Van anorexiapatiënte tot gelukkig model

Hallo Curlywoman, jij hebt jarenlang in instellingen en ziekenhuizen gezeten. Waarom?

Ik ben vanaf mijn 2de geadopteerd vanuit Colombia en heb een rumoerige jeugd gehad. Toen ik 13 was ontwikkelde ik mijn eetprobleem genaamd anorexia nervosa en soms afgewisseld met boulimia.

Dat duurde 9 jaar lang. Ik heb in veel instellingen en ziekenhuizen gezeten voor behandelingen want van een eetprobleem (ik noem het geen stoornis, want ik ben niet gestoord omdat ik een eetprobleem heb gehad) wordt je alles behalve echt gelukkig.

Ik heb mij in mijn jeugd nooit echt gezien gevoeld. Ik kreeg wel veel complimentjes over mijn verschijning en mijn leuke spontane karakter maar er zit een verschil tussen jezelf mooi zien en jezelf mooi voelen. En ik voelde dat niet. Ik hield veel van controle en dat kon ik prima uitoefenen door het afvallen.

Hoe ging het adoptie gezin om met jouw anorexia?

Die hadden het er maar zwaar mee! Het is niet niks om je dochter steeds in het ziekenhuis te moeten bezoeken en te horen dat ze niet te behandelen valt. Mijn (adoptie) moeder is wijkverpleegkundige dus die wist heel goed te regelen wat ik nodig had aan medische zorg en liet zich niet van het kastje naar de muur sturen. Iets wat bij vele ouders gebeurd.

Hoe heb je die klinieken ervaren?

Het is dat ik veel mensenkennis heb en ondanks alles heel goed wist wie ik was, maar als je dat niet hebt, dan is het een hel op aarde. Ik ervoer het zeker niet als leuk maar ik heb mij er weten doorheen te slaan, met vallen en opstaan. Je werkt met geleerden en niet met ervaringsdeskundigen. Ik trok ook altijd naar de socio’s en vpk’s toe, die mij niet als een patiënt zagen, maar als een meisje dat liefde nodig had én ik werd door hen gezien als een mens. Een mens met problemen, maar ik werd er daardoor niet minder om.

Hoe gingen klasgenootjes met jou om?

Die wisten niet goed wat er speelde en zeiden er niet zoveel over. Ze waren lief en kwamen op bezoek en wisten vaak niet waar ik zat als ik weer werd opgenomen en ik deelde dat ook niet zo. Het was mijn 2de leven en ik wilde dat niet met de buitenwereld delen. Dus ik droeg XXXL kleding en deed alsof alles goed ging. Dat was mijn manier van het te verdoezelen.

Wat hielp jou er uiteindelijk bovenop?

Na vele behandelingen was de enige behandeling die echt aansloeg die bij Monique Rosier (Pien uit zeg eens AAA) en haar behandeling bestaat uit: Heel veel liefde, geduld, knuffels en geen vooroordelen en ook geen notities. Zij begint bij de kern van het probleem en vanuit daar ga je onderzoeken wat maakt dat je zoveel controle over eten wilt en dan komt het eten pas. Iets wat in eetklinieken niet gebeurd.

Hoe lang duurde die behandeling?

Het eerste jaar was het meest intensief, daarna kwam ik steeds minder en nu zie ik haar wanneer ik daar behoefte aan heb. Ik heb veel liefde voor haar en ze heeft mij heel veel bijgestaan. Volgend jaar wil ik haar cursus gaan volgen om later ook meiden te kunnen begeleiden. En dat in combinatie met mijn emigratie plannen om een hondenopvang te gaan starten. Ik ga de komende jaren veel roadtrippen met mijn honden, en dan wil ik ervaren in welk land ik het meest voor het ras Pitbull/Staffords kan gaan betekenen en waar ik mij goed voel en kan aarden. Als ik iets wil ga ik ervoor, zo ook voor deze droom.

Hoe gaat het nu met je?

Sinds 2 jaar ben ik stabiel en kan ik weer genieten van eten. Ik ben al 11 jaar vegetarisch en heb sinds kort Coeliakie en eet alleen wat heel gezond en biologisch is en daar voel ik mij goed bij! Indien het lichamelijk niet goed gaat, in verband met mijn schommelende waardes, kan ik altijd bij mijn huisarts terecht. Die kent mijn verleden, dus daar ga ik zonder schaamte naar toe.

Ik sport heel veel en op hoog niveau dus voeding is nu iets wat ik zie als heel belangrijk. Ik doe modellenwerk en werk voor tv (tv commercials) en ik zit in de vooropleiding van de politie opleiding. Verder woon ik samen met mijn 2 prachtige kanjers en zij maken mijn leven compleet.

Heb je zelf een verklaring voor de anorexia?

Ik was zoekende naar mijn identiteit. Ik kreeg allerlei stempels en raakte mezelf daardoor kwijt en mijn zelfontwikkeling stopte hierdoor compleet. Men wilde controle op mij uitoefenen en dat wilde ik niet, dus ik was hen altijd een stap voor en deed dat op een destructieve manier.

Heb jij tips voor mensen die een eetprobleem hebben?

Deel, deel, deel en nog eens deel! Je kan het niet alleen uitvechten of van je eetprobleem afkomen want je bent het zelf! Iedereen met een eetprobleem verdient een vrouw als Monique. Iemand die je rauw aan kan en je accepteert met heel je hebben en houden.

In de klinieken is er nogal gebrek aan liefde en juist dat heelt! Je bent juist moedig als je je strijd deelt, zo krijgt men begrip en kunnen ze je steunen, de rest moet je gewoon echt DOEN! Je hoeft het niet te willen, te kunnen en te weten. Alleen maar doen, want alleen dan zal je ervaren wat er buiten jouw angst voor ontzettend moois is. En dat is het leven met een hele jij: Leven en ervaren.

Elke dag sta ik op met de gedachte: Ik ben dankbaar, ik heb weer een dag gekregen om mij te omringen met de mensen en honden die ik lief heb, en om aan mijn dromen te gaan werken. Dat zit inmiddels in mijn systeem.

Dank @Curlywoman__ voor dit zeer openhartige gesprek.

Foto komt uit de collectie van André Brockbernd, @dokandojo.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

4 Reacties

  1. Curlywoman en ik volgen elkaar op Twitter. Ze is een lieve, spontane meid. Ook al tweeten wij niet zoveel met elkaar, we weten wat we aan elkaar hebben. Er is een groot leeftijdsverschil tussen ons, ze lacht als ik haar meis noem en zegt plagerig, ja mams, terug. We weten wat we aan elkaar hebben, geven recht voor z’n raap ons mening maar laten ieder in hun waarde. Heel bijzonder. We delen veel ondanks de weinige tweets. Fijn dat vertrouwen! Ze is diep gegaan en heeft het erg moeilijk gehad maar wat is ze sterk. Ik heb heel veel bewondering voor haar en dat weet ze. Ze weet wat ze wil en geeft niet zomaar op. Wat een doorzetter en sterke vrouw! Ze schopt het ver en daar moet ze voor knokken maar dat doet ze ook en wil ze ook. Ze is erg dankbaar. Ik vind het erg dat zij zichzelf kwijt is geraakt maar wat heeft ze zich weer goed gevonden. Ze gaat het ver schoppen en ik wens haar en gun haar het allerbeste voor een mooie toekomst en geluk. Ze kan zeer trots zijn op zichzelf.
    Respect voor haar openhartigheid en bedankt Mary voor dit blog en goede vragen. Ik heb het graag gelezen.
    Liefs, Hiltje

    Laat een reactie achter
    • Lieve Hilde,

      Ik weet eigenlijk niet wat ik moet zeggen, maar het eerste wat ik dacht en hardop zei: Och wat lief! Een beetje perplex. Je hebt mij geraakt met dit berichtje en zoals je weet ben ik niet zo snel onder de indruk van berichten, maar dit was er weer zo 1 van jouw.

      Het is heel fijn om te lezen hoe jij mij ziet en zo liefdevol over mij schrijft en denkt! We hebben elkaar nog nooit gezien en dan toch zo’n klik. We hebben door onze dm berichten toch wat opgebouwd. Ik kom en ga op twitter, maar we hebben zo nu en dan contact gehad via wordpress. Enfin, ik wil je vanuit de grond van mijn hart bedanken voor je berichtje, ik ga die opslaan!

      Ik heb je lief, heel lief!

      Knuffel van mij

      Laat een reactie achter
        • Het antwoord kwam vanuit mijn vrije gedachtes en vanuit mijn diepste gevoel. Fijn dat het bericht je in positieve zin heeft geraakt!

          <3

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *