Ouders krijgen zorgmelding doordat hulpverlening faalt

“Acht jaar geleden begon mijn kennismaking met de reguliere jeugd ggz.

Ik had over een lange periode een soort van ‘kenmerkenlijst’ gemaakt van mijn toen vier jarige zoon. Over de dagelijkse rituelen, de do’s en don’ts bij bepaald gedrag en ik beschreef waar zijn angsten over gingen.

Deze lijst hielp het team destijds om tot een voorlopige en voorzichtige conclusie te komen. Het beeld liet PDD-NOS met ADHD kenmerken zien.

De tijd brak aan dat hij naar school ging. Bij aanvang van de kleuterschool meldde ik de juf dat hij anders was en anders kon reageren. Ik noemde een aantal puntjes op. Haar reactie was dat elk kind toch anders was en dat het vast goed zou komen. Ik geloofde haar.

Elke dag bij thuiskomst kwam het mannetje boos (overprikkeld) thuis. Hij haatte mama. Ook werden zijn rituelen heviger. Hij kon bijvoorbeeld alleen eten als de beker dezelfde kleur had al zijn bord. Zijn autootjes werden niet alleen in een rij opgesteld, maar nu ook op kleur.

Op school was hij lief en stil, hij maakte zich onzichtbaar. Maar, zodra hij letterlijk met een voet over de drempel van ons huis stapte, gingen zijn wenkbrauwen omlaag en was hij weer boos op mama.

In groep 2 ging hij naar het speciaal basisonderwijs. Minder kinderen in de klas, minder prikkels. In deze tijd stond hij nog steeds onder controle van de jeugdhulpverlener.

We vertelden over zijn boosheid en dat ik het vermoeden had dat hij overvraagd werd op school. Ik uitte mijn zorgen over zijn fantasie. Want wat voor ons fantasie was, was voor hem echt. Ik besprak met de hulpverlener ook de mate van zijn boosheid en hoe ik hier als ouder op moest reageren. Ik opperde of hij niet in het beeld paste van McDD (meervoudige ontwikkelingsstoornis).

Ik kijk nu met een gemengd gevoel terug op de tijd bij deze instelling. Toen we ons mannetje vanwege psychotische kenmerken van school haalden, begon de echte ellende pas. Hij was een aantal keren in een psychotische toestand geraakt na schooltijd, en dat leverde toen uiterst zorgelijke situaties op.

De hulpverlener vond dat zoon wel naar school moest vanwege mogelijke consequenties, en hij vroeg of ik het geen psychose meer wilde noemen. Ik was verbaasd. Deze hulpverlener had toch echt al een aantal keren meegemaakt hoe snel opgelopen spanning zich bij hem uitte. Het was toch overduidelijk dat een schoolse setting ‘killing’ voor hem was?

Zowel de hulpverlening als het speciaal basisonderwijs schoten te kort. Het plezierige contact met school verdween als sneeuw voor de zon op het moment dat wij ons kind thuis moesten houden. Ons kind had hulp nodig en daar paste het onderwijs op dat moment absoluut niet in.

Wij kregen als ouders een melding kindermishandeling (zorgmelding) opgelegd. Het was een uiterst onnozele en tegelijk zeer schadelijke melding waar ik nu nog steeds enorm kwaad over ben.

Uiteindelijk was ík het die de oplossing aandroeg. Mijn zoon werd aangemeld bij dagbehandelcentrum Intermetzo waar men ook het speciaal onderwijs heeft ondergebracht. Het behandelen zou vanaf nu echt voorop staan.

Bij de intake van het dagbehandelcentrum kwam alles eruit. Hoofdzakelijk over de traumatische ervaring van een zorgmelding naar ons, in de wetenschap dat niemand de moeite nam te luisteren naar wat wij wisten over ons kind.

Maar ook het vreemde verloren gevoel en het idiote feit dat kinderen en hun ouders vogelvrij zijn verklaard zodra er een thuiszittersproblematiek dreigt te ontstaan. Scholen en zelfs (!) onderwijsconsulenten hoeven immers niet te luisteren naar ouders. De zorgmelding als dwangmiddel. Heel verdrietig.

De hoofdbehandelaar luisterde aandachtig naar ons. Het eerste dat ze liet weten was dat ons mannetje hier op zijn eigen tempo mocht komen instromen. En als dit een half uur per dag betekende dan was dat zo. Ik dacht dat ze dat zei om ons gerust te stellen totdat ik later leerde dat dit ook echt hun visie is.

Het was een moeilijke tijd voor mijn zoon. Hij zat vaker wel dan niet (op zijn eigen verzoek) in de stille kamer. In die kamer kon hij het aan. Maar wat iedereen ook deed om hem veiligheid te bieden, het mocht niet baten.

Het besluit voor een interne opname volgde negen maanden na de dagbehandeling. Dit gebeurde binnen dezelfde instelling en hoewel wij eerst vreesden de fijne samenwerking te verliezen die wij ervoeren op het dagbehandelcentrum, ondervonden we bij de kliniek in Zeist exact dezelfde betrokkenheid en samenwerking.

Een krimp, onder ander als gevolg van de krappe zorgbudgetten op de jeugdhulp, zorgde voor reorganisaties. Dit ging gepaard met verhuizingen waar kinderen als mijn zoon uiterst slecht op reageren. De onzekerheid over de hoeveelheid nieuwe verhuizingen hebben ons doen besluiten hem zo snel mogelijk naar huis te halen.

Nu mag onze zoon mag weer terug naar het dagbehandelcentrum waar hij zo problematisch startte. Zij hebben de zorgvraag besproken met de kliniek in Zeist, en hij mag wederom voor een half uur in de week starten.

Doordat de medewerkers binnen Intermetzo geloven in de kracht van ouders, en dit ook uitdragen, heb ik op een optimale wijze mee kunnen werken aan een stabilisatie bij mijn kind. Ik heb ook geleerd om anders te kijken naar hoe je in lastige situaties moet handelen om erger bij je kind te voorkomen.

Dankzij de medewerkers van Stichting Zonnehuizen van Intermetzo doet ons kind het op het moment heel goed. Ik zie dat hij nog altijd teruggrijpt naar wat zij hem hebben bijgebracht toen hij intern verbleef.

Hij start half mei na een periode van drieënhalve maand rust. Dat zij zijn broze maar positieve fundament niet willen verstoren, blijkt uit het feit dat zij alles vanuit het kind bekijken. Dus een half uur per week is voor hem meer dan genoeg.

Ik hoop echt dat deze instelling een voorbeeld mag gaan worden in wat luisteren en horen doet met iedereen die betrokken is in het behandelproces van een kind. Zij zijn het die echt weten hoe het moet binnen de Jeugdggz in Nederland. Ontzettend bedankt voor al jullie goede zorgen Intermetzo st. Zonnehuizen.”

Gastblog van Angelique Bergsma, @ab_tje.

Foto komt uit de collectie van @GJK1979.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

2 Reacties

  1. Mooi hoe u dit opgeschreven heeft. Onze dochter heeft MCDD en het was een hele strijd om haar naar het speciale onderwijs te krijgen. Wij hadden de hoop dat ze daar meer rust zou vinden ook omdat we de verwachting hadden dat ze daar specifieker met haar klachten om zouden kunnen gaan.

    Na de negatieve situaties die zij meemaakte op het reguliere onderwijs hadden wij ook een lijst met suggesties van wat haar zowel positief of negatief zou beïnvloeden. Ondanks dat ze een gemiddeld IQ heeft en goed bespraakt is wordt ze heel snel overvraagd en legt ze zich zelf heel veel druk op.

    Op school was ze het rustige en inderdaad ook onzichtbare meisje en vond school dat ze er maar even door heen moest. Haar rituelen en angsten namen ook schrikbarend toe maar op school kon ze haar masker nog redelijk goed ophouden. Op een gegeven moment was ze niet meer zindelijk had ze nachtmerrie’s er bleef niets meer van haar over. Het nut van halve dagen naar school gaan of even minder druk op de leerstof leggen was voor school geen optie. Op een gegeven moment zat ze in een overlevingstand maar school vond het toch belangrijk dat ze de tafel van 5 eindelijk eens uit haar hoofd zou leren. Terwijl wij het als ouders al een prestatie vonden dat ze ondanks alles nog naar school ging.

    Het is jammer dat alles zo’n strijd moet zijn.
    Als ouders heb je zogenaamd het laatste woord het is alleen zo jammer dat er zo weinig meegedaan wordt.

    Nogmaals u heeft het super mooi verwoord,

    Laat een reactie achter
    • Uw verhaal is inderdaad griezelig gelijk aan het onze.

      Het was de leerplichtambtenaar die ons kind heeft gered. Deze man luisterde naar ons. Dit terwijl het OM reeds 5x had gevraagd hoe het er voor stond. Ons ventje werd letterlijk leeggezogen qua energie. Dat het zo mis zou gaan en niemand ook maar 1x door vroeg over het waaróm wij hem thuis moesten houden.

      Terugkijkend vind ik het wel een schande dat men dit zo gemakkelijk uit de hand heeft laten lopen.
      Had de leerplichtambtenaar niet geluisterd naar wat wij zeiden had zo’n ventje uit huis geplaatst geweest.

      Met dán de prangende vraag: zou hij dan jeugdggz hulp hebben gekregen of werd het een instelling voor kinderen vanuit de jeugdbescherming (voormalig BJZ).

      Het is geen gezond klimaat voor kinderen met een complexe psychische zorgvraag.

      Heel hartelijk dank voor uw reactie. Waardeer ik zeer.

      Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *