door zijn kinderen nog langer aan deze ‘duivel’ bloot te stellen. Ik geloof niet in zulke slechte mensen. Wel in bange mensen, en een kat in het nauw maakt rare sprongen. Er zit geen sprankje begrip of liefde in dit verhaal. Volgens mij moet die vrouw maken dat ze wegkomt!

    Laat een reactie achter
    • Als u niet gelooft in slechte mensen, dan kan ik u feliciteren! U bent het ideale doelwit voor mensen met een aangeboren defect in het brein: de een wordt blind geboren de andere doof, de laatste is geboren zonder empathie. Het is lang achterhaald dat stoornissen zoals een cluster B-stoornis iets psychisch is. Narcisme bijvoorbeeld valt onder deze brein-defect-gerelateerde cluster B stoornis, waarbij een van de kenmerken, het ontbreken van empathie en schuldgevoel is. Hun zelfbeeld is erg slecht doordat het brein weinig info verwerkt w.b. hoe anderen op je reageren, en die reflektie heeft een brein nodig. OK slecht kan je ze niet noemen, maar slecht om mee te leven zijn ze zeker, ze compenseren hun tekortkoming door te manipuleren en te intimideren en kleineren. Ze willen niet alleen zijn, dat wil niemand ook u niet. Maar omdat zij bepaalde delen in t brein missen zoals empathie “onderhouden”ze hun relaties met de breinfunkties die WEL werken. Zoals manipulatie etc. door hun tekort compenseren ze met controledrang. Ze zijn ziek, en ergens weten ze dat en omdat ze er al heel hun leven mee lopen, zullen ze altijd eerder kiezen voor iemand die hen het voordeel van de twijfel geeft (zoals u met uw ongeloof in slechtheid), dan voor iemand die het gedrag wat ze vertonen meteen herkent als iets wat niet acceptabel is. Ze weten heus wel wie voor hen de ideale kandidaat is. Als u gebonden bent aan een rolstoel gaat u toch ook niet trouwen met iemand die geen zin heeft u te duwen? Maar blijf vooral geloven dat slechte relaties niet bestaan! Ik gun t u dat u duidelijk nog nooit te maken heeft gehad met deze zielverslinders, en hoop dat u er ook nooit een zult treffen. Dat meen ik oprecht en niet cynisch.

      Laat een reactie achter
      • Met je eens Gwen, maar dat onbegrip is ook vaak juist het probleem waar veel slachtoffers van narcisme mee te maken hebben

        Herken ze maar al te goed, helaas

        Hoe dan ook, zal het altijd aan jou liggen, nooit aan hem cq haar ( zoals in dit verhaal )

        Laat een reactie achter
        • Volgens me ex lag het altijd aan mij. Als hij ziek werd leunde hij op me, of ik kon ineens niks goeds doen en vertelde het aan zijn ouders hoe gemeen is was. Zijn moeder geloofde hem direct. De kinderen werden hem toegewezen. Gelukkig zijn me zoons groot geworden, en met me ex heb ik afstand genomen, zoveel mogelijk. Hij heeft weer een nieuwe vriendin. Me vriend is lief voor me. Hij heeft zelf ook te maken gehad met enkele narcistische vrouwen die hysterisch zijn.

      • ik vindt dit een goed antwoord ik heb zelv ook zo,n vrouw of erger nog lievde 0 zou het zo anders willen

        Laat een reactie achter
    • Lisa, wat een nare en negatieve reactie van jou. Deze man vertelt zijn verhaal, open. Wie ben jij om daar zo snoeihard over te oordelen, en het zegt meer over jou dan over het verhaal van Johan.

      Laat een reactie achter
  4. Als je gelooft dat je het kunt, zal het je lukken!
    Ik wens je alle sterkte die je nodig hebt en alle liefde voor je kinderen om hen een veilige en fijne omgeving te bieden waarin ze zich vrij en in liefde geborgen kunnen ontplooien.

    Laat een reactie achter
  5. Als men kon toveren hé , meer woorden heeft dit verhaal niet nodig !!!!

    Laat een reactie achter
  6. Dank allemaal voor jullie reacties.
    Ik heb lang getwijfeld of ik zelf niet hiervan allemaal de oorzaak was. In normale conflicten heb je dat je het veroorzaakt, of dat je het toestaat.
    Maar deze conflicten zijn niet normaal.
    Mijn zoon heeft ooit eens gevraagd:”Als wij kinderen er niet waren, waren jij en mama dan nog bij elkaar.” in een reflex zei ik nee en schrok zelf van mijn reactie. Natuurlijk is het niet iedere dag zoals t hier staat beschreven, maar het verhaal zijn momenten uit een periode van enkele jaren.
    De grootste zorg gaat uit echt naar mijn kinderen. Doordat ik zelf de klappen blijf opvangen verzwak ik emotioneel, maar vooral lichamelijk.
    Wanneer ik mezelf kwijtraak, kan ik er ook niet meer voor mijn kinderen zijn.
    Ik zou zou graag mijn kinderen nog wat fijne en onbezorgde jaren willen meegeven en dat is mijn inzet voor de komende jaren.

    @Lisa, Misschien heb je wel gelijk dat het ook iets over mij zegt. Op een 1 of andere manier heb ik dit ook in stand gehouden.
    Ik ben echt zo blij dat je niet geloofd dat dit soort mensen bestaan en ik hoop dat zo dat je het nooit hoeft te ervaren in je omgeving.

    Laat een reactie achter
    • Ik ben ontzettend blij dat ook mannelijke slachtoffers van narcistisch misbruik steeds meer en steeds vaker van zich laten horen.

      Ik ben diep geschokt door een zin in je blog lieve Johan: “dat niemand meer op je zit te wachten” en eerlijk is eerlijk de reactie van Lisa schokte me ook enorm! Ik kan om beide reacties wel janken!

      Slachtoffers m/v van narcistisch misbruik m/v vragen zich allemaal af hoe het kon gebeuren dat ze ooit verliefd konden worden op zo´n monster.

      Zal ik je vertellen welke techniek ze gebruiken om hun slachtoffers verliefd op ze te laten worden?

      Vanaf dag 1 observeren alle narcisten hun nieuwe prooi, ze luisteren aandachtig naar hun prooi.Ze luisteren naar wat hun nieuwe prooi belangrijk vind in het leven, naar hun normen en waarden, naar hun goede kwaliteiten en hun talenten, over hun verwachtingen en over hun toekomstdromen.

      Enig idee wat narcisten met deze informatie doen?

      SPIEGELEN!Ze spiegelen nondejuh je eigen dromen voor!

      Jij kan ondertussen je geluk niet op! Je hebt een charmante vrouw ontmoet, die op het eerste gezicht haar zaakjes keurig voor elkaar heeft EN ze blijkt dezelfde normen en waarden,kwaliteiten en dezelfde toekomstdromen te bezitten als jij!

      Het lag niet aan jou. Het was een val.

      Wat me vervolgens enorm opviel lieve Johan, was je mooie reactie op Lisa. Man, je bent een heer! Ondanks alle ellende dat je samen met je kinderen hebt meegemaakt blijf je een heer en laat je Lisa in haar waarde.

      Ik heb diep diep diep respect voor je!

      Laat een reactie achter
      • Hoi Fleur wat je schrijft klopt..ik zelf 3jaar met zo een vrouw geweest,echt wat een pracht leven echt een droomWel latten xe had wel 2 huwelijken achter de rug en 3x samen gewoond ..maar wat had ze een masker op tegen mij fam kids enzz ..in eens was het over en veranderde ze met 1000 prct daarna wou ze heel graag vrienden blijven maar ze beloven je dingen is allemaal nep en totaal geennormaal contact mogelijk na de relatie zou wel eens willen weten wat speelt nou naar de relatie in hun hoofd boosheid of genieten dat de ander verdriet heeft ,,

        Laat een reactie achter
    • Wat een herkenning! Dit had mijn verhaal kunnen zijn. Ik ben al anderhalf jaar bezig om op eigen houtje, samen met mijn twee kinderen uit een eerder huwelijk, uit deze situatie te komen. Ik was zover dat ik tijdelijke woonruimte geregeld had. Aanstaand weekend zouden we verhuizen. Mijn wereld stortte in toen dit alsnog op het laatste moment niet doorging. Gelukkg was ik zo slim geweest mijn partner nog niet in te lichten, want dan zouden we nu helemaal in een hel leven.
      De steun van mijn ouders en mijn ex (vader van de kinderen) had ik al, maar nu ga ik ook professionele hulp inschakelen. Ik ben nu zover gekomen, dat ik ook ga doorzetten. Ook voor mijn kinderen, die hieraan onderdoor gaan.
      Johan, heel veel sterkte!!! We gaan hieruit komen!!!

      Laat een reactie achter
      • Hoi Nicole,
        Wat naar dat je ontsnapping net niet is doorgegaan. Wel een geluk dat je het niet had aangekondigd. Het verbaast me hoeveel mensen een soortgelijk verhaal hebben. Alsof al die mensen op de Narcistenschool hebben gezeten en hun diploma gehaald hebben.
        Mijn narcist heeft 2 maanden terug na een escalatie hulp gezocht bij een psycholoog. Ze zei dat ze het allemaal inzag hoe erg ze zich had gedragen. Maar na 2 maanden is ze 2 keer geweest. 1 keer voor de intake en 1 andere keer. Ze praat er niet over, en ik mag er ook niet naar vragen van haar. Dit is dus ook weer gestopt.
        Uiteindelijk kwam ze met het verzoek dat ik eens op papier moest gaan zetten wat ik allemaal verkeerd had gedaan in onze relatie, want het kon niet bij haar liggen.
        Ik heb toen gezegd dat ik inderdaad ook fouten heb gemaakt, zoals ik niet mijn eigen grenzen heb bewaakt, onvoldoende weerstand kon bieden en niet voor mezelf en de kinderen heb kunnen opkomen.
        Dat was natuurlijk niet zo slim om te zeggen, maar wel waar dacht ik.
        Fysiek zijn er ook signalen die ik niet langer meer kan negeren.
        Maar Oh wat is het lastig om de eerste zichtbare stap te zetten.

        Laat een reactie achter
  7. Wat herkenbaar Johan… Zelf heb ik de stap na 12 jaar bij toeval kunnen nemen. En nòg ben en kom ik er niet vanaf…heel frustrerend is dat. Het is wel zo dat ik zodra ik mijn eigen voordeur binnenstap kan ontspannen. Mijn kinderen en ik kunnen weer onszelf zijn. En dat is zoveel meer waard dan materialistische weelde.. Bereid je stap goed voor en gun je kinderen en jezelf die rust. Sterkte!!

    Laat een reactie achter
  8. Ik had ooit een narcistische partner gehad. Hij was voortdurend met zichzelf bezig. Als er iets gebeurd in huis of er kwam iets onverwachts, kreeg ik een uitbrander van hem of gaat hij lopen schreeuwen. Me zoons wisten soms geen raad. Elke keer werden me kinderen bang om te slapen. Door slaapgebrek werd me oudste zoon uit huis geplaatst doordat me ex niet in zag dat me zoons bang zijn voor zijn driftbuien en de gekke afbeeldingen die hij op de muren plaatste. Toen ik weg liep kreeg hij me jongste zoon toegewezen en me oudste moest in de instelling geplaatst worden. Toen kwam er hoop gelazer. Ik kreeg niet alles wat van mij was, de dingen die gevoelig bij me liggen heeft hij verkocht of weggeven aan anderen. Hij loog de boel bij elkaar dat hij beticht werd door andere mensen. Maar hij ging zelf ook vreemd en beweerde dat ik dat ook deed. Maar ik kwam bij een vriend terecht doe voor me was. Ik werd echt ziek van die vent. Uit voorzorg moet ik oppassen om me naam niet al te bekend te maken.

    Laat een reactie achter
  9. Hallo Johan,
    Ik heb uiteindelijk de keuze gemaakt om te gaan, ondanks het ontzettende rot gedrag van mijn ex, wat echt zijn weerslag heeft op de kinderen. Heb ik geen seconde spijt gehad van deze beslissing.
    Maar makkelijk om weg te gaan bij een narcist, dat is een gevecht. Maar hoe langer je blijft des te erger het wordt.

    Laat een reactie achter
    • Hoi Fleur,
      ik weet dat de tijd zijn wissel trekt op mij en de kinderen. De kinderen zeggen zelf dat ze hun moeder niet anders kennen, terwijl het echt pas de laatste 5 jaar zichtbaar is.
      Ik vind het zo moeilijk om de knoop door te hakken. Telkens is er weer een reden om te blijven, maar eerlijk gezegd zijn er 100-den redenen om te vertrekken.
      Er is nooit een geschikt moment.
      De afgelopen vakantie is echt de laatste met het gezin geweest. Dat staat vast.
      Ik ben blij voor je dat je de moed en het lef hebt gehad om de knoop door te hakken.
      Als de aan t strand staat en wil met een boot de zee op, dan kan je maar het beste dwars door de golven heen gaan. Anders kom je er niet.

      Laat een reactie achter
  10. Het gaat je lukken, Johan. Het is mij ook gelukt. En daar geloofde ik alle jaren daarvoor ook niet in. Het is bitter: je denkt dat je iemand kende. Probeer het niet te begrijpen. Probeer te vertrouwen op jezelf. Domweg doen. Dit is geen leven. Het kan anders, zoveel beter en fijner. Red jezelf. Laat je kinderen zien dat je soms iets afschuwelijks (scheiden) moet doorstaan omdat je gelooft in jezelf, in een beter leven.
    Ik word nog iedere dag beloond voor mijn moed. Op een dag wist ik; het is genoeg. Het maakt me niet uit wat hij doet, al vermoordt hij me, dat moet dan maar. Ik stap op. Dan blijkt dat je sterker en groter bent dan je dacht. Dat geeft je vleugels. En dan blijken alle hobbels die je vooraf zag, veel minder groot te zijn.
    Je verdient beter, echt.
    Zet ‘m op!

    Laat een reactie achter
    • Dank je Manon voor je hart onder de riem.
      Dat ik het wil begrijpen, heb ik inmiddels wel losgelaten. dat lukt toch niet.
      Het vertrouwen op mezelf. Daar heb ik nog het meeste moeite mee.
      Ik heb een enorme terugslag merk ik. Hoe sterk ik me eerst voelde……

      Ik zou zo graag naar mijn hart willen luisteren, maar dan raak ik in een soort paniek en kom niet in actie.
      Enkele weken nadat ik dit geschreven had, had ik een ervaring die me echt wekte. (staat ook als blog hier “als de dood om te voelen”)
      Maar zelfs deze heftige ervaring heeft me toch niet in actie gezet.

      Enkele weken terug naderde escaleerde het thuis, en heb ik daarna verteld dat ik een punt achter de relatie/huwelijk zet.
      Maar sinds die tijd doet ze zo dramatisch haar best (patroon wel vaker gezien natuurlijk) en speelt ze de voorbeeldige echtgenote.
      Alles mag zoals ik wil, zelf ruimte nemen. doen wat ik leuk vind, mijn geld blijf in mijn portemonnee, er wordt ineens naar me geluisterd.
      Allemaal heel ongeloofwaardig, maar ook onecht. Zo ken ik haar helemaal niet.
      Ik begrijp best dat ze hiermee wilt voorkomen dat we uit elkaar gaan.

      Daarnaast houdt ze dit natuurlijk niet lang vol, dat besef ik echt.
      Maar het zet wel nu mijn wereld helemaal op zijn kop.
      Als dit de nieuwe werkelijkheid is, waarom zou ik dan willen scheiden…….
      Ik voel mezelf zo zwak nu.
      Mijn hart spreekt “stop deze ellende. dit voelt niet goed” maar mijn hoofd negeert het gewoon.

      Ik denk wel dat je gelijk hebt Manon. “Domweg doen”

      Laat een reactie achter
  11. Ik houd onbewust mijn adem in terwijl ik je verhaal lees Johan…….
    Ook de verhalen van de andere “slachtoffers” zorgen er voor dat er langzaam een hoofdpijn opkomt bij mij. Ik was, en eigenlijk ben ik het nog, slachtoffer van een Narcist van 1980 tot 1999. Hij ging zelf weg, zoals hij me zei, omdat hij walgde van mijn buik. Ik ben vanaf 1981 patiënt bij het RIAGG en die zeiden me toen hij wegging, dat hij me al die jaren Psychisch heeft mishandeld en Emotioneel heeft verwaarloosd. Zo ook onze 2 dochters, waarvan de oudste Anorexia heeft gekregen door al het gedoe en de jongste erg onverschillig was, zoals de conrector zei op het VWO.
    NERGENS en NOOIT werd gesproken over het feit dat hij Narcist zou zijn……
    Maar door diverse artikelen en boeken die ik kreeg van Lotgenoten, viel het kwartje. Ben zo afgeknapt op de hulp van het GGZ, zij hebben mij maandelijks een uurtje laten komen praten en mij altijd het gevoel gegeven dat het mijn schuld was, van alles wat er thuis mis ging. Mijn Zelfvertrouwen en Eigenwaarde is nu nog zo slecht, dat mijn huidige relatie daar ook fout door dreigt te gaan……..Ook de relatie met mijn familie is stuk, en mijn kinderen heb ik al 10 jaar niet meer gezien. Indirect ook daardoor…….
    Alles wat er misloopt, betrek ik ook mezelf, ik ben overal schuld aan….
    Met 3 zelfmoordpogingen tot gevolg, en een chronische zm-drang.
    Voor mij hoeft het leven niet meer……op deze manier.

    Laat een reactie achter
  12. (Een aangepaste versie van een gedicht van @KK, ik heb het naar mijn Narcistische ex F. R. gestuurd!)

    Op het diepst van mijn verdriet..
    Op het diepst van mijn verdriet heb ik je vergeven,
    Omdat het moest, omdat ik verder wilde gaan.
    Er waren tijden dat ik niet meer wilde leven,
    Omdat je de fundering onder mij weg wist te slaan.

    Je blik die mij vermoorde,
    Je adem die mij verstikte,
    Onze kinderen die het wel hoorde,
    En ikzelf, die het wel pikte.

    Alles door je overmacht,
    De bedreiging, het verdriet,
    Jouw dominantie, nooit gedacht,
    niemand die het ziet!

    Waar ik ging priemden je ogen,
    als scherpe sabels in mijn rug,
    en het kwam zo uit onverwachte hoek
    en het ging allemaal zo vlug,

    Afgezonderd was ik en eenzaam,
    Versteent, troosteloos en bang,
    Je hebt me van mijn spontaniteit bestolen,
    En dat voel ik elke dag,

    En toch vergeef ik je, want ik wil door,
    Met het leven dat ik zelf wil leiden,
    En ondanks dat ik de geluiden nog hoor,
    Wil ik me van je juk bevrijden,

    Lang heb ik er over gedaan,
    Om tot deze stap te komen,
    En ik heb mezelf versteld doen staan,
    Dat het zover is gekomen,
    Ik mag nu zijn, wie ik ben,
    praten zoveel, en met wie ik wil.
    Die vrijheid die ik voel is niet te beschrijven, met geen pen
    Dat ik er zoveel jaar voor moest vechten, is een bittere pil.

    Steun heb ik van lieve vrienden,
    En begrip en warme woorden,
    En nu pak ik mijn leven op,
    Ik laat mijn gevoel nooit meer vermoorden….

    Laat een reactie achter
  13. Johan,
    Je komt echt op het punt dat je gaat.
    Je komt er niet makkelijk vanaf, ik heb na 3 jaar nog veel last van mijn ex, ze kunnen de controle niet verliezen op een of andere manier.
    Maar ik heb nooit geen spijt gehad dat ik ben gegaan, ik ben uit de dagelijkse waanzin weggegaan en het heeft me mijn eigen leven terug gegeven. Geen comnentaar meer, op een mailtje van mijn ex na als ik wat leuks gedaan heb.
    Ik leef mijn leven en ik geniet weer van alles om me heen.

    Je kunt het! Het lukte mij ook.

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *