Het leven kan zo maar afgelopen zijn

Hallo Marloes, ik val meteen met de deur in huis: Wat maakt jou gelukkig?

Voor mij zit geluk in kleine dingen. Geluk is geen continue staat van zijn. Geluk zit in momenten en het gaat erom die te grijpen, erbij stil te staan en ze heel bewust te ervaren.

Zelf kan ik inmiddels van de meest kleine dingen een feestje maken, waardoor ik echt positiever in het leven sta en ook met een rugzak een waardevol en prettig leven heb.

Daarbij bagatelliseer ik het donker niet, dat is er, dat hoort er zelfs bij en dat kan soms verrekte pijn doen, maar daarnaast is er echt ook altijd licht. Het is wel een kwestie van dat willen en leren zien. Dat dat kan, daar ben ik het levende bewijs van. Ik ben namelijk van nature geen rasoptimist en was vroeger best goed in beren op de weg zien.

In jouw leven heb je het niet makkelijk gehad: een auto-ongeluk met blijvende consequenties voor jou, een zware burn-out en het verlies van je man. In korte tijd kreeg jij dit allemaal te verstouwen. Was je wel eens boos? Vroeg je je wel eens af waarom jou dit allemaal moest overkomen?

Ja, het leven is niet helemaal gelopen zoals ik dat 20 jaar geleden gedacht had. En natuurlijk ben ik in de diverse rouwprocessen die ik heb doorgemaakt, boos geweest. En ook de ‘waarom’ vraag is wel eens langs gekomen. Maar ik heb me vooral verdrietig, angstig en machteloos gevoeld.

Hoe heb je dit alles kunnen verwerken?

Door stapje voor stapje, in mijn eigen tempo en met heel veel hulp, zowel professioneel als van vrienden, de confrontatie met de loodzware (rouw)emoties aan te gaan en de bijbehorende pijn te doorleven. Daarbij hielp het me om elke dag een aantal dingen op te schrijven
• die onverwacht leuk waren
• die goed of beter waren gegaan dan verwacht
• waarvoor ik dankbaar kon zijn
• of waardoor ik positief kon zijn over mezelf.

Ik noemde ze lichtpuntjes en ze hebben me echt door die nare tijd heen getrokken. Het dwong me namelijk om na te denken over de simpele, kleine dingen die het leven leuk en de moeite waard maken. Ik werd me nog meer bewust van wat écht belangrijk is. Ik merkte al snel dat hoe donker of kleurloos het leven ook lijkt, er echt altijd lichtpuntjes zijn. Want elke avond als ik ging zitten kon ik, hoe heftig de dag ook was geweest, altijd wel een paar leuke dingen vinden.

Mijn lichtpuntjes hielpen me zo letterlijk om het donker te verlichten, en om weer een volgend stapje te durven zetten in rouwland. Heel langzaam ging ik weer licht voelen en kwam er zelfs ruimte voor nieuwe dromen, eerst een beetje, en naarmate de tijd vorderde steeds meer. Het hielp me ook om mijn lichtpuntjes te delen via sociale media en mijn blog. Dat versterkte voor mij de bijbehorende gevoelens en ik merkte dat het helend en troostend voor me werkte. Het hielp me een positieve wending te geven aan de nare gebeurtenissen.

Jouw manier van leven moest aangepast worden. Je vermeed te veel prikkels, nam veel rust en leerde voor jezelf te kiezen. Hoe verliep dit proces?

Met heel veel vallen en steeds weer opstaan. Het klinkt misschien gek, maar het belangrijkste dat ik tijdens mijn revalidatie heb geleerd, is niet de hele batterij aan praktische trucjes, maar om heel goed naar mijn lichaam en gevoel te leren luisteren, dat belangrijk te maken en daar ook naar te handelen. Ik ben echt de kunst van ‘dichtbij mezelf blijven’ gaan verstaan. Dat betekent inderdaad dat ik mijn leven anders heb moeten inrichten, maar daar voel ik me inmiddels (meestal, want natuurlijk schuurt het nog wel eens) prettig bij.

Je begon je oude hobby op te pakken: schilderen. Je maakt prachtige 3D schilderijen in warme kleuren, vaak komen er hartjes in voor. Hebben die voor jou een speciale betekenis?

Schilderen is voor mij, naast schrijven, een geweldige uitlaatklep. Ik begon er een aantal jaren na mijn ongeluk mee, simpelweg omdat ik dat altijd nog eens wilde doen. Het is dus geen oude hobby, maar een nieuwe hobby! Het was van meet af aan een schot in de roos. Vooral het maken van kleurrijke 3D schilderijen met gebruik van materie (daarbij moet je bijvoorbeeld denken aan zand, touw en stukjes oude kleding) vind ik geweldig om te doen.

Ik werk heel intuïtief, waarbij ik me nergens door laat beperken en mijn fantasie lekker de vrije loop laat. Meestal schilder ik laag over laag, waarbij onderliggende lagen deels zichtbaar blijven. Het schilderij ontstaat zo als het ware spontaan. Daarbij is mijn leven mijn grote inspiratiebron. Het afgelopen jaar heb ik inderdaad veel harten geschilderd. Het hart is mijn favoriete symbool. Het staat voor liefde. Voor elkaar én voor jezelf. Daarnaast wil ik er ook mee verbeelden hoe belangrijk het is om te leven vanuit je hart. Om je te laten leiden door je dromen en niet door je angsten. Het leven kan immers zomaar afgelopen zijn. Dat weet ik maar al te goed!

Hoe kijk je nu naar de toekomst?

Eigenlijk wel positief en met vertrouwen. Na jaren van rouwen en schoon schip maken, heb ik mijn leven nu weer aardig op orde én heb ik een supergave, nieuwe andere invulling gevonden, waar ik heel veel plezier aan beleef. Want, sinds de zomer van 2015 zijn mijn schilderijen namelijk online te koop. Je kunt ze vinden op www.marloesvanzoelen.nl. Op die manier kan ik binnen de mogelijkheden van mijn beperkingen iets doen met mijn nieuw ontdekte talent en dat is echt een droom die uitkomt!

Bedankt Marloes van Zoelen, @marloesvzoelen voor dit gesprek.

Foto komt uit de collectie van Kitty van Gemert.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

6 Reacties

  1. Jay wat een mooi verhaal om de dag mee te starten. Geweldig dank je Marloes voor jouw positieve frequentie en dank je Mary voir het mooie dchrijfwerk. Fijne dag allebei in een mooie frequentie #WarmHart

    Laat een reactie achter
  2. Marloes zal het niet zelf schrijven, maar wat is zij voor andere mensen een enorme bron van inspiratie. Buiten haar talent voor schilderen is dit toch wel een enorme grote gave van haar. Niet alleen door haar blogs over haarzelf en hoe zij heeft leren omgaan met haar verdriet en beperkingen. Want dat beschrijft ze zo ie zo al heel inspirerend. Maar zij stelt ook op social media steeds vragen, zachte vragen..niet dwingend. Ze herinnert mij en ik denk veel mensen…steeds aan wat lichtpuntjes gaan zien voor je kan doen, iets wat je alleen maar zelf kunt kunt doen trouwens. Daarbij vraagt ze ook om eens na te denken over wat jouw lichtpuntjes van die week/maand waren. Geen verplichting maar een zacht duwtje om ook op die manier te gaan kijken.

    Daarbij laat ze vaak zien, hoe je door een mooi stappenplan, met hele kleine, good doordachte, stapjes toch je dromen kunt verwezenlijken.
    En dat je door je grenzen te stellen, toch mee kan blijven doen.
    Petje af voor deze inspirerende vrouw.

    Laat een reactie achter
  3. Marloes ik ben onder de indruk van je verhaal, heb intussen al
    veel blog’s van je gelezen en ik ben sinds vorig jaar een volger van jou.Prachtige schilderijen maak jij en ik vind het knap hoe jij nu in het leven staat na alles wat jij hebt meegemaakt.Altijd lees en RT ik jouw lichtpuntjes, geweldig.Ik hoop nog veel van je te zien en te lezen,lieve groetjes xx

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *