Ik zie nergens het nut van in

Mijn depressie is drie jaar geleden begonnen, zonder dat ik er erg in had.

In die periode kwam ik erachter dat mijn toenmalige vriendin, met wie ik al zeven jaar een relatie had, een pathologische leugenaar was.

Ik wilde haar helpen maar dat bleek onmogelijk. Uiteindelijk ben ik zelf aan onderdoor gegaan.

Ook is mijn moeder langdurig ziek geweest. Erg ziek. In februari van dit jaar is zij op 63 jarige leeftijd gestorven, ze woog nog maar 24 kilo.

Dit verdriet hakte er in. Ik kreeg een chronische depressie.

Ik heb hulp gezocht, kreeg medicijnen en intensieve therapie. Daarnaast sportte ik onder begeleiding van een fysiotherapeute. Het ging door deze hulp weer redelijk goed met mij maar nu heb ik een flinke terugslag.

Ik ben een rustige onzekere man. Ik sta altijd klaar voor anderen en heb een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Soms ben ik wellicht wat naïef. Ook ben ik een doorzetter.

Het UWV had mij ruim een jaar geleden beter gemeld. Ze vonden dat, ondanks dat ik nog ziek was, ik wel mijn eigen werk als machinaal houtbewerker kon uitoefenen.

Volgens de arts van UWV was dat minder zwaar dan twee ochtenden van 3,5 uur stickertjes plakken wat ik als vrijwilligerswerk deed. Het was een zware tijd voor mij.

Ik heb het werk vier maanden gedaan via een uitzendbureau en toen was er geen werk meer en kwam ik in de WW terecht.

Doordat het werk veel energie van mij vroeg vergat ik mijn depressie een beetje.

Mijn psychologe had me in het begin al geadviseerd om na een week te stoppen met dit werk zodat ik full time aan mij depressie kon werken. Maar ik gaf niet op…

En nu zit ik dus in de problemen omdat mijn WW uitkering is gestopt en ik in de bijstand terecht ben gekomen.

De gemeente heeft verzaakt mij daarvoor de benodigde formulieren te sturen waardoor ik zeker een maand zonder bijstand zit.

Ik moet dus leven van de lucht. Alles moet opnieuw aangevraagd worden en ik krijg niks met terugwerkende kracht. Dat is toch niet eerlijk?

Momenteel zie ik nergens het nut van in.

Ik heb veel moeite met tegenslagen en ik zit nog met een diep verdriet omdat ik de dood van mijn moeder niet heb verwerkt.

Ik houd me staande maar daarmee is alles gezegd. Toch, zolang ik nog hoop heb dat het ooit goed zal komen zal ik geen gekke dingen doen.

Foto komt uit de collectie van André Brockbernd, @dokandojo.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

1 reactie

  1. Dit is wat men noemt ” het leven tegen zich hebben op alle punten, verdriet zowel van een relatie die stuk is , een groot verlies van een geliefde en dan nogmaals eens het bewijs krijgen dat men in de wereld niet meer waard is als een nummer voor de sociale instanties die je zouden moeten helpen. Het enige wat er gebeurd is NIETS …..Wens je veel sterkte en moed toe )))

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *