Ik voelde mij een ontzettende zwakkeling

“Ik was altijd hard voor mijzelf, resultaten waren in mijn ogen nooit goed genoeg, alles kon beter en dat tot in alle uitersten. Daarnaast had ik een extreem laag zelfbeeld en geen zelfwaardering.

Ik strafte mijzelf af door nog harder te werken.

Ik werkte, volgde een studie en ook op andere vlakken probeerde ik mijn leven goed door te laten lopen. In werkelijkheid ging ik al maanden huilend naar mijn werk, deden al mijn spieren pijn en moest elke stap voor school van onderuit mijn tenen komen.

Ik werkte vele nachten door aan opdrachten om deadlines te halen, sliep 2 uurtjes om vervolgens weer in de auto naar het werk te gaan.

Naast werk en school sprak ik haast niemand meer. Ik had gevoelsmatig geen tijd meer over voor andere dingen. En maar hard roepen dat ‘alles goed ging’, want aan falen wilde ik niet toegeven.

Ondertussen verloor ik nog ergens een setje kruisbanden en verbouwde de woningbouw mijn halve woning een maand lang. Ik bleef lachen omdat ik dacht dat alles maar normaal was en ik maar gewoon door moest gaan.

Daarbij, wat hadden anderen aan een jankende muts?

Op een dag lukte het mij heel lastig om mijn tranen te stoppen. Ik moest vroeg op voor een afspraak met een studiebegeleider in het kader van een afstudeeropdracht. Ik was op van de zenuwen. Na weinig kritiek, waar ik van opkeek, vroeg de begeleider of het wel goed met mij ging. Ik reageerde met ‘natuurlijk, waarom niet?!’

Na de tip om het maar eens wat rustiger aan te gaan doen en te stoppen met vliegen, vloog ik naar mijn werk voor een dienst. En wat tot dan toe goed lukte, stoppen met brullen, lukte toen ineens niet meer. Ik dook snel de keuken in voor een kop koffie, maar het was te laat. Een collega zag me en sleepte mij mee naar de teamcoördinator.

Ik vond het allemaal wel meevallen en dacht met een paar dagen onbetaald verlof er wel weer klaar voor te zijn. Hij vertelde dat hij vond dat ik mij ziek moest melden en het maar eens aan moest zien, in plaats van meteen met oplossingen te komen.

Thuis ben ik ingestort voor een paar weken.

Ik kon niets anders dan huilen en af en toe slapen. Ik voelde mij een ontzettende zwakkeling omdat ik niets meer kon. Al mijn spieren deden pijn van de spanning, erger dan in het afgelopen jaar. Zelfs opstaan van de bank was een grote opgave.

Ik moest naar de huisarts, hij vertelde dat hij vermoedde dat ik depressief was en een zware burn-out had. Ik kreeg als advies om maar vooral leuke dingen te gaan ondernemen, zodat ik wat plezier zou beleven. En wandelen in de natuur was ook erg goed!

Toen ik thuis weer op de bank in elkaar zakte, dacht ik: ‘Hoe dan?!’

Ik vond niks meer leuk. Niets interesseerde mij nog. Het enige waar ik aan kon denken was aan mijn werk. Ik vroeg mij af hoe ze mijn diensten moesten oplossen en cliënten moesten overnemen, terwijl de werkdruk al hoog genoeg lag door reorganisaties en bezuinigingen.

En mijn studie, die op een haartje na gehaald was, ik moest nog een paar opdrachten maar dat lukte mij echt niet meer. Ik werd verwezen naar een psycholoog met gratis een enorme wachtlijst.

Boeiend, laat mij maar thuis met de gordijnen dicht.

Na een week of 6 mocht ik mij melden bij de bedrijfsarts. Ook hij vertelde dat ik leuke dingen moest doen en vooral niet thuis moest blijven zitten. Ik gaf aan dat het opstaan en opstarten in de ochtend (of middag) mij al meer dan 3 uur kostte en dat het ademhalen en proberen eraan te denken om te eten, genoeg energie vrat. Ik moest over een maand maar terugkomen.

Na die maand zat ik er inderdaad weer. Omdat ik nog geen hulp had gehad vanuit de ggz raadde hij mij een organisatie aan die meer gespecialiseerd was in de behandeling van burn-out. Een maand of wat later heb ik mij daar ingeschreven en ik was vrij snel aan de beurt.

Elke maand zat ik bij de bedrijfsarts, keurig volgens afspraak. Ik had het gevoel dat hij me serieus nam en hij nam ook vaak de moeite om de klachten die ik had om te zetten naar een soort van voorlopige diagnoses en zich hierover in te lezen. Ik had hetzelfde gedaan en kwam tot dezelfde conclusies.

Een groot nadeel van werken en studeren in de welzijnssector is dat je qua informatie dicht bij het vuur zit en veel kennis hebt over ziektebeelden.

Wat ik vooral heb geleerd is dat ik vaker nee moet zeggen, grenzen aangeven dus. En dat ik allesbehalve een zwak mens ben, zo dacht ik dus wel over mezelf. Dat waren enorm ingesleten patronen en verdomd lastig om daar uit te komen. Af en toe steken ze weer de kop op en herken ik ze niet, of te laat, waardoor ik mijzelf weer (vaak onnodig) overvraag en overprikkel.

Dan ga ik harder lopen, zorgen dat ik tóch op die ene verjaardag kan zijn (want ik was vorige week ook bij die ander op de verjaardag) of naar een feestje kan van mensen die ik al een poosje niet meer heb gesproken. Achteraf denk ik vaak ‘dat had ik beter niet kunnen doen’, of ‘ik had beter vroeger weg kunnen gaan’.

Aan de andere kant; tegenwoordig houd ik wel van die gezelligheid en vind ik feestjes gewoon leuk. Waar een angststoornis mij eerder tegenhield, lukken dat soort dingen tegenwoordig, wat ik ergens ook supertof vind!

Wat ontzettend fijn is, is dat ik tijdens mijn burn-out mijn vriend heb leren kennen. Dankzij hem heb ik leren inzien hoe ik mezelf kan zijn, met soms wat ellende, maar ook zeker de leuke kanten die ik (blijkbaar) toch wel heb.

Ik zit nu in rustiger vaarwater, heb meer zelfvertrouwen en heb ontzettend veel lol. Mede dankzij hem (en een poosje op antidepressiva, dat hielp ook) lukt het om mijn leven iets anders in te richten.

Ik heb 4 uur per week ontslag genomen om het een beetje rustiger aan te kunnen doen, en ik probeer zoveel mogelijk te genieten van alles en iedereen. Het toverwoord is ‘mate’, wat soms lucht geeft, maar ook vaak enorm frustreert.”

Dank Anoeska, @Anoes76 voor het delen van jouw verhaal.

Foto komt uit de collectie van Kitty van Gemert, @Kitty_gemert.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

5 Reacties

  1. Wat mooie en moedig om je verhaal te doen. Maar ook bedankt voor de spiegel die je zodoende weet voor te houden.
    Dank voor het delen.

    Laat een reactie achter
  2. Met de reactie van Djoke ben ik het eens. Erg moedig van je Anoeska om je verhaal te doen en bedankt voor het delen.
    Het is allemaal erg herkenbaar voor mij, ik heb ook een zware burnout gehad, kan nog steeds moeilijk nee zeggen en wil altijd teveel en niemand teleurstellen. En dan krijg je het toch druk!! Ik moet nog steeds erg opletten en de seintjes die mijn lichaam aangeeft niet negeren.
    ‘Niet rijden met de handrem erop’
    Toch ben ik er na mijn burnout sterker uitgekomen maar toch is het steeds op blijven letten.
    Ik wens je het allerbeste en nogmaals dank voor het delen.

    Laat een reactie achter
  3. Het lijkt wel, als je in de welzijnszorg zit, dat je juist slechter geholpen word.
    Qua begeleiding dan he.
    Alsof je langer op hulp moet wachten 😉

    Laat een reactie achter
  4. Ik ben blij voor jou, dat je jezelf weer hebt ontmoet.
    Die was je kwijt. Je moet houden van jezelf.
    Zeg het elke dag, mens wat hou ik van je.
    Wees gelukkig.

    Laat een reactie achter
  5. Een burn-out is een moeilijke weg.Herken hierin veel dingen van mezelf toen ik 27 jr. was en in Ziekenhuis werkte,waar ik toen in 1978 veel nachtdiensten en weekenddiensten draaide.Toen was het een dienst van 18.00u sávonds tot 7.00u in de ochtend(mag niet meer van arbeidsinspectie).Dan 10 dagen lang en als een collega ziek was ging je door naar 20 nachten en was je blij met 2 weken vrij daarna.Toen kreeg ik vermoeiheidsklachten en was ineens ziek.Bedrijfsarts dacht burn-out,na bloedonderzoek bleek dat ik erg ziek was met ook koorts en opgezette lymfekl.Opgenomen in ZH en na enkele onderzoeken was het ziekte van pfeiffer.Ben 3 maanden doodmoe geweest en woog nog 49 kg.Komt door oververmoeidheid zei de arts.Na die maanden heb ik intern in ZH andere baan gezocht met regelmatige werktijden overdag en daarna is het toen ook beter gegaan.Maar ik kan begrijpen hoe jij je voelde en in gezondheidszorg moet je echt leren ook aan jezelf te denken !

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *