Ik wil de wereld veranderen

Wie is Marcel Kolder?

Wie ik ben? Dat is voor heel veel mensen anders. Ik ben kanteldenker, stadsmaker, schrijver, spreker, metaforist, communicatie-man, mini-maakindustrieel en designer. Maar vooral de liefhebbende vader van het leukste zorg-intensieve gezin van Nederland (vindt onze gehandicapte dochter).

Veel mensen kennen me vanwege mijn passie voor onze ernstig gehandicapte dochter, de uitdagingen die het ons gezin heeft, maar vooral ook de kunst om Nederland op het gebied van toegankelijkheid voor mensen met een beperking te laten kantelen. Ik geef innovatie-workshops rondom de transitie om de zorg.

Ik ben promotor van ‘eigen regie’ voor mensen met een handicap met het adagio: Praat met ze, in plaats van over ze. Ik schrijf mee aan boeken en rapporten die de kanteling in het denken over zorg versnellen. Ik ben vaak te vinden in het politieke veld en soms midden in de Tweede Kamer.

Sommigen kennen me van mijn passie voor de nieuwe stad Almere. Die passie is voor veel Nederlanders onbegrijpelijk (vooral uit de kring van Amsterdam en het Gooi). Onzin, velen van die critici zijn nog nooit in Almere geweest. Wij wonen in een experimentele woning onder architectuur voor een normale prijs. In het meest groene deel van ons land. Flevoland.

Okay, het aluminium dak lekt al twintig jaar. Het is hartstikke gezellig als je in de avond in de regen onder het gekromde dak zit en enkele honderden druppels in een tiental gekleurde emmertjes vallen. We hebben met krijt een kruisje gezet op ons marmoleumvloer, op de plek waar die kleurige emmertjes komen elke keer als het regent. Vanuit de kennis dat Almere een mooie zwaan aan het worden is, jaag ik de cultuursector van onze stad aan. En promoot graag initiatieven op het gebied van duurzaamheid.

Een derde groep mensen kent me als innovator en maakindustrieel (zei de mkb’er) van de leukste en duurzaamste stadskiosk van Nederland, de Minimono (in 2014 won ik daarmee de innovatieprijs). Een kiosk, omdat ik vind dat binnensteden weer leuk worden door die kleine winkeltjes, waar de belevenis weer belangrijk is en niet de omzet.

Een vierde groep kent me als gepassioneerd communicatieman. Iemand die met zijn bureau al 25 jaar de communicatie in Nederland (en gedeeltelijk het buitenland) probeert te veranderen. Met lol in mijn werk. Want waarom zou je een jaarverslag niet in de vorm van een stripverhaal kunnen maken (prijswinnend). Of gewoon bedenken dat je briefpapier c.q. de huisstijl voor de grootste spijkerbroekenfabrikant van de wereld uit restmateriaal van spijkerstof kan maken. Circulair, gewoon zaken radicaal anders doen (en dat al in 1995).

En als laatste ben ik bekend als kanteldenker. Ik schrijf veel artikelen, blogs en andersoortige zaken. Met een doel. De wereld te veranderen in een betere, mooiere of andere wereld. In mijn blogs prikkel ik mensen door ze een ander, gekanteld, idee mee te geven. Vaak actueel, maatschappelijk gedreven, soms filosofisch. Mijn verhalen worden geplaatst in kranten, bladen of op digitale platformen.

Jij bent een veelzijdig man. Waar gaat jouw hart het meest naar uit?

Mijn hart gaat het meest uit naar de mensen om mij heen. En specifiek naar mijn gezin. Vooral mijn drie helden. Mijn vrouw, dit jaar Ridder in de Orde van Oranje Nassau geworden vanwege haar vele sociale initiatieven. Trots op onze zoon Machiel (19 jaar), die op zijn zeventiende ons verraste door een half jaar naar Ghana te gaan om daar les te geven in een weeshuis. En last but not least onze dochter, ernstig gehandicapt. Ons zonnetje in huis. Een puber die ons vaak in de maling neemt. Want humor, dat staat bij ons thuis op één. Over haar lees je veel in mijn blogs of haar eigen miniblogje.

Waar maak je je zorgen om?

Ik maak me enorme zorgen over het kapitalisme en de onverzadigbare macht van de markt. Kleine zakelijke of maatschappelijke initiatieven worden vaak vermorzeld door nietsontziende molochen die de waarde van het kleine zijn vergeten. Ik maak me zorgen over het verdwijnen van de sociaaldemocratie. Ik zie dat bij de transitie van zorg wordt gedacht in systemen en efficiency. En weinig rekening wordt gehouden met de mens. Het lijkt wel of de individuele mens er niet meer toe doet en big data, getallen, cijfers en winsten van belang zijn.

Ik maak me zorgen over de verharding in de maatschappij. Ik verafschuw partijen als de PVV die geen oplossingen bieden voor de uitdagingen van deze tijd. Het is tekenend voor een deel van de Nederlandse bevolking dat ze angstig zijn voor mensen die uit angst wegvluchten uit oorlogsgebieden. Ik begrijp dat niet, omdat de geschiedenis leert dat we altijd vluchtelingen met open armen hebben ontvangen.

Mensen, zoals onze ernstig gehandicapte dochter, die niet kunnen meekomen in de ‘rat race’ van deze tijd. Mensen die straks afhankelijk zijn van onze maatschappij. Ik zie de ‘dikke ikke’ mentaliteit als het grootste gevaar voor onze samenleving. Ik hoop op een zachte revolutie.

Ik ben niet voor niets een kanteldenker. Ik zie duidelijk de tegenbeweging ontstaan. Dat veel meer mensen het anders willen dan we in eerste instantie zien. Mensen die geloven in gemeenschapszin, en in elkaar. En in een fijn land om in te wonen. Een land waar je gehandicaptenbus niet wordt bekrast door jaloerse buurtgenoten, omdat je in hun ogen het mooiste parkeerplekje voor je deur hebt.

Naast je werkzaamheden blog je en als journalist schrijf je voor diverse (online) kranten. Waar haal je je tijd vandaan?

Het hebben van een zorgintensief kind, waar je 24 uur per dag voor moet zorgen, biedt je tijdens het zorgen (ook in de nacht) veel tijd om na te denken en te schrijven. Veel van mijn artikelen of blogs schrijf ik ’s nachts, als ik op haar moet letten. Mijn vrouw en ik zorgen om de nacht voor haar. Ze moet om het uur ‘gekanteld’ worden om niet door te liggen. Overdag ben ik bezig met mijn bedrijven of geef ik workshops Kantelen.

Verder schrijf ik samen met onze zestienjarige gehandicapte dochter al drie jaar aan onze familieroman. Vanuit haar perspectief. Het perspectief van een meisje dat afhankelijk is van de wereld voor haar welbevinden. Het boek is voor een deel de oplossing voor de verharding van de huidige maatschappij. Op Kantelboek lees je het eerste hoofdstuk van het nog ongepubliceerde deel van onze roman.

Last but not least werk ik keihard mee aan het toegankelijk maken van Nederland voor mensen met een fysieke of verstandelijke beperking. Hierover vind je van alles op wijstaanop.nl. Binnenkort start een spraakmakende campagne om de hufterigheid in Nederland naar mensen met een handicap te verminderen. Of dat lukt? Ik hoop het werkelijk.

Dank Marcel Kolder, @Kanteldenker voor dit gesprek.

Foto komt uit de collectie van Miek Koopmans.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig:
Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

2 Reacties

  1. Wat ben ik blij dit gelezen te hebben over zo’n een bijzonder mooi leven zoals hierboven beschreven.
    Hier kunnen we veel van leren

    Laat een reactie achter
  2. Wat een veelzijdig man op alle gebied, wat me wel het diepste treft zijn zijn woorden, ik ben vooral de liefhebbende vader van het leukste zorg-intensieve gezin van Nederland, en zijn allesomvattende zorg en liefde voor zijn gehandicapte dochter.
    Daaruit haalt hij de energie, kracht en passie denkt ik om zo veelzijdig bezig te zijn in het leven….)

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *