Ik ben mantelzorger en ik ben helemaal op

“De tranen zitten hoog, alweer. Mijn zenuwtrekjes worden erger, mijn eetlust neemt af en slapen doe ik nog nauwelijks.

Ik pieker en pieker.

Hoe moet het toch verder? Kan ik wel zo doorgaan? Waar is mijn grens?

Eigenlijk ben ik op. Moe tot op het bot.

Toch kan ik er niet aan toegeven want ik ben mantelzorger voor mijn vader. Elke dag ga ik hem helpen.

En elke dag zit hij te vitten op mij. Nu was hij nooit makkelijk, maar sinds hij alleen is komen te staan, is hij vooral onuitstaanbaar.

Hij heeft altijd wat te mopperen en strooit gulzig met kritiek.

Zo poets ik niet netjes, ik kom te laat (zelfs vijf minuten te laat veroorzaakt een storm van protest), mijn kleding wordt stelselmatig afgekeurd, en ik ben niet lief volgens hem.

Commanderen kan hij ook goed. Hij vraagt nooit iets, nee, zijn zinnen beginnen altijd met: Pak…, Geef…, Doe…

Ik ga al lang niet meer met plezier naar hem toe. Nee, ik erger me rot aan hem maar voor de lieve vrede slik ik zoveel mogelijk. Ik heb te doen met de thuiszorgmensen want bij hen houdt hij zich vast ook niet in.

De weinige vrienden die bij hem langskomen, heeft ie liever ook niet meer over de vloer. Ze praten steeds over hetzelfde, zegt hij. Hij vergeet voor het gemak dat hij precies zo doet.

Altijd maar over zichzelf praten en altijd klagen over zijn pijnen. Soms huilt ie en zegt dat hij genoeg heeft van dit leven. ‘Haal maar een pilletje voor me, ben jij van me af.’

Ik ben blij als ik zijn voordeur achter me kan dichtdoen.

Ik blaas letterlijk mijn ingehouden adem uit als ik terug naar huis fiets. Zelfs regen deert me niet, ik voel me dan heel even vrij.

Als ik thuiskom ga ik eerst een potje huilen, alle stress en ingehouden boosheid moet eruit. Dan moet ik mijn eigen huishouden nog doen waar ik helemaal geen zin meer in heb. Maar ja, ik woon alleen dus het zal wel moeten.

Ik moet altijd bereikbaar zijn want pa vergeet nogal eens wat. In het ergste geval moet ik ’s avonds nog op mijn fiets naar hem toe. Een weekend weg met een vriendin, dat zit er niet in. Pa heeft me altijd nodig.

En reken maar niet dat hij genoegen neemt met iemand anders.

Het liefst zeg ik tegen mijn vader dat ik niet meer bij hem kom om te helpen. Dat ik genoeg heb van zijn kritiek, gedram en gecommandeer. Maar wie zal er dan voor hem zorgen?

Stiekem hoop ik dat hij een keer een smakkerd maakt en in het ziekenhuis belandt, zodat ik even rust krijg. Is dat erg gemeen van mij?

Mensen beseffen echt niet hoe zwaar mantelzorg kan zijn. Zowel lichamelijk als geestelijk. En zij die in een vergelijkbare situatie zitten, durven zich niet uit te spreken.

Er zijn mensen die breken met hun ouders, ik zou willen dat ik dat kon.

Mantelzorger zijn is voor mij een zware last, ik ben echt bang dat ik eraan onderdoor ga. En ik wil mijn kinderen, die al lang het huis uit zijn, er niet mee lastig vallen.

Ik wil niet klagen. Dus slik ik alles in en ga mijn grenzen voorbij. Ik moet wel, het is mijn pa.”

Lea

Foto komt uit de collectie van Erik Koeslag.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

11 Reacties

  1. Je moet wel, het is mijn pa schrijf jij.
    Jij bent zijn dochter, en je bent ook een mens. Je vader vergeet dat.
    Jij, jij moet aan jezelf denken. Ga hulp vragen, je hebt op z’n minst recht op vakantie. Ook mantelzorgers zijn mensen he.
    Spreek er toch maar eens over met je kinderen. Je moet niet alles alleen dragen.
    Leer om dat gemopper, het gedrag van je vader anders te bekijken. Stop het niet in je rugzak.
    Op weg naar huis, stop je bij een vuilnisbak en stop het daarin.

    Maar eerst, vakantie uitrusten.

    Laat een reactie achter
  2. Ach jeetje! Wat heftig, maar ook zeer invoelbaar! Mijn ervaring is dat hulp van buitenaf vele malen beter is. Al hebben ze misschien ook * last* van zijn buien, ze trekken wel de deur achter zich dicht en nemen het( meestal) niet mee naar huis, terwijl jij er mee opstaat en mee naar bed gaat. Je zit er tot je nek aan in. Dat is niet vol te houden en verstoord ernstig de familiebanden. Hoe moeilijk ook, ik zou proberen andere hulpbronnen in te schakelen, liefst proffesioneel, juist vanwege die afstand.
    Ergens is het toch ook harstikke jammer dat jullie het nooit meer leuk hebben samen. Je gaat er al zò belast naar toe, dat daar geen ruimte meer voor is in jouw.
    Delen betekend dat jij er weer beter tegen kunt en zijn humeuren beter voor lief nemen kunt.
    Er zijn van die mooie spotjes op tv wat dat betreft( ik kan weer met mijn Vader piano spelen) weet niet of je deze kent. Zie het in mijn eigen kring gebeuren, dat het niet vol te houden is voor direct naaste en voor mijzelf heb ik ook hulp van proffesionals. Familie voor noodgevallen maar liefs een gezellig samenzijn zonder moetens!
    Het is helaas nu wel zo dat het bijna niet meer anders kan vanwege de participatiewet!! Noem hem altijd* zoek het maar uit wet*! Mijn advies is” zoek zelf hier hulp voor, en toon je kwetsbaarheid”. Pas dan kan er mogelijk en hopenlijk wat in gang gezet worden. Ik gun het je van harte, proef de wanhoop in je verhaal! Zò nodig dat jij een stuk ontlast wordt, anders kun je je nogmaals terecht afvragen” hoe lang houd ik dit nog vol”! Wens je heel veel sterkte en de kracht stappen te ondernemen ten jouwe gunste!
    Liefs Wilhelmina

    Laat een reactie achter
    • Lieve Lea het doet me wel wat om te lezen hoe klem je zit. Als ik in de buurt woonde zou ik best een kop koffie met je willen drinken.

      Klem zit je tussen je loyaliteit en een vader die je volledig opeist nooit zijn waardering uitspreekt en je emotioneel chanteert met feit dat alleen jij hulp kan bieden.
      Is dat zo?
      Als jij instort zal hij wel MOETEN als hij niet zonder hulp kan.

      Als je instort en t gebeurt bij je vader en t loopt gruwelijk mis, wat dan?
      Je vader klinkt als een veeleisende man, wie trekt de grens? Je vader niet die heeft daar geen belang bij.
      Welke steun krijg je van je kinderen? T moet iedereen duidelijk zijn dat je op je tandvlees loopt je bent de grens voorbij. Je bent bang om in te storten als je hulp zoekt..
      Je denkt alleen aan je vader. Maar tel jij dan niet mee?
      Ik hoop echt dat je de kracht vind om hulp te zoeken. Stort maar in huil schreeuw en herstel. Jou taak is klaar. Nu mag een ander. Nu ben jij aan de beurt. En je vader? Die overleeft t wel.

      Heel veel sterkte lieverd.
      Kus.

      Laat een reactie achter
  3. Misschien kan je vader een paar dagen per week naar een dag therapie.
    Zodat je even wat anders kunt doen ?
    Duidelijk grenzen stellen lijkt me nodig .

    Laat een reactie achter
  4. Lieve Lea, ik weet niet waar je woont…maar bij ons in de gemeente Berkelland hebben ze de Voormekaar teams. Deze kun je bv inschakelen als jij als mantelzorgster overbelast bent/raakt. Dat zou voor jouw ook een uitkomst zijn, als er professionele hulp wordt ingezet bij jouw vader. En geloof mij, vreemde ogen dwingen. Vraag huishoudelijke hulp aan, zodat jij andere leuke dingen met je vader kunt doen. Deze situatie is niet gezond, en als het zo door gaat raak jij ook overbelast, of ben je misschien al. Bel de gemeente en vraag naar de WMO om een keukentafel gesprek aan te vragen. Zorg dat je iemand bij dit keukentafel gesprek bij hebt zitten, die meeluisterd, praat en denkt. Mocht je er nog vragen over hebben, dan heeft Mary mijn mailadres. Mail mij gerust, ik ben samen met collega’s een coöperatie begonnen, Helpgewoon Berkelland Thuiszorg. Wij hebben al een paar jaar te maken met deze keukentafel gesprekken en de Voormekaar teams. Misschien kan ik jouw hiermee op weg helpen. Suc6!!!

    Laat een reactie achter
  5. Hoi Mary Sjabbens.
    Ik ben ook een type mens die altijd voorbij ging aan mezelf en er wel was voor een ander. Dat is gewoon niet gezond en je moet daar (een beetje) hulp bij vragen. Het SOCIAAL WIJKTEAM is de plek waar je heen kunt.Daar zit alles bij elkaar dat hulp en/of informatie geeft. Vertel daar dit verhaal. Vanuit jouw gevoel van liefde en verantwoording ga je aan je eigen grenzen voorbij. En zoals je het verhaal vertelt vertoont je vader ‘huftergedrag’ Dat kan omdat hij niet geleerd heeft hoe hij aardig moet zijn, of hij IS een hufter. Jij niet (toch?)Als je er op toeziet dat hij krijgt wat nodig is, en je laat hem een moment in zijn sop gaarkoken, dan komt hij wel/hopelijk toch inzicht. ZACHTE HEELMEESTERS, STINKENDE WONDEN.
    Zet hem op en sterkte.
    Wiltjan

    Laat een reactie achter
  6. ik weet uit ervaring hoe zwaar mantelzorger kan zijn , als heel jong kind begon ik hier al mee
    nam veel zorg uit handen en had een hele grote verantwoordelijkheid , mijn moeder was erg ziek heb haar nooit anders gekend en ik als enigste dochter , voelde me zo verantwoordelijk , de kindertijd heb ik gemist nooit echt kind kunnen zijn , daarbij ook de nodige trauma’s meegemaakt , maar altijd maar door en door gegaan want er was geen ruimte voor andere dingen en ik vond het ook zo zielig als mijn vader alles moest doen , toen stierf mijn vader plotseling dus toen nam ik de hele zorg van mama op me werd zelf ernstig ziek maar ik wilde toch blijven zorgen want anders voelde ik me zelfs schuldig toen stierf mijn moeder en mijn wereld stortte in want toen kwam ik bij mijn eigen verdriet waar nooit geen ruimte voor was geweest , ik leerde mijn vriend kennen heel ernstig ziek maar ging hem ook weer verzorgen zal zo in mij was dit zo gewend , hij stierf in 2009 op jonge leeftijd , en nu ben ik 50 geworden heb jaren geleden een lieve man leren kennen die nu voor mij ”zorgt , dit ben ik niet gewend , dus ik snap het heel goed hoe pittig het kan zijn .

    Laat een reactie achter
  7. Triest, maar we worden allemaal in ons leven als we oud mogen worden een keer mantelzorger en misschien nog wel vaker dan die ene keer.Maar als iemand je hulp geen waardering voor heeft is de liefde snel over.Maakt niet uit of het ouder of andere naaste is,als ze je geen ruimte meer geven om zelf te kunnen ademen dan kan het toch niet zo lang duren lijkt mij.Spreek toch uit ervaring,heb meerdere malen naast mijn ziekenhuisbaan mantelzorger moeten zijn !Mijn afdelingshoofd had hier ook alle begrip voor en tijdens terminale fase van vader extra vrij gegeven!

    Laat een reactie achter
  8. Lea, indrukwekkend verhaal.
    Veel is herkenbaar.
    Ik ben als enige dochter mantelzorger voor mijn moeder, hoewel ze op anderhalf uur rijden van mijn huis woont. De serviceflat waarin zij woont biedt gelukkig wel enige ondersteuning, waardoor mijn moeder het gevoel heeft, zelf nog veel te regelen, hoewel ik gewoon ‘een deel van haar leven leef’.
    Ik stel grenzen: tijdens mijn vakanties mag ze geen beroep op me doen, maar kan ze onze kinderen bellen.
    Het ergste van alles: mamma ‘doet graag haar boekje over me open’, waardoor ik familieleden verloor! Ik kon het niet rechtzetten:’Mijn moeder sprak toch geen onzin’.
    Tja, Lea, ga voor jezelf zorgen. Echt, voor je het weet, moet er voor jou gezorgd worden.
    Ik wens je alle goeds toe.
    Paulien

    Laat een reactie achter
  9. Herkenbaar. Ik ben mantelzorgster voor mijn man, die gehandicapt is, dus in een rolstoel zit, en 2 stoma’s heeft. Hij kan enorm lastig zijn en vertoont ook “huftergedrag”. Zelf heb ik uitgevogeld dat hij weleens een narcist kan zijn. Met narcisten valt bijna niet te leven. Het gewetensbesef ontbreekt, alleen zij zijn belangrijk. Ik word gekleineerd, uitgescholden en soms uitgemaakt voor van alles. Nu doe ik ook mijn eigen dingen en heb mijn eigen clubjes waar ik heenga. Op zich zijn we wel gek met elkaar, maar hij kan me ook stapelgek maken met zijn gedram en gezeur. Ik heb voor mezelf uitgemaakt dat je een gehandicapte niet in de steek laat. De stomazorg doe ik werktuigelijk, ik voel er weinig tot niks meer bij. Dat is jammer, maar hij heeft het er zelf naar gemaakt. Nu kan je zeggen: schakel thuiszorg in, maar die hebben we juist opgezegd, omdat we, als nieuw/gehuwden, grote behoefte hadden aan privacy. Heb wel hulp van een sociaal psychologisch verpleegkundige en een ergotherapeute en binnenkort krijg ik EMDR. Want ik heb nogal wat meegemaakt in het verleden, maar kom niet echt toe aan verwerken door het me opslokkende heden. Ik ZAL er komen, met of zonder hem. Ik ZAL overwinnen, dat heb ik mezelf beloofd – en dat gebeurt.

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *