De vrouw van (4)

De vrouw vanZe heeft geen oog dicht gedaan. Lag alleen maar te piekeren. Heeft ze er goed aan gedaan om Rob weg te sturen? Wat moet ze tegen de kinderen zeggen? Gek werd ze van zichzelf, dus ging ze maar snel haar bed uit. Midden in de nacht is ze, met pijn in haar hart, begonnen met het leeg halen van de kledingkast van Rob. Vol voldoening heeft ze uit pure boosheid van een groot aantal overhemden de knopen afgeknipt, in zijn truien gaten onder de oksels gemaakt en knopen van wat broeken afgehaald.

Terwijl de tranen over haar wangen biggelden heeft ze zijn onderbroeken ook voorzien van luchtgaatjes en zijn sokken heeft ze allemaal ontvouwd en als een voddenbaal in een zak gestopt. Net als de rest van zijn kleding. Ja, toch weer die pijn. Zij, de zorgzame vrouw die altijd goed voor haar man zorgde. Die altijd netjes zijn kleding streek en mooi strak opvouwde, zit nu zijn garderobe te vernielen.

Zo is ze eigenlijk helemaal niet. Ze is normaal gesproken een lieve vrouw die laat merken dat ze van haar man houdt. Een vrouw die tot voor kort dacht dat ze gelukkig was. Een vrouw die haar man graag in de watten legde. Nu ze weet wat die man van haar heeft uitgehaald, is ze rigoureus. Zo laat ze zijn pyjama’s voorlopig maar in de kast liggen, die gaan wel een keer naar een goed doel. Want een man die heftige seks heeft met een vrouw die niét zijn vrouw is, zal het vast warm genoeg hebben om in zijn nakie te kunnen slapen.

Dat deed haar goed. Op deze manier lucht geven aan haar boosheid.
Ja, dat zit er nog steeds. Dat hij zo kon liegen, dat had ze niet van Rob verwacht. Ze moet bijna kotsen als er beelden op haar netvlies verschijnen van haar man die gepassioneerd een andere vrouw penetreert. Beelden die ze moeilijk kwijt raakt. Verdrietig blijft zij zich afvragen hoe lang zij al met een leugenaar heeft geleefd…

Tijdens het ontbijt kreeg ze de onvermijdelijke vraag: “waar is papa?” Dat was even slikken, uit noodzaak moest ze de kinderen voorliegen, iets waar ze veel moeite mee heeft. Nu zij naar school zijn gaat ze over tot actie. De vuilniszakken met kleding van Rob zet ze in de garage.
Ze stuurt hem een sms’je dat hij die zo snel mogelijk op moet halen, voordat de kinderen thuis zijn. Verder gaat ze als een tornado door het huis. Huilend maakt ze alles schoon. In haar hoofd bezig met de volgende stappen. Maar ze weet eigenlijk niet wat ze verder moet doen. Familie en vrienden inlichten gaat ze nog niet doen. Nee, ze wil eerst rust.

Opeens barst ze uit in een hysterische lach, in haar doodstille woonkamer. ‘Rust’ denkt ze bitter, ‘hoe kan ik die nu vinden met al die gedachtes in mijn hoofd? Al die onrust in mijn lijf. Ik word zo wat gek van mezelf.’ Van ellende gaat ze op de bank liggen. Overmand door verdriet komen wederom de tranen. Ze huilt en huilt. Snot en tranen deren haar niet. Die veegt ze weg met haar mouw. Na een half uur heeft ze het gevoel dat ze helemaal leeg is.

Ze neemt een douche, kleedt zich om in een vlot shirtje en brengt een dikke laag make-up op. Niet dat het veel helpt, de dikke huil ogen krijgt ze er niet mee gecamoufleerd, maar ze wil er leuk uitzien. Ze is weliswaar afgedankt als oud vuil maar is niet van plan er ook zo uit te zien!

Nu moet ze gaan nadenken over wat zij wil en hoe ze dat voor elkaar kan én moet krijgen. Voor het eerst in twintig jaar staat ze er alleen voor. Samen met de kinderen. Ook aan hen moet ze denken. Zij zullen er ook verdriet van hebben. Zij zullen hun vader gaan missen. Zij worden, net als veel klasgenoten, ook kinderen van gescheiden ouders. Dat hen dit moet overkomen… Ze rilt van het vooruitzicht.

Ze moet er niet aan denken. Maar ze weet dat het zo wel zal moeten. Want Rob, die heeft haar zo bedonderd dat ze hem niet meer kan vertrouwen. Met hem wil ze én kan ze niet meer verder. Maar ze houdt nog wel van hem. Of kan dat niet, vraagt ze zichzelf af. Hoe kan ze van een man houden, haar man nota bene, die een leugenaar blijkt te zijn? Leven met een leugenaar, wat maakt dat van haar?

Wordt vervolgd…

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

5 Reacties

  1. Prachtig geschreven. Ik blijf graag volgen, want het verhaal is te meeslepend…
    Ik kijk uit naar, en leef mee met het vervolg!

    Laat een reactie achter
  2. Hoi Mary,Triest maar waar, elke dag en overal gebeurt hetzelfde, ook in mijn omgeving maar gelukkig bij mij zelf niet!! Ben benieuwd of je ook Rob zijn verhaal laat horen.

    Groet Theo (die van twitter)

    Laat een reactie achter
  3. Wat een verhaal en (helaas) zo herkenbaar! Volg het graag verder. Mooi vlot geschreven.

    Laat een reactie achter
  4. Ben kwijt of het realiteit of fictie is ,maar boeit zeker om te lezen en ben benieuwd naar het vervolg
    Xxx

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *