Verraden door alles en iedereen

“Het is voorjaar 2007. Mijn leven was na mijn laatste ongeluk ingrijpend veranderd. Voor mijn gevoel had ik letterlijk alles verloren. Ik was een gebroken man.

In mijn laatste functie had ik meerdere kantoren van een grote multinational naar de commerciële kant mogen begeleiden. Ik had een trots, maar mijn trots was als sneeuw voor de zon verdwenen.

Ik zat thuis en kwijnde langzaamaan steeds verder weg. Waar waren al mijn vrienden?

Ik zag niemand meer en voelde me verslagen en in de steek gelaten. Jarenlang had ik me ingezet voor wat toen mijn passie was. Ik maakte lachend zeventig à tachtig uur in de week maar dat was nu voorbij. Ik voelde me door mijn werkgever op een schandalige wijze behandeld. Ik kon niet meer en was ten einde raad.

Dagenlang zat ik op de vensterbank van mijn villa. Ik had het gemaakt en geld speelde in de voorgaande jaren geen enkele rol. Maar mijn leven was veranderd in een treurig en leeg bestaan. Niemand kon zich voorstellen hoe ik me voelde.

Ik was bijna alles kwijt, op mijn huis en mijn gezin na. Ik kon niet meer en voelde me door mijn beste vrienden verraden.

De jaren die volgde waren een hel. Bij wie kon ik met dit enorme verlies terecht? Ik had een twee jaar durend mensonterend en vernederend re-integratie achter de rug, waarbij mijn werkgever er alles aan had gedaan om mij niet te herplaatsen.

Ook had zich tijdens mijn revalidatie een strijd tussen artsen en specialisten voorgedaan. Er werd beweerd dat het allemaal tussen mijn oren zat. Zij presteerden het zelfs om een door een vooraanstaand neuroloog gestelde diagnose, van tafel te vegen.

Een jarenlange juridische strijd had zich inmiddels voltrokken, iets wat mij emotioneel kapot had gemaakt.

Daar zit je dan, op 37 jarige leeftijd in een kapitale villa, met een jacht in de haven en alles wat je hartje begeert. Maar wat was dat nog waard? Hoe moest ik dit in hemelsnaam financieel ophoesten?

Ik gleed af en hing bijna dagelijks brakend van ellende boven mijn toilet.

Ik had nergens meer zin in en kwam nauwelijks nog een deur uit. De verstandhouding met mijn schoonouders was ook al niet om naar huis te schrijven. Jaren lang ben ik bezig geweest om mezelf tegenover hun te bewijzen.

Alles wat ik in mijn leven had bereikt en opgebouwd had ik feitelijk gezien niet voor mezelf gedaan. Ik deed het voor hun en mijn gezin, en cijferde mezelf daarbij volledig bij weg.

Maar uiteindelijk, wat is het allemaal waard geweest?

Voor mij bestond mijn leven voortdurend uit het leveren van een zinloze strijd. Een tweetal auto-ongelukken hadden mijn glorieuze carrière totaal verwoest. En daar zat ik dan. Volledig kapot gemaakt en slechts nog met enkele honderden euro’s aan uitkering in de maand.

Is dit het dan? Heb ik hier mijn leven lang voor gevochten? Ik voelde me immens vernederd en door alles en iedereen in de steek gelaten.

In mijn huwelijk liepen de jaren erna de spanningen behoorlijk hoog op. Net voor de deadline vond mijn echtgenote ter nauwer nood een baan waardoor we met pijn en moeite financieel konden rond komen. Dit leverde zo ontzettend veel spanningen op dat dit meer dan eens bijna ons huwelijk had gekost.

Eindelijk, na maanden van financiële ellende kwamen we weer geleidelijk aan in een rustiger vaarwater. Althans, dat is wat ik toen dacht. Ons leven kwam weer langzaam aan op de rit.

Ik was veranderd van een succesvol zakenman in een thuiszittende papa die zich dagelijks ontfermde over de zorg van ons jongste kindje, het huishouden, koken, de tuin en het beetje bij beetje opknappen van ons huis.

Mijn leven had geen inhoud meer.

Ik keek naar het RTLZ nieuws en maakte mij steeds meer zorgen over onze financiële situatie. Elke vorm van eigenwaarde ontbrak en ik voelde me volledig buiten de maatschappij geplaatst. De spanningen tussen mijn partner en mij liepen steeds vaker en hoger op, we kwamen steeds verder van elkaar af te staan.

Begin 2013 kreeg ik bij Gods gratie een re-integratie traject aangeboden en begon ik langzaamaan weer licht aan het einde van de tunnel te zien. Ik kreeg in de jaren daarna beetje bij beetje mijn eigenwaarde weer terug en begon aan een studie in de psychologie.

Een nieuwe toekomst lag voor mij in het verschiet. Geleidelijk aan begon ik er weer bovenop te krabbelen. Een nieuwe toekomst leek inzicht. Maar niets bleek minder waar. Mijn ijdele hoop bleek voor korte duur.

De vooruitzichten naar een nieuw bestaan werden helaas in 2015 bruut verstoord nadat mijn vrouw bekende een relatie te hebben met een ander. Mijn echtgenote had me gevoelsmatige verraden, de band met mijn dochter raakte ernstig verstoord en ik verloor daarbij al mijn bezittingen.

Met pijn in mijn hart heb ik mijn oude leven achter me gelaten. Ik had niets meer dan alleen een paar euro op de bank, wat kleding, boeken en laptop. De maanden die volgde verkeerde ik in eenzaamheid en verdriet. Ik werd volledig teruggeworpen op mezelf en was bang dit nooit meer te boven te komen.

Maar op een dag besloot ik om mezelf eens goed onder de loep te nemen.

Wat heb ik nou eigenlijk nodig? En wat heb ik zo ontzettend gemist? Ik begon meerdere keren per dag te mediteren en opende een Facebook pagina. Tijdens mijn dagelijkse meditaties ben ik me voornamelijk gaan richten op de kern van wie ik werkelijk ben, en ontdekte de liefde die ik voor mezelf voelde.

Vanaf dat moment besloot ik om me niet langer te focussen op het verleden of de toekomst, maar uitsluitend op het hier en nu. De liefde die ik voor mezelf voelde projecteerde ik naar buiten en verspreidde ik over Facebook.

Toen begon mijn leven in een versneld tempo te veranderen.

Mijn netwerk nam binnen een aantal maanden in omvang toe. Ik leerde heel veel mooie en vooral liefdevolle mensen kennen. Ik werd uitgenodigd door een programmamaker van een televisieprogramma en gevraagd voor tal van lezingen.

Binnen no time kreeg ik heel veel nieuwe vrienden. En, als klap op de vuurpijl, ontmoete ik mijn nieuwe partner. Het beste en mooiste wat mij in mijn leven is overkomen.

Dus, wat in eerste instantie negatief lijkt, hoeft niet per definitie ook negatief te zijn. Dat mijn echtgenote mij had verlaten voor een ander, is uiteindelijk de beste keuze geweest die ze voor mij heeft kunnen maken.

Dank Marcel van Koperen, @Coaching_chance
Lees ook: Mijn leven was voorbij.

Foto komt uit de collectie van Jet Rood.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

4 Reacties

  1. Geweldig, change frequency change reality
    Mooie blog mooi avontuur.
    Grts Rich #WarmHart

    Laat een reactie achter
  2. Uit een depressie kan men alleen maar zelf uit raken. Niemand kan je helpen als je zelf niet de kracht hebt om weer volop in het leven te staan, respect voor wat je alleen maar aan jezelf te danken hebt. Wens je nog een mooi en gelukkig leven .))

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *