Uit het dagboek van een halve dochter

Mama was er alweer niet toen ik uit school kwam. Ze had een WA-tje gestuurd dat ze moest overwerken.

Moest ik weer het eten opzetten. Ik vind dat niks aan, alleen thuis zijn.

Toen ze eindelijk thuis was vroeg ze natuurlijk weer naar mijn schooldag. Nou, die is gewoon saai!!!

Ik vind de meisjes niet zo aardig en ze doen net alsof ik niet besta. Waarom weet ik niet. Misschien omdat ik andere kleding draag?

Ik kan er niets aan doen dat wij niet zo veel geld hebben. Ik heb geen merkkleding. Zou dat het zijn?

Met mama praat ik niet over dat soort dingen. Mama is druk met werk. Ze is blij dat ze een baan heeft, zegt ze.

Ja, ik ben dat ook wel maar mis haar nu wel meer omdat ze ’s avonds zo laat thuis is. En dan is ze moe en moeten we samen ook nog poetsen in huis.

Op donderdagavond gaat ze altijd naar vriendinnen. Nou ja, dat zegt ze. Ik denk dat ze afspraakjes heeft met mannen.

Ze heeft dan altijd strakke jurkjes aan als ze die avonden weggaat en doet ook teveel parfum op.

Dan kan ik nooit slapen omdat ik dan allemaal vreemde geluiden hoor en steeds denk dat er inbrekers zijn. Pas als ik mama hoor binnenkomen val ik in slaap.

En dan word ik vrijdags natuurlijk weer te laat wakker en moet ik racen naar school.

Bij papa is het anders. We gaan vaak samen op stap als ik het weekend bij hem ben, kijken samen een film en hij praat veel met mij.

Papa is vrolijk. Hij helpt mij ook met huiswerk.

Diep van binnen ben ik niet vrolijk. Gelukkig zien papa en mama dat niet. Die willen allebei een nieuw leven met een nieuw iemand. Ik weet eigenlijk niet wat ik wil.

Ja, wat ik wil kan niet. Ik wil ze weer bij elkaar hebben. Samen zijn. Een gezin zijn en me niet zo alleen voelen. Ik voel me nu een halve dochter.

Dan woon ik weer even bij mama en dan weer bij papa. Ik wil niet steeds heen en weer reizen met alle spullen en weer wennen aan de huizen en aan alle andere dingen.

Als ik bij papa ben mis ik mama en als ik bij mama ben mis ik papa. Waarom zijn ze eigenlijk gescheiden?

Anna

Foto komt uit de collectie van Kitty van Gemert.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

3 Reacties

  1. Anna, ik vind jou ontzettend dapper om over je pijn en verdriet te schrijven.
    Ik begrijp dat je je alleen voelt staan. Kinderen willen dat ouders betrokken zijn bij hun leven, en niet meer dan normaal wanneer je gekozen hebt om vader en moeder te worden.
    Kinderen zijn zo lief, blijven loyaal aan beide ouders…ook al gedraagt een ouder zich soms niet als ouder.
    Ik lees dit ook weer uit jouw verhaal.
    Je schrijft: ..ik weet eigenlijk niet wat ik wil…
    En ik voel: ze wil gezien worden door beide ouders…aandacht en betrokkenheid.
    Soms moeten ouders even hun eigen behoeften aan de kant kunnen schuiven in het belang van de belangrijkste persoon in hun leven: …hun prachtige kind…
    Jammer dat sommige ouders dit schijnen te vergeten in de loop der jaren…
    Het ydillische sprookje start vaak wel zo.
    Ik wens je alle goeds Anna!

    Laat een reactie achter
  2. Lastige situatie voor jouw. Het overkomt velen helaas.
    Weet niet of je Spangas\brugklas kijkt? Ik zag daarin een ideale oplossing voor kinderen van gescheiden ouders. Ook nu nog te zien. Elke avond door de week om 18.55 uur NPO 3. Ouders gaan daarin heen en weer. Kinderen blijven in het ouderlijk huis,ouders komen dan daar om beurten. Geen gesjouw en gedoe voor de kinderen,dat scheelt veel,denk ik. Weer bij elkaar komen zit er niet in waarschijnlijk. Als het financieel haalbaar is vind ik dit de beste oplossing voor de kinderen. Misschien kun je hier wat mee. Wens je in ieder geval sterkte!

    Laat een reactie achter
  3. Lieve Anna , ik wens je veel sterkte toe, blaas een wolk vol warmte en knuffels in jouw richting, alles komt wel goed hoor, ik weet goed genoeg wat je bedoelt!
    Weet je toen ik kind was , langggg geleden, voelde ik me ook steeds alleen heel alleen , zelfs met velen rond me was het nog stil en koud binnenin me.
    Mijn ouders waren niet gescheiden , ik moest niet voor even bij paps of bij mans langs, mans moest niet werken, deed papa wel dag en nacht.
    En toch was ik alleen, maar ik had mijn vriendjes in mijn hoofd , heb jij zeker ook niet?
    Vertelde al mijn geheimpjes aan hen, heb ze nog steeds ergens ver weg in mijn hoofd.
    Als je je triest voelt , kruip dan in het kuiltje van je hart, daar ben je veilig en is het warm…. Liefs x

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *