Ouderverstoting? Dat komt op latere leeftijd wel weer goed

“Als ik vertel dat mijn 14-jarige dochter mij al drie jaar niet meer wil zien, reageren negen van de tien mensen met het bemoedigend bedoelde: ‘Wacht maar, meestal komt dat op latere leeftijd wel weer goed.’

Dat kan zo zijn, maar ik heb liever dat het nú weer goed komt. Voor haar, voor mij.

Ik mis haar inmiddels niet meer dagelijks.

Dat is een prettige bijkomstigheid van de lange duur van de verwijdering. ‘Kinderen’ zijn echter niet te vermijden. Niet in de buurt, niet op verjaardagsfeestjes, niet in het nieuws, niet tijdens het sporten en niet tijdens de gesprekken met collega’s op het werk.

Op allerlei momenten worden gedachten aan m’n dochter dus getriggerd. Kinderen van anderen roepen indirect voortdurend vragen op over mijn eigen dochter. Persoonlijk vragen, triviale vragen, levensvragen.

Zou ze een enthousiast Pokémon Go-speler zijn? Gaat ze al uit? Waar geeft ze het liefst haar geld aan uit? Welke vakken vindt ze het meest leuk op school? Wat is haar lievelingstrui? Welk cijfer zou ze haar leven geven? Slaapt ze goed? Weet ze al wat ze later wil worden? Waarover maakt ze zich het meest zorgen?

De kans is groot dat ik nooit antwoord op dergelijke vragen krijg. In zekere zin is ze voor mij al gestorven. Of, misschien beter gezegd: in zekere zin houdt ze zich dood voor mij.

De vragen kan ik evenmin aan de moeder stellen, want zij wil geen informatie delen over onze dochter.

Natuurlijk, ik heb recht op informatie, bij voorbeeld over haar prestaties op school, dat schrijft de wet voor, maar mijn ex heeft daar lak aan. Ik zou een gerechtelijke procedure moeten aanspannen om de informatie te krijgen. Met alleen maar extra reuring tot gevolg.

Reuring die ook weer negatieve gevolgen kan hebben op mogelijk toekomstig contact tussen mijn dochter en mij. Dus ik laat het maar. De keuze van mijn dochter om mij niet meer te willen zien maakt mij tot een gemankeerde vader.

‘Ouderverstoting’ is een harde term, maar de hardheid van het woord ‘verstoting’ doet wel recht aan mijn gevoel. Ik voel me verstoten. Er is mij iets agressiefs aangedaan. Ik ben ongewenst. Een belangrijk deel van mijn identiteit is verworpen. Daar verandert de factor tijd niets aan.

Ik voedde haar een kleine twaalf jaar op, en opeens hoefde dat niet meer. ‘Opeens’ als in: toen de vechtscheiding op een dramatisch hoogtepunt kwam, koos ze voor misschien wel het meest verstandige. Ze onttrok zich aan een loyaliteitsconflict, en koos voor de moeder.

‘Ik heb geen vader meer nodig’, zei ze. ‘Ik kan heel goed leven zonder vader.’ Ze gaf er wat redenen bij. Dat ze van mij minder cadeautjes kreeg dan van haar moeder noemde ze als eerste.

Met iedere dag dat ze erin slaagt om zonder mij te leven, zal het moeilijker worden om toenadering te zoeken of toenadering van mijn kant te verwelkomen. Denk ik.

Het is ook om die reden dat het goedbedoelde cliché ‘Wacht maar, meestal komt het op latere leeftijd wel weer goed’ geen blijdschap bij mij veroorzaakt. Natuurlijk, hoop houden op herstel van het contact is mooi, maar liever vandaag dan morgen.

Hoe langer het duurt, hoe groter de schade. Niet aan mij, maar aan haar. Denk ik.

Wat zouden mensen eigenlijk tegen mijn dochter zeggen, als zij horen dat zij al drie jaar geen contact meer heeft met de vader? Is daar ook een goedbedoeld cliché voor? Of weten we dan niets te zeggen?”

Ferry

Foto komt uit de collectie van Jet Rood.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

14 Reacties

  1. Ik ben een al 11 jaar verstoten moeder. NA een vechtscheiding, begonnen oktober 2003 die nu nog na ebt, hebben 3 van mij 4 kinderen besloten geen contact meer met mij te willen.
    Mijn kinderen waren iedere dag bij mij. De 2 oudsten waren toen al kwamen met hun kinderen naar mij toe. Ik had altijd volle bak, het grootste gedeelte overdag. Nu niets meer.
    Een kind heeft het doorzien en heeft voor mij gekozen. Dit had tot gevolg dat hij door de anderen werd verstoten en door zijn vader. Daar heeft hij sinds heel kort weer contact mee.
    Het =gedrag van mij ex (pedagoog) is verwerpelijk. Hij had een Andere : nieuwe “relatie en hij loog/liegt en bedriegt de boel. Dit om eigen gedrag te verbloemen.
    Hij is nu nog altijd welkom bij mijn kinderen met zijn zoveelste “nieuwe” relatie. Zij mag dan de oma spelen.
    Hij vertelt de kinderen dat ik iedere keer procedures aanspan om meer alimentatie te krijgen. Het is omgekeerd. Hij spant procedures aan om van de alimentatie af te komen.
    Hij toont het aan dit aan de hand van documenten Documenten die zeker vervalst zijn. ??Ik mag de waarheid niet aantonen. Ik kan het aantonen. De kinderen verklaren dan dat ik fraudeer en de documenten vervals. Dit zou makkelijk kunnen met de computer.
    Hij heeft, toen hij iedere rechtszaak verloor, de kinderen opgestookt om valse getuigenissen af te leggen. Een kind heeft dit niet gedaan en heeft bij de rechter verklaard hoe alles in zijn werk is gegaan.
    Het heeft niet geholpen, hij heeft de alimentatie koeten blijven betalen.
    Ik ben er niet tegen in Hoger beroep gegaan omdat ik mijn kinderen niet verder wil beschadigen. Ik kan en kon aantonen dat zij logen en meineed pleegden. Indien ik in Hoger Beroep was gegaan dan hadden alle 3 mijn kinderen en mijn ex hun beroep kunnen verliezen en waren hun studies voor niets geweest. Mijn kinderen zijn niet de eerste de beste. Ze hebben allemaal een grote carrière gemaakt en academische studies gedaan.
    Zij zijn al gedupeerd genoeg. Mijn zoon die voor mij had gekozen heeft net als mijn oudste, er een hele hoge bloeddruk aan over gehouden en mijn jongste zoon heeft ernstige migraine hieraan over gehouden. Mijn oudste zoon, huisarts is 42 jaar en ziet uit als 55-60 jaar.
    Ik wil ondanks dat ze mij kapot maken, hen niet meer beschadigen dan hun vader al heeft gedaan.
    Ik ben nu 69 jaar. Ik heb hier p.t.s.s. aan overgehouden en heel veel lichamelijke klachten. Ik weet niet hoe lang ik nog te leven heb. Ik hoop dat het goed komt voordat ik mijn ogen voor goed sluit. IK HOUD VAN MIJN KINDERNE EN KLEINKINDEREN, ik wil en kan ze niet missen.
    Zij weten heel goe4d wie ik was, wie er dag en nacht voor hen en de kleinkinderen was. Nu moet ik zelfs dood. Zo wordt er over mij gesproken.
    Dit doet verschrikkelijk veel pijn. Pijn, terwijl zij dag en nacht in mijn gedachten zijn.
    Ik bid en smeek om hulp, krijg dit niet.
    Er zijn geen goede hulpverleners die dit aankunnen en mee willen omgaan.
    Daar moet iets aan gedaan worden. Die weg wil ik nog wel bewandelen om met een goede hulpverlener in contact te komen en de zaak op te lossen. Je moet ze alleen weten te vinden en het moet betaalbaar zijn.
    Iedere cent die ik zou kunnen opzij zetten is nodeloos op gegaan aan het verdedigen in de procedures die mijn ex ten onrechte tegen mij aanspande.
    Ik hoop hier nog eens een keer een oplossing voor te vinden.

    Laat een reactie achter
    • Beste Marlou, wat een heftig verhaal, ik word er naar van. Ik hoop dat je de kracht blijft houden om naar goede hulpverleners te zoeken. Je hebt, zo te zien, al lang genoeg alleen gestreden, tegen allerlei bierkaaien op. Sterkte!

      Laat een reactie achter
  2. Pff dat is geen kattepis Marlou en Ferry. Scheidingen ze zijn zo van deze tijd, en toch ook weer niet want het is ellende voor een hele hoop geliefden in je leven.

    Ben zelf gescheiden, maar heb de oplossing niet zomaar klaarliggen. En dat komt omdat er van de andere kant je niet kunt zien en horen wat er allemaal gezegd of gedaan wordt.

    Wat ik wel weet nu 18 jaar later is, dat je tegenover je kinderen je ex nooit moet zwartmaken. Het zijn toch hun moeders of vaders. Aanmoedigen dat ze ernaar toegaan werkt beter.
    Is moeilijk ik weet het, omdat jij een geschiedenis hebt met je ex die jij beter kent dan de kinderen. Maar daar draait het toch om. Ik ben monogaam, en als mijn ex dan verliefd wordt op een ander dan kan ik daar niks aan doen. Of eigenlijk wel ik heb iets fout gedaan waardoor de interesse verloren is gegaan. Of we hebben het samen laten verkwanselen.

    Maar daar mogen de kinderen nooit of te nimmer op afgerekend worden. Ook al haat je je ex, zij en hij zijn wel de ouders van jullie kinderen. Dat veranderd dus ook nooit meer.

    Dat is na al het verdriet altijd mijn insteek geweest, sta erboven,en leer met de situatie leven. Heb nooit in bijzijn van de kids mijn ex zwart gemaakt, toch zoveel mogelijk tegengehouden. Laat ik zeggen dat ik voor 95% ben geslaagd.

    De ellende gaat anders geheel over andere zaken, kinderen mogen geen speelbal zijn of worden tussen ouders, of ouders en grootouders. Zij zijn onschuldig in mijn misgelopen huwelijk. Dus mag ik ze niet ermee belasten.

    Ze hebben inmiddels zelf kinderen, en moet er niet aan denken om ze geen van allen te kunnen of mogen zien.

    Maar dat kost ook zelfdiscipline, heb besloten om met mijn ex gewoon in hun bijzijn rustig te blijven. Mis er ook niks meer aan dus dat maakt het gemakkelijker.
    Het is de juiste stap geweest, mijn trots opzij gezet, en de kinderen geraken niet meer in een spasme als wij bij elkaar zijn in 1 ruimte.

    En dat geeft rust in de kop en lijf, voor mijzelf, en voor mijn geweldig stel. Ook wij hebben zware tijden gehad, maar niet in die mate.

    Sterkte en wijsheid gewenst voor de toekomst.

    Laat een reactie achter
  3. Heel herkenbaar Ferry. Ook ik heb helaas mijn dochter al een lange tijd niet meer gezien. Er word wel eens gezegt dat tijd alle wonden heelt. Ik denk alleen niet dat deze gezegde opgaat in situaties als deze. Hoe langer de breuk duurt hoe verder de verwijdering tussen ouder en kind. Het probleem is denk ik, dat als zoiets zicb voor doet, je op den duur van elkaar vervreemd. De kans is dan redelijk aanwezig dat een van de twee na verloop van tijd geen contact meer wensen. Al is het uit schaamte of angst om een dergelijk stap te zetten. Heel veel sterkte bij de verwerking van dit verlies, want uiteindelijk is dat het geen wat iedere verstote ouder voelt. Alsof je een kind hebt verloren. Ik herken dat.

    Laat een reactie achter
    • Beste Marcel, bedankt voor je reactie. Die vrees die jij noemt – risico van vervreemding – heb ik ook. En ik vraag me inderdaad ook af of de pijn om het verlies minder gaat worden naarmate de tijd vordert. Ik denk het niet, of hooguit een klein beetje nog. Wat jij en ik ervaren lijkt vanuit de theorieën over rouw enigszins vergelijkbaar te zijn met bv ouders van wie een kind vermist is, een soort ‘chronische rouw’, die permanent aanwezig zal blijven, totdat het contact hersteld is, al zal dat ook altijd weer anders zijn dan wanneer het contact ‘gewoon’ zou zijn voortgegaan (met huistuinenkeuken ups and downs). Sterkte ermee! Blijf hopen.

      Laat een reactie achter
  4. Hoi Ferry,

    wat een ongelofelijke pijn draag jij in je mee. Het lijkt mij onmogelijk dat je dochter er vrijwillig voor heeft gekozen om jou niet meer te willen zien. De redenen die ze geeft zijn grote onzin en moeten wel door haar moeder ingefluisterd zijn. Onthoud dat je dochter jou vast ook mist, maar uit ervaring weet ik hoe je onder de plak kunt zitten bij je eigen moeder en hoe groot de angst is.

    Na de scheiding op mijn 6e zag ik mijn vader niet meer. Op de een of andere manier heeft mijn moeder mij zo doodsbang weten te maken dat ik tot mijn 32e nooit naar hem durfde te vragen. Het is echt hersenspoeling: ze praatte er nooit over en bewaarde ook geen foto’s. Hij ‘bestond’ gewoon niet meer.

    Op mijn 32e durfde ik mijn vader pas op te sporen en haar te confronteren. Alles was natuurlijk mijn schuld. Die onzin over cadeautjes lees ik hier en daar steeds vaker, wat is dat toch?! Ik zou hem ook verstoten hebben omdat hij geen cadeautjes mee bracht. Zoiets is ronduit belachelijk. Natuurlijk vinden kinderen cadeautjes leuk, maar kinderen zijn geen hebzuchtige, egoistische en gevoelloze monsters die om zo’n reden hun vader voorgoed verstoten. Zelfs kinderen die mishandeld worden, willen hun ouder nog blijven zien…

    Mijn moeder heeft borderline en narcistische trekken en alles draaide altijd om haar. Ik was er slechts om haar te dienen en omdat ze me ook bij de rest van de familie weg hield, was ik aan haar overgeleverd en moest ik me wel aanpassen. Nu heb ik het contact verbroken omdat ik er helemaal aan kapot ging, en dat is zo’n opluchting.

    Uiteindelijk is het contact met mijn vader niet meer geworden wat ik ervan verwachtte. Ik kreeg de indruk dat hij na de scheiding niet heel veel moeite heeft gedaan. Er was een bezoekregeling, waarbij mijn moeder hem als oud vuil behandelde als hij binnen kwam en hem na 10 minuten weer naar buiten gooide. Hij wist niet wat hij nog moest doen om mij te kunnen blijven zien. Hij wilde niet dat ik middenin ruzies zou zitten (begrijpelijk), maar toen ik door vroeg kwam hij ook met andere redenen, zoals: ‘Ik dacht dat je wel goed af was bij haar’ (hij wist toen nog niet dat ze borderline had, die diagnose kwam later pas), en ‘Ik wist de weg niet’. Vooral die laatste reden raakte me echt: hij had een advocaat en die had vast wel een weg geweten, die had alles voor hem kunnen regelen (alhoewel de uitkomst natuurlijk altijd onzeker blijft). Ik vind dat heel, heel jammer en weet nog steeds niet goed wat ik ermee aan moet. Sinds ik hem dat eerlijk verteld heb, is het contact verwaterd (van beide kanten). Ik weet gewoon niet of hij oprecht is en of ik hem kan vertrouwen, en vind het ook heel erg dat ik dit denk.

    Jij hebt je dochter bijna twaalf jaar opgevoed en dit moet ook heel moeilijk voor haar zijn. Ze is wat groter, dus hopelijk vergeet zij niet al jullie mooie herinneringen en durft ze op een dag weer open te staan voor contact. Als ze straks 18 is, zou ik zeker proberen om contact te zoeken, liefst eerder natuurlijk, afhankelijk van de situatie. Heb je nog wel contact met familie? Misschien kun je een dagboek bijhouden zodat ze kan zien dat jij al die tijd ook aan haar gedacht hebt. Hopelijk leest ze ook iets over ouderverstoting, aangezien ze al wat groter is en tegenwoordig op internet zo makkelijk van alles te vinden is, zodat ze de hersenspoelende praktijken van haar moeder zal doorzien.

    Veel sterkte!

    Warme groet,

    Jasmijn

    Laat een reactie achter
    • Beste Jasmijn,

      Wat een verdrietig verhaal. Kan me voorstellen dat je je opgelucht voelt door het contact met je moeder te verbreken, als ze zo’n nare rol heeft gespeeld in de relatie tussen jou en je vader. Aan de andere kant lijkt het nu ook alsof je een dubbel verlies hebt geleden: je hebt bij zowel je vader als je moeder niet de persoon ‘gekregen’ of ‘gezien’ die je wilde dat ze zouden zijn. Een verlies van ouders zoals ze nooit zijn geweest. Dat maakt het er niet makkelijker op, denk ik.

      Dankjewel voor je mooie woorden over m’n dochter, en de kans dat ze mij misschien nog goed herinnert. Het zou me niet verbazen als al die herinneringen uit de eerste 12 jaar grotendeels weg zijn. Niet echt weg misschien, maar niet in makkelijk oproepbaar geheugen. Ik heb vele fotoalbums van die tijd, we deden vrij vaak echt leuke dingen. Maar of die ‘plaatjes’ ook nog in háár hoofd zitten?

      Haar moeder is een krachtige, manipulatief-sterke vrouw. Ik denk dat de ouderverstoting bewust of onbewust zeker door haar is beïnvloed. Ik stuur mijn dochter zeer gedoseerd af en toe een briefje of kaartje, maar ik weet niet of ze die ontvangt. Zo hoop ik haar te laten zien dat ik aan haar denk.

      Jij ook sterkte met alles toegewenst!

      Ferry

      Laat een reactie achter
  5. Het is de vraag of de ouders die ouderverstoting als een overwinning ervaren zelf een fijn leven hebben .
    Een ouder die van zijn/haar kinderen houdt werkt niet mee om kinderen zonder de andere ouder verder te laten leven .
    Ik wens ze veel sterkte wanneer ze zichzelf aankijken in de spiegel. Als ze dat nog durven .

    Laat een reactie achter
    • Beste Janna,

      Bedankt voor je reactie. Ik kan me niet voorstellen dat mijn ex werkelijk gelukkig is. Misschien heeft ze het idee dat ze mij ermee heeft, als de dochter onder haar invloed tot die keuze om mij niet meer te willen zien is gekomen. Maar uiteindelijk zal het vooral triest voor de dochter zijn. En is voor de ex het risico aanwezig dat de dochter zich tegen haar keert als ze de invloed van haar moeder daarin ziet.

      De tijd zal het leren.

      Met vriendelijke groeten,
      Ferry

      Laat een reactie achter
  6. Vreselijk om te horen.. mijn ex wilde geen omgangsregeling.. kinderen moesten maar komen wanneer ze wilde..nu hebben beide kinderen besloten geen contact meer te hebben.. eigen keuze. Hij verwijt mij dat ik ze ze heb beïnvloed dat ze niet meer willen komen. Hij heeft ze zo vaak verdriet gedaan.. hoop eeerlijk gezegd dat het contact niet meer hersteld. Zo vaak weer die teleurstelling. triest.

    Laat een reactie achter
    • Ik zou het verhaal van je ex ook wel graag horen. Jij hoopt echt dat het contact niet meer herstelt wordt schrijf je. In jou geval is dat misschien terecht .Geen scheiding is het zelfde. Ik ken een zaak waar de kinderen ook niet het contact met vader wensen .
      Maar weet zeker dat dit komt door de sluwe verhalen van hun moeder en familie.
      Kinderen zijn vanaf hun geboorte geleerd .Dat als het iets mis ging dat vader de schuldige was.

      Laat een reactie achter
  7. Jij ook dank voor je mooie woorden Ferry!

    Janna:
    Of zulke mensen werkelijk gelukkig zijn? Als sommige mensen alleen gelukkig kunnen worden van macht, het verpesten van andermans leven en het genieten van andermans leed: ja. Maar diep vanbinnen dragen ze een ongelofelijke haat in zich mee, ook ten opzichte van zichzelf. Hoe kun je anders een kind zijn ouder afpakken, en een ouder zijn kind afpakken? Daar is een hele zieke geest voor nodig. Iemand die gezond is en liefde in zich draagt, is niet tot zoiets in staat.

    Vroeg of laat komen zulke ouders zichzelf nog wel tegen. Helaas is het leed voor de kinderen en verstoten ouders dan niet meer terug te draaien…

    Laat een reactie achter
  8. Wat onzettend herkenbaar. Het verwoordt precies wat ik denk/ervaar.

    Laat een reactie achter
  9. Veel sterkte. Ik heb al 11,5 jaar geen contact meer ment mijn kinderen die vroeger iedere daq bij mij waren, na hun huwelijk.
    Mijn 6 kleinkinderen zie ik ook niet meer.
    Ik hoop al sinds het begin
    van die jaren dat het voorbij zal zijn en het contact goed.

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *