Een nacht uit het leven van een Intensive Care verpleegkundige

“Je vraagt mijn collega van de avonddienst of ik er weer zal zijn vannacht, en je merkt op dat je liever niet hebt dat ik weer voor jouw Mirjam zorg.

Je zegt dat ik alleen maar op de getallen let, maar niets zie van de vrouw die jij al 30 jaar zo intens liefhebt. De vrouw die nu vecht voor haar leven.

Een sterke vrouw, moeder van 3 volwassen kinderen, die op haar 50e nog een carrièreswitch heeft gemaakt van bedrijfskundige naar lerares op een basisschool.

Ze zou vast wel weer snel terug zijn als ze haar in het ziekenhuis maar paracetamol zouden geven, zo had een leerling uit haar klas gezegd.

Ik kijk naar de vrouw die, zoals ik vermoede, in slaap is gebracht en aan de beademing ligt. Ze is instabiel, en helemaal opgezwollen. Voor deze situatie was ik de vorige nacht al bang geweest. Een paar uur nadat ik mijn dienst beëindigd had, was ze uitgeput geraakt en geïntubeerd.

Mijn collega schrikt me op uit mijn gedachten als ze zegt: “Ik zeg het je toch maar, en wat doe je…Wil je een andere patiënt?”

Ik voel me geraakt, geschrokken ook. Zo wil ik absoluut niet overkomen, zo ben ik niet. Daar heb ik juist een grote aversie tegen; iemand zijn die de MENS niet ziet. Maar, mijn gevoel hierin is totaal niet van belang, wel hoe ik hiermee omga.

Ik wil dit samen met jou Peter, en voor jou, zo goed mogelijk doen. Ik vraag je of je het okay vindt dat ik weer voor Mirjam zorg en of je nog met me wil spreken over de afgelopen nacht.

De afgelopen nacht was een nacht waarin we met z’n drieën getobd hebben over pijnmedicatie, over in en uit bed gaan, paniek, benauwdheid en dorst. En vooral het al dagen lang niet kunnen slapen.

Ik zag totale machteloosheid en uitputting, onvermogen en onzekerheid. Maar ook de kracht in Mirjam om nog op jullie zoon te wachten, die op Schiphol zal aankomen. Dit is voor jullie beiden een hel, een emotionele rollercoaster. Wat begon met een beetje moeheid in februari werd een Intensieve care opname in maart.

Ik heb geprobeerd gerust te stellen vanuit objectieve waarden, getallen, maar begrijp nu dat ik beter naar mijn gevoel had kunnen luisteren, naar jullie had kunnen luisteren. Want wat was er mis aan om te zeggen dat ik me ook grote zorgen maakte…? Dat had jullie gehoor en ruimte gegeven.

In mijn gedachten zag ik het hele noodscenario voor me. Ik was er gerust op dat de ‘getallen nog goed genoeg waren’ met een ‘hoog gehalte aan niet pluis gevoel’…wat ik niet wilde laten blijken, omdat het een moeilijke intubatie zou worden. Daarop waren we als team voorbereidt en paraat. Ik wist hoe ziek Mirjam was.

Ik voelde dat mijn benadering niet goed was, het maakte jullie beiden meer onbegrepen, zelfs iets opstandig. Ik heb de assistent regelmatig gevraagd om de situatie mee te beoordelen, om uitleg te geven, en om meer pijnmedicatie af te spreken. Niks bleek te werken.

Medisch gezien was dit nog niet het moment om al in te grijpen; te intuberen.

Maar vanuit emotioneel standpunt kwam het over alsof we jullie in de steek lieten, jullie hebben laten worstelen en niet op tijd de ademhaling hebben overgenomen, zodat er rust kon komen. Waarbij Mirjam verlost zou worden van haar fysieke strijd, waarvoor ze nog net sterk genoeg was. Maar juist dit is zo moeilijk uit te leggen…

Je spreekt het allemaal uit, terwijl we samen voor het bed van je vrouw zitten. Je huilt. Het ontbreken van een duidelijke medische diagnose haalt je volledig uit balans, je kan niet zonder haar. Je verdriet komt binnen bij mij.

Het is midden in de nacht, en het is zo stil. De voor jou ondraaglijke stilte wordt versterkt door het voor mij zo bekende gelijkmatige geluid van de beademingsmachine.

Dan vraag je: “Hadden we niet eerder moeten ingrijpen?”

Die vraag zal je nog heel vaak stellen aan mij en aan mijn collega’s. Het enige dat jou troost geeft is dat jullie zoon nog net op tijd op Schiphol geland is, om zijn moeder te kunnen spreken. Het zal voor de laatste keer zijn.

Volgende keer zal ik het anders doen, ik krijg die kans nog, voor jou vergaat de wereld…”

Vanuit de grootste bewondering geschreven, – getekend – een Ic verpleegkundige.

Foto komt uit de collectie van Jet Rood.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

3 Reacties

  1. Wanneer doet een i.c-verpleegkundige het goed? In mijn beleving altijd! De éne patiënt is de andere niet en de éne familie is de andere niet.
    Ontzettend knap dat je het gesprek met Peter bent aangegaan, diep respect daarvoor! Je had het zó kunnen doorschuiven naar een collega, dat deed je niet.

    Ik denk zomaar dat Peter je achteraf dankbaar is, vroeg of laat.

    Ik denk dat jij een topper bent, je dacht wel degelijk aan patiënt en naaste(n). Dàt is wat telt!

    Laat een reactie achter
  2. De Balans tussen zakelijkheid en emotie, heel herkenbaar.
    Ook wij herkennen die “strijd als fam.
    De”fouten” die ih begin gemaakt zijn werden zwaar Verdedigd. Gesprekken waren soms heel zakelijk, en hebben toen ad bel getrokken.
    Wat mij het meeste tegen de borstjes stuitte was dat men geen verantwoording voor hun handelen durfde te nemen. Ik snap best dat er fout je gemaakt worden, daar zijn we menselijk voor. Maar verantwoording nemen voor een negatieve gang van zaken blijkt toch elke keer weer een Lastige.
    Bovenstaande staat natuurlijk los van het relaas bescheven in de blog. Al is het enigzins wel herkenbaar.
    Mooie blog over de beleving van uit een ander perspectief thnxx.
    Grtz Rich.

    Laat een reactie achter
  3. Wanneer doe je het goed.
    Het is er niet dat moment, voor jou verpleegkundige.
    Iedere patiënt, familie is anders, verwacht iets anders
    Het is goed, als jij met jezelf in gesprek besluit dat het goed was.
    Met groot respect voor wat je doet…

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *