Ik was een duivelskind

“Ik hoor voetstappen op de trap, krr, krr de 3de en 11de traptreden kraken. Ik hoor de klink naar beneden gaan, en daar staat hij als een grote schaduw in mijn slaapkamerdeur.

Hij komt op me af, ik probeer het dekbed dieper over me heen te trekken. Maar het heeft geen zin, hij is veel groter en sterker.

Daar lig ik dan, door hem uitgekleed, klaar om het onvermijdelijke te ondergaan.

Zijn handen die me overal betasten, hard en ruw. Zijn lichaam dat het mijne binnendringt. De afschuwelijke pijn, alsof ik doormidden gescheurd word.

Hij die mij zou moeten beschermen tegen de grote boze buitenwereld. Hij is mijn vader. Overdag een agressieve man die me slaat en schopt, in de nachten de man die me als seksslaaf behandelt.

Die me opsluit in een kast, vaak urenlang. Hoe vaak moet ik wel niet zonder eten naar bed? Hij die me elke dag vertelt hoe slecht ik ben, een duivelskind, een gedrocht die nooit iets goed doet.

De man die me uiteindelijk 25 jaar lang terroriseert, mishandelt, misbruikt. Uiteindelijk blijft het niet bij hem. Ook zijn vader, mijn opa, misbruikt me en mijn moeder.

Kind zijn, buiten spelen, ik weet niet wat het is, heb het nooit gekend. Elke dag draaide het voor mij om hoe kan ik zo lief mogelijk zijn. Hoe kan ik nog beter mijn best doen, en hoeveel straf zou ik vandaag krijgen?

Dan toch op mijn 25ste lukt het mij, met behulp van de politie, een eind aan de hel te maken. Maar dan begint het pas. Het besef van wat je allemaal overkomen is.

Je lichaam is dan wel uit de situatie, je hoofd verre van. Dan komen de nachtmerries. De levensechte herbelevingen alsof het weer gebeurt, compleet met de lichamelijke beleving en pijn.

De dissociaties die me als kind redde, maar me nu in de weg gaan zitten. Als ik dissocieer word ik weer een klein angstig meisje.

Dan vlucht ik. In mijn geval letterlijk de straat op. Ik ben me daar niet bewust van. Het overkomt me, ik heb geen grip op mijn dissociëren. Ik ben dan letterlijk tijd kwijt en kan me er niets van herinneren.

Als kind had ik dat nodig om aan het misbruik te kunnen ontsnappen, om er niet altijd bewust bij te zijn. Anders was het ondragelijk. Nu gebeurt het me als de herinneringen ondragelijk zijn.

Er volgt hulpverlening en een jarenlang gevecht met die hulpverlening. Stabiliseren is wat ik jarenlang hoor. Niet praten, want dan haal je alles overhoop. In die hulpverlening van het GGZ gaat heel veel mis.

Zo veel dat ik 2x een serieuze zelfdoding poging onderneem. Niet omdat ik echt dood wil, maar omdat ik denk dat er geen leven voor mij mogelijk is. Het leven zoals het dan is doet te veel pijn.

Op mijn 26ste verandert mijn leven, ik ontmoet mijn man. Ik weet niet wat me overkomt. Hij is het die me zoveel leert over hele gewone dingen.

Als ik de vloer wil poetsen op mijn knieën met een schuursponsje, legt hij uit dat dit ook staand met een dweil kan. Als hij me ziet douchen met jif en een schuurspons, legt hij me uit dat dit ook met een washandje en heerlijk ruikende douchegel kan.

Als ik iets laat vallen slaat hij me niet, sterker nog, hij raakt me nooit aan als ik dat niet wil.

En het allermooiste: hij leert me wat liefde is, houden van. Hij is er altijd voor me, dag en nacht. Troost me als ik nachtmerries heb. Vangt me op bij dissociaties. Maar we lachen ook veel samen, en we knuffelen.

Zo apart voelt dat, er zit niks achter dan liefde. En het lukt me dat te voelen. Samen gaan we het gevecht met de hulpverlening aan. Maar dan heb ik er genoeg van, mijn verleden is me afgepakt maar mijn toekomst krijgen ze niet.

Ik zeg het GGZ vaarwel en zoek met wat hulp andere hulpverlening. Ik neem een andere huisarts omdat ik met de mijne niet zo’n goede band heb. En een nieuwe tandarts, ik had nog steeds dezelfde als mijn vader.

En ik schrijf me in bij Hulphond Nederland. En nu, een jaar later, ligt mijn PTSS-hulphond Dirk naast me. Mijn leven is veranderd: ik heb vrijwilligerswerk. Ik heb een hulphond, een maatje waardoor ik steeds meer buiten en in de maatschappij kom.

In 2013 heb ik een boek uitgebracht wat me heel veel positieve reacties en kracht gegeven heeft. Ik geniet met mijn man samen van de kleine dingen. Van een bloem in de tuin. Samen met de honden naar het park. Samen een film kijken.

Ja, ik slik elke avond medicijnen maar is dat erg? Ze helpen me, ik heb nu een goede combinatie waardoor ik weer een goede nachtrust heb en veel minder nachtmerries. Ik schaam me daar niet voor.

Nog steeds heb ik last van dissociaties maar wel stukken minder. Herbelevingen zijn er ook nog, maar ze beheersen niet meer volledig mijn leven. Ik leer ook steeds meer te genieten. Ik zoek dat niet in de grote dingen. Dat hoeft ook niet, in elke dag zit wel iets moois. Ik leef elke dag een beetje meer!”

Gastblog van Angel van der Vecht.
Lees meer op www.angelssite.nl. Haar boek, Het Duivelskind, is bij diverse boekwinkels te bestellen.

Foto komt uit de collectie van Monique Paulina Jouvenaar-van Eerden.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

8 Reacties

  1. Mooi blog Mary, ik volg Angelique al voor haar boek uit kwam, ik ben dan ook bij de presentatie van haar boek geweest. Angelique is een heel sterke vrouw. Zeker als je zulke gruwel hebt mee gemaakt. Het boek lees je niet voor je gaat slapen…….gelukkig gaat het nu goed met haar .

    Laat een reactie achter
  2. Wat zijn mijn kleine pijntjes een pleulschil hier tegen….respect en moed om het je leven lang te dragen want dit doe je …respect en moed xxxx

    Laat een reactie achter
  3. Help mij hier mee,zit vol verdriet en pijnlijke en droevige ervaringen

    Laat een reactie achter
    • Beste Melissa, hoe kan ik je helpen? Ik raad je aan om deskundige hulp te zoeken en als het kan iemand in vertrouwen te nemen. Heel veel sterkte.

      Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *