Niemand zou mij geloven

“Ik was nog maar een jong meisje van een jaar of acht, met lange blonde haren in een paardenstaart.

Te jong om echt iets te weten of te begrijpen van seksuele handelingen. Te jong om te begrijpen wat seks überhaupt inhield.

Wat ik wel wist, was dat ik doodsbang was voor mijn oudere achterneef.

Hij deed dingen die ik niet wilde. Hij dwong mij tot dingen die ik niet wilde doen. Hij deed mij pijn.

Tijdens het verstoppertje spelen met kinderen uit de buurt deed hij ook altijd mee.

Hij wist de beste verstopplaats waar hij mij elke keer mee naar toe nam. Het was een plek op het schoolplein van mijn vroegere basisschool, op een klein pad dat precies tussen de school en een rij struiken lag.

De school lag net buiten het gedeelte waar verstoppen was toegestaan, hier werd dus ook niet naar ons gezocht.

Iedereen hield zich tenslotte netjes aan de regels van het spel. Toch? Ik geloof niet dat er iemand is geweest die ooit van deze verstopplaats heeft geweten.

De eerste keren gebeurde er niets. Ik vond het ergens wel stoer dat hij mij meenam naar een verstopplaats waar we niet gevonden werden. Want dat is uiteindelijk het doel van het spel, zorgen dat ze je niet kunnen vinden. Dat is aardig gelukt, helaas.

Dat wat ik in het begin stoer vond, was er echter voor mij ook snel weer vanaf. Mijn grote achterneef, bij wie ik me veilig voelde, veranderde stap voor stap in iemand waar ik doodsbang voor werd.

Die blik in zijn ogen, zijn uitgestoken hand als er weer verstoppertje gespeeld werd. Hij speelde zijn eigen spel. En ik was te jong, te klein en te bang om me te verweren en los te komen uit zijn greep.

Die laatste keer, ik zal het nooit vergeten…

Zijn vieze grote lijf en mijn kleine kinderlichaampje. Die keer hoorde ik voetenstappen en stemmen. Er waren mensen in de buurt, zouden zij mij komen redden?

Toen schrok hij en ging er, zo snel als hij kon, vandoor. Mij alleen achterlatend, versteend van angst. Daar op het pad, uit het zicht van de voetstappen en stemmen.

Tot op de dag van vandaag weet ik niet wie deze mensen zijn geweest, toch zijn ze, zonder dat ze het zelf weten, mijn redders geweest.

Mijn achterneef heeft me daarna nooit meer met 1 vinger aangeraakt. Ik kwam die dag thuis zoals ik altijd thuis kwam. Ik deed alsof er niets gebeurd was.

Mijn kleine zusje kwam enkele dagen later naar mij toe met een mega grote knikker. Die moest ze van hem aan mij geven, en ik hoor het haar nog zeggen: “Ik moest dankjewel zeggen en je zou zelf wel weten waarom.”

Niemand mocht weten wat hij met mij had gedaan. Het was ons geheim. Hij was stellig: niemand zou mij geloven als ik mijn mond open zou trekken.

Dus zweeg ik ruim 20 jaar.

Ik ben nu een volwassen vrouw. Het verleden heeft zo zijn littekens met zich meegebracht, maar hebben mij ook gemaakt tot wie ik nu ben. Ik wens geen enkel kind toe, wat ik in mijn kindertijd heb moeten meemaken.

Ik had als kind geen stem, net zoals de vele andere kinderen die op dit moment te maken hebben met welke vorm van kindermishandeling dan ook.

Ik kan nu wel een stem zijn voor al deze kinderen. Om die reden heb ik mij enkele jaren geleden aangemeld als vrijwilliger/ervaringsdeskundige bij No Kidding Stop Kindermishandeling!

Met No Kidding geef ik regelmatig presentaties door het hele land. Tijdens deze presentaties deel ik een stukje over wat ik als kind heb meegemaakt.

De pijn, de eenzaamheid en de gevolgen van kindermishandeling worden hierdoor zichtbaar, voelbaar en bespreekbaar. Mijn stem mag nu gehoord worden.”

Dit is een gastblog van Eef, @eefjjj.

Foto komt uit de collectie van Erik Koeslag.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

1 reactie

  1. Heb laatst een account gerapporteerd, een porno-account daar nog van aan toe , volwassen mensen maakt me niet uit wat ze doen , maar het bood ook kinderporno aan , ik kwam het tegen in mijn volgers lijst, schrok me een bult… Gelukkig is het er af , van kinderen blijft men af is mijn leuze….Plaatsen kan je het nooit in je leven als je dit als kind hebt moeten doorstaan, proberen om het ver weg te steken in je hoofd misschien wel , veel sterkte ……x

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *