Ik wilde altijd onzichtbaar zijn

“Aan feestjes heb ik over het algemeen weinig plezier beleefd. Al als klein meisje waren feestjes een bron van onzekerheid en angst. Het gevoel anders te zijn en er niet bij te horen, maakten feestjes doodeng.

Ik herinner me een kinderfeestje. Volgens mij deden we verstoppertje in de tuin. Mijn moeder keek mee vanaf haar ligstoel.

Wat er precies gebeurde weet ik niet meer, maar op een gegeven moment had ik mij onder die ligstoel verstopt. Niemand vond mij en om mij heen ging het feestje gewoon door.

Ik voelde me steeds meer buitengesloten en onbelangrijk en barstte in huilen uit.

Hoe het verder afliep kan ik mij niet herinneren, maar die gevoelens van toen heb ik ook daarna nog heel vaak gehad. Op de middelbare school was er bijvoorbeeld een disco. Ik had geen idee wat ik daarvan moest verwachten, streng gereformeerd opgevoed als ik was. Ik herinner me mijn onvermogen om mee te doen en leuk te zijn en mijn onvermogen om niet in negatieve zin op te vallen.

Hoelang ik het heb volgehouden weet ik niet, maar ik vermoed dat ik binnen het uur weer buiten stond. Boos op mezelf omdat ik niet mee had kunnen doen. Vol schaamte dat ik zo buiten de boot viel. Ook bruiloften op meer bekend terrein (kerkvrienden) mondden vaak uit in een teleurstelling.

Ik herinner me bijvoorbeeld een feest waar ik als zestienjarige enthousiast heen ging. De exacte gang van zaken weet ik niet meer, maar wat nog wel op mijn netvlies gebrand staat, is dat ik na veel stoere praat riep dat ik de slagroom uit de slagroomhoorn zou blazen.

Om mij heen werd gelachen en geroepen. Daardoor aangemoedigd zette ik mijn lippen op de slagroomhoorn en blies. Mijn gevoel van euforie spatte als een zeepbel uit elkaar toen ik de slagroom rond zag vliegen. Diepe schaamte en gevoelens van ‘stom zijn’ achtervolgden mij dagenlang.

Ook op mijn eigen bruiloft heb ik mij ongelooflijk alleen gevoeld.

Ik durfde nauwelijks bij de verschillende tafeltjes langs te gaan en voelde mij vervreemd van mijn gasten. Zelfs van mijn leven. Op een gegeven moment ben ik zelfs naar de wc gevlucht om te ontkomen aan die gevoelens. Wat natuurlijk niet hielp.

Feestjes en verjaardagen bleven een kwelling, ook toen ik ouder werd. Als iemand iets aan mij vroeg, deed ik mijn uiterste best iets te zeggen dat passend was. Maar naderhand sloeg ik mezelf meestal voor mijn hoofd omdat ik weer ‘iets stoms’ had gezegd en er niet echt bij hoorde. Zelf initiatief nemen verliep uiterst moeizaam en bijna altijd onbevredigend.

Hoe ouder ik werd, hoe meer ik de voorkeur gaf aan onzichtbaar zijn.

Als ik mij door een ruimte moest bewegen, had ik het gevoel dat alle ogen op mij waren gericht en voelde ik me dik, lelijk en raar. Als er een feestje werd aangekondigd sloop de eerste spanning daarvan al naar binnen.

Hoe dichter de dag naderde, hoe meer de angst zich in mij nestelde, tot ik op de dag zelf niet meer was dan een bewegende marionet. Op mijn eigen verjaardagen voelde ik me wat minder ongelukkig. De veiligheid van het eigen huis en de aanwezigheid van mijn lieve wederhelft gaven me net dat beetje extra om het draaglijk te maken.

Maar ook daar belemmerden onzekerheid en het onvermogen om van mijn angsten los te komen mij om meer te doen dan rondrennen en iedereen te voorzien van drankjes en hapjes.

Gelukkig kwam er verandering toen ik ‘in revisie ging’ en steeds meer mijzelf ontdekte (zie mijn boek ‘Als de nevel optrekt’). Ik weet nog mijn verbazing over het plezier dat ik had op mijn verjaardag. Zomaar durfde ik met mensen te praten, was ik in staat om vragen te stellen en werkelijk een gesprek te voeren.

Feestjes van anderen bleven echter bijzonder vervelend. Tot een maand geleden. Er werd weer eens een feestje van schoonfamilie aangekondigd en ik had er grondig de pest in. Hoe dichter de dag naderde hoe meer tegenzin ik kreeg, tot ik mij afvroeg waarom ik er eigenlijk geen zin in had.

Ineens realiseerde ik mij dat ik zoveel sterker was en zoveel meer zelfvertrouwen had.

Waarom zou ik het niet leuk kunnen maken? Wat verrast liet ik die gedachte toe en voorzichtig aan kwam er een soort hoopvolle ontspanning over mij heen. Op de dag zelf ben ik vol vertrouwen naar het feest gereden en kon ik de jubilaris ontspannen feliciteren.

Vervolgens ben ik in gesprek gegaan met verschillende mensen, heb geluisterd, gevraagd en gelachen. Het was zomaar leuk en gezellig. Zelfs naast mensen zitten die een beetje buiten het gebeuren vielen, waardoor het vroeger voelde alsof ik er ook niet bij hoorde, beïnvloedde me niet negatief.

De hele dag door voelde ik me rustig en vol vertrouwen. Een tweede feestje volgde niet veel later. Ook daar kon ik mezelf zijn en genieten van de gezelligheid. Ongekend! Blij en trots voelde ik me over deze overwinning. Wat een ruimte om er te mogen zijn zoals ik was. En dat had ik mezelf gegeven. Geweldig!”

Gastblog van Irene van Dijk, @irenevandijk33. Lees hier meer van haar.

Foto komt uit de collectie van @Holly1707.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

1 reactie

  1. Bijna gans je leven alleen met jezelf doorbrengen, gewoon omdat je als bij wijze onder een glazen stolp leeft.
    Volgens mijn is dit een heel groot gemis aan zelfvertrouwen, jezelf niet toelaten naar Buiten te treden.
    Gelukkig was er een stevige achterban in naam van een geliefde partner die je steunde, stel je voor dat men genegeerd werd….Een deel van je leven kan je niet meer terughalen , je kindertijd , je jeugdjaren, maar er zijn nu nog vele dingen waar je volop van kunt genieten, dank aan jezelf…..!!!

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *