Is dit mijn land nog wel?

Echt, er zijn van die dagen dat ik liever niet meer wakker word. Dat ik de wereld niet onder ogen wil komen. Bijna dagelijks word ik geraakt door wat ik lees en zie. Wat zijn mensen toch gruwelijk wreed en oneerlijk.

Er zijn mensen die social media een verrijking van hun leven vinden, nou ik niet meer. Wat ik daar lees en zie, maakt me boos en vaak intens verdrietig.

Elke dag lees ik wel wat over zinloos geweld, dierenmishandeling, de gruwelijke acties van IS, die enge Donald Trump of is er gezeur over de politiek.

Wat mij ook zo opvalt en erg tegenstaat, is dat mensen vanwege een tweet of post totaal worden afgemaakt. Dat stuit mij zo tegen de borst. Er wordt nooit gevraagd om uitleg, nee, mensen hakken meteen op zo’n persoon in!

Is dit mijn land nog wel? Ik vraag het me vaak af. Hoe heeft het zo ver kunnen komen? Waar is het fatsoen gebleven? Waar is het respect voor elkaar gebleven? Waar is de dialoog gebleven?

Mensen hebben geen fatsoen meer, kennen geen grenzen, zo lijkt het.

Alles mag gezegd worden, alles mag op social media geplaatst worden. Beledigingen, leugens, haat zaaien, foute filmpjes en berichten die het wantrouwen aanwakkeren.

Alles mag tegenwoordig maar als jouw mening een ander niet zint, lig je onder vuur. Het lijkt ook wel of sommige mensen ervan genieten om anderen op social media te grazen te nemen.

Waar is de tijd gebleven dat mensen zich van hun beste kant lieten zien?

De posts met vakantiefoto’s of etentjes, ik mis ze. Echt, ik lees duizend keer liever berichtjes van en over het perfecte gezin, dan dat ik die walgelijke beledigende berichten onder ogen krijg.

Hard, keihard mensen onderuithalen. Het lijkt wel of dat normaal is, maar laten we wel zijn, dat is het toch niet? Of ben ik de enige die hier echt last van heeft? Nee toch, mag ik hopen.

Ik ben al zo ver dat ik steeds minder mijn tablet pak om op mijn social media accounts te kijken, zo word ik ook minder geraakt door wat er daar speelt. Het journaal kijk ik ook niet meer, al die ellende ik kan er niet meer tegen.

Ik heb er slapeloze nachten van en het lijkt wel alsof ik er zelfs depressief van word. Het voelt alsof ik het leed van de wereld op mijn schouders draag. Mijn kinderen, ik zag ze met kerst, vinden dat ik veranderd ben.

Heb hen verteld waar ik last van heb. “Ach mam, trek het je niet zo aan. Het is maar social media. Als je er last van hebt, stop er dan mee!”

Daar werd ik weer boos om want voor mij, als weduwe, is social media mijn contact met de wereld.

Ik heb daar wat verre familie zitten en een paar goede vrienden. Nou ja, vrienden…ik heb ze op social media ontmoet en er is een klik mee, zo zeg ik het denk ik beter.

Als ik mijn accounts opzeg zijn al mijn contacten weg. En dan? Dan zijn ook mijn vrienden uit mijn leven, en dat beangstigd mij best wel. Dan voel ik mij, vrees ik, echt alleen…

Willemien

Foto komt uit de collectie van Kitty van Gemert.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

4 Reacties

  1. We leven nu eenmaal in een fisieke realiteit waarin we emotioneel reageren op wat we zien Willemien.
    Dat doen we al zolang we bestaan in ons mensheid, alleen de tijdsgeest waar in we leven veranderd snel, heel snel de laatste tijd.
    De oplossing ligt miz niet in het afsluiten van ons zelf, eerder in het selectief waarnemen. Je leest net als ik geen krant en toch weten we in grote lijnen wel wat er plaats vindt.
    We kunnen dus niet ontlopen wat er om ons heen plaats vindt. Hoe we met de informatie omgaan, daar kunnen wel wat mee gelukkig.
    Mijn motto is Daarom ook, “circumstances do not matter only our state of being matters” ( materialises out of matter).
    Maw, het is niet zo belangrijk wat er om ons heen gebeurd, belangrijker is het Wat we er mee doen.
    Als we anders naar de dingen kijken zal waar we naar kijken veranderen.
    Dank voor je blog Willemien, je geeft duidelijk aan waar velen met jou last van hebben. Daar is dus wat aan te doen.
    Verander de wereld begint altijd bij ons zelf.
    Grts Rich #WarmHart

    Laat een reactie achter
  2. Willemien, ik snap heel goed dat je dat zo voelt en veel mensen voelen dat ook zo.Maar laat je niet gek maken door de nare berichten op jouw schouders te laten rusten.Mensen op twitter ,sociaal media kan je negeren als ze het te bont maken met nare filmpjes of berichten.Gewoon niet meer lezen en de positieve mensen met aardige berichten kan je ook lezen.Je hebt toch ook goede vrienden op sociaal media ontmoet en daar moet je het van hebben.Zolang er nog lieve, aardige en positieve mensen zijn kan je die andere negeren.Het is ook nodig omdat je je anders toch eenzamer gaat voelen,hoop dat je het toch in de toekomst wel blijft doen en het is goed dat je dit in deze blog wil vertellen.Een betere toekomst moet je op blijven hopen!

    Laat een reactie achter
  3. Beste Willemien,

    Als je met vrienden of familie contact wilt onderhouden, kun je je instellingen zo wijzigen dat je de ellende helemaal niet hoeft tegen te komen. Je kunt chatten en privé berichtjes sturen. Ook de post werkt nog steeds. Twitter is prima af te sluiten voor de boze wereld. Voor veel mensen is twitter een actie-middel, om de publieke opinie te beïnvloeden, om een protest geluid te laten horen (al ben ik het ermee eens dat de nuance en de argumentatie verdwenen lijkt). Om lotgenoten te treffen. Om bestuurders aan te spreken. Om politieke maatjes te vinden. Veel mensen verkeren in grote nood en hebben net als jij behoefte aan contact met de wereld. Hun leefsituatie en de problemen waarin ze terecht zijn gekomen, het sociaal isolement, de wanhoop, zorgt ervoor dat mensen zich wel eens verliezen op zo’n medium. Naast de vele boeven die er ook zitten, natuurlijk. Die gewoon alleen maar rottigheid willen trappen. Maar daar onderscheid in maken is heel moeilijk. De politiek heeft allerlei structuren wegbezuinigd waarin mensen elkaar vroeger vonden. Door het OV zo duur te maken dat mensen elkaar niet meer fysiek op kunnen zoeken. Bv. Door buurt-en clubhuizen weg te bezuinigen. Vroeger had je een uitgebreid sociaal werk, waar mensen met hun verhaal terecht konden en een luisterend oor vonden. Dat is allemaal weg. Iedereen heeft zo zijn idee wie de schuld is van deze ellende. En de meesten komen niet verder dan elkaar te beschuldigen. Maar de echte oorzaak is de politiek. Het is onbeleefd te vragen wat iemand heeft gestemd. Dus dat zal ik niet doen. Je bent niet de enige die eenzaam is. Het zijn er meer. Alleen iedereen uit dat anders. Probeer door het geschreeuw heen te kijken.

    Laat een reactie achter
  4. Hai willemien!
    Aan de reacties kun je zien dat je niet de enige bent.
    Gelukkig maar!
    Ik laat het de laatste tijd ook meer voor wat het is en kijk niet als ik het niet aankan.
    Klopt ook wat je zegd, je kunt er nauwelijks omheen!
    Krijg je het wel via TV of mensen die er over praten.
    Probeer het goede eruit te filteren, en ik weet dat dat makkelijker is gezegd dan gedaan.
    Andere * oplossing* heb ik niet.
    Voel je gesteund door gelijk gestemde, want die zijn er! Heus!
    Liefs Wilhelmina

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *