Ik vraag om meer respect en begrip voor ons soort mensen

“Ik werd en word vaak gepest vanwege het onbegrip voor mijn beperking. Ik leef er al bijna 57 jaar mee en heb er zelf niet voor gekozen, maar het werd mij door doktoren opgelegd in mijn babyjaren.

Door problemen met de schildklier heb ik bij mijn geboorte een zuurstof tekort gehad in het motorische gedeelte van de hersenen waardoor ik 30% langzamer ben dan een normaal iemand van mijn leeftijd.

Mensen op het werk die niet weten dat ik die beperking heb reageren vaak met ‘hé slome kun je niet sneller werken’, en pakken mij het werk af of laten mij er maar voor vliegen.

Met als gevolg dat ik kwaad word en soms depressief, maar ook verdrietig. Vaak denk ik dan: verdomme waarom kan ik nou niet sneller werken!

Ook krijg ik in mijn privéleven vaak respectloze reacties. Zoals bijvoorbeeld in winkels dat mensen bij de kassa achter mij staan te dringen. Als ik ze dan aankijk en zeg, ‘sorry ik ben niet zo snel’ dan zie ik ze kijken.

Zelfs in het voormalige gezin, waar ik van oorsprong uit stam, maakte ik vaak respectloze omstandigheden mee.

Om maar een voorbeeld te geven, als ik wat wilde vragen dan kreeg ik altijd van mijn moeder te horen ‘Ach laat maar, het is onze Theo maar.’ Of als ik een gesprek met iemand wilde beginnen was het ‘ach Theo hou jij je maar stil.’

Ook 1 van mijn broers nam en neemt mij nog steeds niet serieus. Ik moest volgens hem maar in een klooster gaan wonen om erachter te komen wat mijn beperking voor mij moest betekenen.

Maar ja, dat noem ik dus dom gelul want de enige manier om erachter te komen wat een beperking inhoudt is het zelf, dag in dag uit, te ervaren.

Ook door het beleid van het huidige kabinet krijg ik het steeds moeilijker. Neem de WSWbedrijven waar flink op bezuinigd is waardoor mensen met een beperking moeten werken bij een regulier bedrijf.

Maar dat is voor een heleboel mensen met een beperking niet weggelegd. Ook voor mij geldt dat ik weer naar een regulier bedrijf moet. Het is bij mij wel zo dat ik gedetacheerd word en daardoor mijn loon gewoon blijf houden, maar de vraag blijft hoe lang ik dat vol houd.

Ook door de bezuinigingen op de zorg, waar mensen met een beperking steeds de dupe van worden. En de marktwerking binnen de zorg, waar verzekeraars alleen maar winst willen maken over de hoofden van ons soort mensen en de ouderen, maakt het er voor mensen met een beperking niet makkelijker op.

De reden waarom ik hierover onder andere op mijn blog schrijf, en ook eventueel op den duur misschien een boek, is dat ik meer respect en begrip voor ons soort mensen, mensen met een beperking, wil kweken.

Ook zou ik graag ervaringen van (anonieme) lotgenoten willen gebruiken om mijn doel, meer respect én begrip voor mensen met een beperking, nog meer kracht bij te zetten.”

Theo Galgenbeld. Lees meer van Theo op leven met een beperking.

Foto komt uit de collectie van Ton Jacobs.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

2 Reacties

  1. Wat moeilijk voor je iedere dag, deze houding van mensen, onbegrip tegen komen.
    Je kunt jezelf niet veranderen he. Mensen zijn hard, het is zo.
    Wens je sterkte, kracht.
    Hoop dat je plannen zullen slagen.

    Laat een reactie achter
  2. wat erg voor jou Theo, hij kunt er niks aan doen dan je dit hebt. Mensen hebben hun oordeel áltijd zo snel klaar vreselijk! Ik wens jou veel kracht toe en hoop dat je boek er gaat komen.

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *