Ik walgde van mijn moeder

“Het is voor mij moeilijk om, als ik aan mijn moeder denk, mooie herinneringen naar boven te halen. Ik vermoed dat ze vroeger wel eens haar best heeft gedaan om er voor mij te zijn, maar ik herinner mij daar weinig van.

Vriendinnetjes nam ik nooit mee naar huis, ik wist namelijk niet hoe ik haar aan zou treffen. Ze was zelden vrolijk, had nooit belangstelling voor mij of mijn vader.

Ik was tien toen ik besefte wat er met haar aan de hand was. Het was op mijn verjaardag. We hadden wat visite in huis en op een bepaald moment had ik in de gaten dat mama dronken was.

Ze schreeuwde in de keuken tegen mijn vader en ik hoorde hem huilend roepend: “Je bent weer dronken mens, hoe kun je!” Ik zat verstijfd van angst op het toilet.

Vanaf dat moment was ik op mijn hoede. Bij bijna alles wat ik deed hield ik rekening met haar onvoorspelbaarheid. Zodra ik uit school kwam ging ik als eerste kijken waar ze was.

Als ze in de huiskamer zat dan viel het nog mee. Dan was ze nog niet dronken genoeg en viel er nog een beetje te praten. Maar ik moest op mijn woorden letten want ze kon uit het niets akelig boos worden.

Lag ze op bed dan was ze te ver heen om nog iets te doen of te zeggen. Dan had ze zogenaamd een hoofdpijnaanval en wilde ze met rust gelaten worden. Dat deed ik met alle plezier.

Ik heb wat van haar gewalgd. Ik heb haar verafschuwd om hoe ze was, om wat ze deed. Vooral om wat ze niet deed. Ze was geen moeder voor mij…

Het gevolg was dat ik mij al op jonge leeftijd verantwoordelijk voelde voor mijn vader. Ik zorgde dat het eten klaar stond als hij uit zijn werk kwam. Ja, ik was een snelle leerling wat dat betreft.

Papa en ik, het voelde alsof wij bondgenoten waren. Bondgenoten in ‘doen alsof er niks aan de hand was’, want we spraken niet over mama. Voor hem moet het ontzettend moeilijk zijn geweest, zo te leven.

Later heeft hij wel eens verteld dat hij om mij bij haar bleef. Daar ben ik hem dankbaar voor maar ik had zo graag gewild dat hij eens had doorgepakt!

Omdat ik bij vlagen walgde van mijn moeder heb ik wel eens de flessen wijn leeggegooid. Maar dat was altijd erg tijdelijk. De volgende dag stonden er weer nieuwe in de kast.

Meestal begon mijn moeder tegen het middaguur met drinken. Dat betekende dat ze, als ze ’s morgens al eens mijn ontbijt maakte, de eerste uren niet aanspreekbaar was. Er zat een kater in de weg.

Het lukte haar wel om wat aan het huishouden te doen, en natuurlijk haar drankvoorraad op peil te houden. Voor de rest zonderde ze zich af, kon geen drukte verdragen. Ik vermoed dat mijn aanwezigheid haar al te veel was.

Ik trok mij zoveel mogelijk terug, deed mijn uiterste best voor school, en later voor mijn VWO diploma. Ik wilde zo snel mogelijk het huis uit. Loskomen van deze zieke symbiotische relatie van mijn ouders.

Toen ik op kamers woonde kwam ik een keer in de maand thuis. Liever liet ik mezelf daar helemaal niet zien maar ik deed het voor mijn vader. Ik woonde een jaar op mezelf toen mijn moeder plotseling overleed.

Het maakte veel bij mij los. Ik was verdrietig om het gemis van een moeder die ik nooit had gehad, boos op die moeder die ze was, en ik was opgelucht dat ze er niet meer was.

Na haar begrafenis heb ik een lang gesprek gehad met mijn vader. Want, hoewel ik medelijden met hem had, zat ik vol verwijten. Ik snapte niet waarom hij mijn moeders drankverslaving in stand hield. Waarom hij nooit had ingegrepen.

Het bleek dat mijn moeder agressieve momenten had en dreigde om mijn vader wat aan te doen.

Op andere momenten dreigde ze zichzelf wat aan te doen. Uit angst greep hij niet in. Zijn manier om ermee om te gaan, was haar zoveel mogelijk te negeren. En op zijn tenen te lopen…

Toen ik dit hoorde was ik compleet van slag want dit heb ik nooit geweten.

Papa en ik hebben vanaf dat moment veel kunnen praten. Ik heb geprobeerd hem te begrijpen, ik heb hem ook verteld hoe ik dacht over mama en hoe ik mij altijd heb afgesloten voor haar.

Mijn vader heeft na een paar jaar een schat van een vriendin gevonden. Zij is voor mij de moeder die ik nooit heb gehad. Ik ben zo blij voor hem en ook voor mijzelf. Nu kom ik weer met plezier thuis en ervaar ik hoe het ook kan zijn.

Ik heb gezien wat alcohol kapot kan maken en daarom drink ik geen druppel.

Op feestjes of in een café drink ik iets fris. Zodra ik aangeschoten mensen tegenkom, ben ik verdwenen. Ik moet er niks van hebben! Ik heb nog geen partner maar mocht die persoon van een drankje blijken te houden, dan is het over voor mij.”

Jorinde

Foto komt uit de collectie van Erik Koeslag.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

2 Reacties

  1. Jammer van je jeugd, Wat was je sterk.
    Je moeder had ook een probleem moet je maar denken. Alcoholist zijn, dan heb je geen fijn leven.
    Wat fijn dat je vader nog geluk heeft gevonden, en jij een moeder.
    Je leven had geen goed begin. Ik hoop dat je gelukkig bent.

    Laat een reactie achter
  2. Herkenbaar voor mij in de vorm van een boze meestal dronken stiefmoeder. Herken de angst bij het thuiskomen, het geen vrienje of vriendinnetje mee durven nemen. Ook schaamde ik mij voor haar. Wat overheerste is de angst! Ze kon echt hele rare dingen doen. Ze had zelf kinderen meegebracht, en die waren als diamant voor haar. Wij waren bij wijze van spreken roetvegen en zo werden we ook behandeld. Ze * zong* het savonds laat in het voorbij lopen van onze slaapkamerdeuren, heel dichtbij! Angst dat ze binnen zou komen en wie weet wat zou doen! Verbaal zeer agressief.
    Ben het huis ontvlucht zomaar op een avond toen ik er echt niet meer tegen kon. In het donker op mijn fiets, niet wetende waar naar toe! Kwam ergens terecht,en van daaruit nog op vele andere plaatsen. Ook geen fijn verhaal evenals het jouwe. Het heeft een diepe wond geslagen in mijn zijn.
    Triggers kom je overal tegen. Kwijt worden doe je het nooit helemaal. Hoop voor jouw dat het met de tijd wat milder wordt en ook dat je mag gaan beseffen dat het een ziekte was. Dat zal maken dat je boosheid en rancune gevoelens minder worden. Juist deze negatieve gevoelens slopen je. Ook ervaring van mijzelf. Dat kost tijd en voor ieder van ons is die weer anders. Sterkte voor die tijd.
    Liefs Wilhelmina.

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *