Op dat moment sloegen bij mij de stoppen door

Smoorverliefd was ik op Tijmen. Dat ik mij schikte naar zijn leven had ik niet in de gaten. Dat ik mezelf verloor besefte ik te laat.

Als hij ging trainen, ging ik mee. Ging hij stappen dan ging ik natuurlijk mee. We waren een stel toch?

Dat hij dronken werd, en daardoor wat onaangenaam, nam ik voor lief.

Dat hij tijd nodig had voor zijn vrienden, prima. Ik sprak wat af met mijn vriendinnen. En de periodes dat hij zich te gebonden voelde en even niets wilde, daar liet ik hem los. Hij kwam toch wel terug.

Oké, dat ik in die periodes zonder hem in de rats zat, van de stress en zorgen niet kon eten, accepteerde ik als een bijverschijnsel. Ja, ik ging wel nadenken. Zeker toen Tijmen zich na 3 jaar nog niet wilde binden.

We waren van plan samen te gaan wonen, hadden samen de kleuren voor de muren uitgezocht en nagedacht over de inrichting. Maar ja, toen ik de sleutel ophaalde haakte hij af.

Het was nog te vroeg, hij wilde zich niet vastleggen en al dat soort zaken meer.

Met hulp van vrienden ben ik in ons huisje getrokken. Tijmen was weer uit beeld. Meer en meer ging ik twijfelen aan een toekomst samen. Kon ik wel op hem bouwen? Was hij de vader van mijn toekomstige kinderen?

En toen kwam hij weer terug in mijn leven. Wat hadden we het weer ouderwets fijn, wat was het weer top samen. Na een paar dagen samen sprak ik voor het eerst mijn ergernis uit.

Hoe kon ik op hem bouwen als hij er steeds tussenuit piepte? Ik wilde serieus met hem verder maar dat gevoel was niet wederzijds, vond ik. Die dag vertelde ik ook over mijn kinderwens.

Hij lachte wat onnozel maar hield zich opvallend stil. Hij deed geen beloftes, mijn kinderwens deelde hij niet, viel mij op. “Ach meisje toch”, zei hij terwijl hij over mijn rug aaide, “zullen we uit eten gaan?”

Bij mij sloegen op dat moment de stoppen door.

Ik heb geschreeuwd, gejankt en hem per direct de deur uit gezet. Eindelijk zag ik Tijmen zoals hij echt was. De gangmaker, de lang-leve-de-lol dertiger die zich niet wil binden maar voor een wip wel even tijd vrij maakt.

En nu besef ik dat mijn biologische klok doortikt…

Heb ik mijn tijd verspeeld aan Tijmen? Want, ik wil zo graag kinderen, ik ben al over de 30 en de tijd gaat dringen. Maar, ik mag dan wel een sterke kinderwens hebben, er is geen partner!

Heb ik mij te lang blind gestaard op Tijmen? Heb ik mij te veel weggecijferd? Had ik eerder mijn kinderwens moeten bespreken? Of, had ik eerder aan mezelf moeten denken en dus eerder de relatie met hem moeten verbreken?

Achteraf praten is heel makkelijk. Maar nu zit ik ermee. Ik wil dolgraag moeder worden maar er moet wel een leuke man zijn die de vader zou willen zijn. En die heb ik, hoewel ik naarstig op zoek ben, nog niet gevonden.

Rosanna

Foto komt uit de collectie van Jet Rood.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

5 Reacties

  1. Tijmen aan de kant zetten was een prima beslissiing. Moeder worden kan altijd.Zoek iemand, die je wil helpen met je toekomstplannen en bereid je voor op een aardverschuiving in je leven.
    Ook ik ging die weg. Mijn drie kinderen zijn inmiddels volwassen. Moeder worden zonder vaste partner heeft z’n voor- en nadelen voor jezelf. Vind ik. Kind zijn zonder vast ouderpaar heeft voornamelijk nadelen. Vinden mijn kinderen.

    Laat een reactie achter
    • Realiseer je dat er geen hand vol is maar een land vol Tijmens zijn. Succes in een nieuwe liefde

      Laat een reactie achter
  2. Begrijp dat je opnieuw een man zoekt omdat je graag kinderen wil, maar zonder man zal het niet lukken of niet makkelijk zijn.Ik had ook graag kinderen gehad en heb die man nooit gevonden.Nu ben ik te oud, maar jou lukt het misschien nog wel .Veel geluk en succes wens ik jou !

    Laat een reactie achter
  3. Eerst maar iemand zoeken die van jou houdt. Samen liefde.
    Een kind is te belangrijk..om alleen daar een man voor te zoeken.
    Je kunt ook zonder man een kindje krijgen he.
    Denk er goed over na.
    Vooral weer gelukkig zijn.

    Laat een reactie achter
  4. Ga niet zoeken , en net wat Ineke zegt , iemand die van je houdt en je liefde geeft zodat jij ook je liefde kan geven ,dan ….met zoveel meer rust in je lijf en hoofd dient je kind zich gauw genoeg aan…veel liefde gewenst

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *