Brandbrief van een kinderpsychiater

Sinds de transitie van de kinder- en jeugdpsychiatrie is de gemeente verantwoordelijk geworden. Eenvoudiger werd het niet met 390 gemeenten en 390 variaties op het thema.

Met minder know-how en ‘goed bedoelde’ ongevraagde ideeën en meningen van gemeentemedewerkers over zorg op basis van onderbuik gevoelens. Er met ze over spreken is overigens niet mogelijk, want ze zijn onbereikbaar.

Zorgverzekeraars hebben het indirect voor het zeggen. Dat heeft directe gevolgen.

Officieel houden zorgverzekeraars toezicht op de zorg [lees: ze bemoeien zich ermee] in opdracht van de overheid om het betaalbaar en toegankelijk te houden voor iedereen. Met behoud van ‘kwaliteit’, diversiteit en keuzemogelijkheden van waar je de zorg vandaan wil halen. Een mooi maar naïef streven.

De praktijk is anders: mijn ervaring is dat het werk steeds meer, zoals vele anderen al hebben verzucht, bestaat uit administratie, verplichte lijsten invullen, DBC’s coderen en andere indirecte tijd, overigens wél geregistreerd op naam van de patiënt.

De patiënten betalen dus mee voor iets waar ze zelf niets aan hebben.

Want voor behandeling is weinig tijd meer over. Behandelingen worden procesmatiger, oppervlakkiger, overgeprotocoliseerd en duren toch weer langer. Want beter gaat het niet met de patiënt na al dat afvinkwerk.

Elke patiënt moet in dezelfde mal waardoor het individuele verhaal verdwijnt en het probleem gesatureerde discours overblijft. Michael White draait zich om in zijn graf. De hulpverlening wordt dus niet goedkoper of efficiënter maar verslechtert inhoudelijk.

Niemand zegt dat hardop want het gaat toch goed? Immers, er zijn geen openstaande ‘validaties’ meer, de ROM is ingevuld, de DBC is geaccordeerd en de behandeling valt onder de juist groep van stoornissen, met de goede duur van de DBC erbij.

Er staat zelfs een behandelplan in het dossier, ook al is deze onleesbaar voor de patiënt. Als we dan ook nog voor de mediaan afsluiten zijn we zelfs winstgevend! Nou ik zeg het je. Groot succes. ‘Zorgkwaliteit’ geleverd. Iedereen trots.

Maar het heeft niets te maken met goede hulpverlening.

Het is zorgkwaliteit volgens de definitie van ieder ander, behalve van de zorgverlener. De vorm is fantastisch, de inhoud is zoek, het verhaal is kwijt. Vreemd dat een goed streven anders uitpakt en erger; niet direct wordt aangepakt. Niet door de overheid, de zorgverzekeraars, GGZ instellingen en niet door zorgprofessionals.

Iedereen roept, niemand doet er wat aan.

Als er weer wat boven komt borrelen over misstanden komen er Kamervragen van goedbedoelende Kamerleden die ontwijkend beantwoord worden. Met wat geluk wordt er nog meer regelgeving ingevoerd zodat ‘die misstanden eindelijk opgelost zijn’.

Of zorgverzekeraars voeren met veel publiekgeld het geflopte forum ‘Zorgdialoog’ in om in dialoog te gaan naar aanleiding van de slogan “Zorg gaat (helaas) ook over geld”. De dialoog werd een ontwijkende monoloog in een vermoeiend shared decision making jasje.

Meer van het zelfde, meer pleisters plakken om de falende systematiek te repareren.

Iedereen weet het, niemand verandert het. Anders kan niet, betoogt men, want controle is nodig. Er wordt massaal gefraudeerd, zegt de zorgverzekeraar. De kosten zijn niet meer beheersbaar, zegt de overheid. De hulpverlener piept en mist ruimte en overzicht om tussen behandelen door repliek te kunnen geven.

Dus er zijn steeds meer contacten, ‘in het kader van het hoofdbehandelaarsschap’ worden we beticht van DBC upcoding, zijn er steeds meer niet vergoede DSM ‘diagnoses’, hebben we zorgplafonds en de kunstmatige scheiding tussen basis en specialistische GGZ, waarvan nog steeds niemand weet waar wat waarin thuishoort.

Er zijn zwijgcontracten en declaratiedebacles, weer zijn jaarrekeningen vertraagd en hebben we jaarlijks veranderende contractonderhandelingen. Tevens vallen kleine praktijken die niet interessant zijn voor zorgverzekeraars, en geen contract krijgen of de adminstratieorkaan niet aankunnen, om.

Mijn hoofd tolt verder terwijl intussen ook nog even de DSM-5 ingevoerd wordt door Schippers, en de hoofdbehandelaar per 2017 de regiebehandelaar wordt bij de invoering van het ‘kwaliteitsstatuut GGZ’, waarvan niemand weet hoe het zal uitpakken of wie verantwoordelijk is.

Ik ga er maar vanuit dat ik straks overal verantwoordelijk voor ben.

Mijn caseload zal dan nog verder stijgen als – regiebehandelaar of niet – eindverantwoordelijke en als ik steeds meer patiënten zelf moet zien. Verwacht wordt ook nog dat ik ga screenen aan de toegang van de zorg, zodat ik steeds meer moet bellen met boze verwijzers om de verwijzing toegelicht te krijgen.

Huisartsen hebben geen tijd meer om een verwijsbrief te schrijven. En vergeten ook nog wel eens de ‘AGB code’, vermelding van ‘verwijzing naar de SGGZ’ en ‘het vermoeden op een DSM classificatie’ te vermelden. De verwijzer wordt nog bozer als de wachtlijst maandenlang blijkt te zijn.

Dan heb ik ook nog te maken met zorgprotocol herzieningen, crisisdiensten en ochtendoverdrachten. Ze moeten me klonen om het overzicht te houden.

Het roer moet dus om. Zoals huisartsen een voet tussen de deur hebben gekregen, heeft de GGZ dat ook nodig.

Ook al blijkt dat bij huisartsen de deur niet echt verder open te wrikken is. Gelukkig zijn er initiatieven als de ‘Nieuwe GGZ’. Crux van het verhaal, en om ook Menno Oosterhoff en zijn blog aan te halen: Er is geen vertrouwen in de hulpverlening. Vertrouwen dat de hulpverlening het zelf kan en ook zal gáán organiseren.

In Nederland heerst de schijnveiligheid dat met controle zorg meetbaar, maakbaar en beheersbaar is. Met verlies van inhoud, wat niet meer getolereerd wordt door hulpverleners.

Overheid, zorgverzekeraar en gemeenten nemen onvoldoende de verantwoordelijkheid nu de controle blijkt te falen en reageren uit reflex met nog meer controle. Die houding leidt tot een ‘melt-down’ van die systematiek. En dan zijn we terug bij af. Dat zou zonde zijn.

Paul Reijnen, @dekinderpsych.

Foto komt uit de collectie van André Brockbernd.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

5 Reacties

  1. Poeh, wat een waslijst aan ellende. Ik heb wat dat betreft het geluk dat ik me wat asn het terugtrekken ben uit het klinisch werk. Maar het is inderdaad vreselijk zoals de GGZ is gedeformeerd. Ik hoop dat al die nieuwe initiatieven iets gaan opleveren . Dat zal wel moeten want zo loopt het fout

    Laat een reactie achter
  2. Volledig met Menno eens: wàt een waslijst aan ellende! Menno begrijpt alle termen, denk ik.
    Voor mij, leek, is 1 ding overduidelijk: het gaat niet goed en niemand grijpt in!
    In dit geval ten koste van het welzijn van kinderen, waar gaat t naar toe…

    O, die DSM, ik wist niet dat 5 al nodig was! Is dat misschien om nòg meer mensen de toegang tot ggz moeilijk te maken? Of was t echt nodig?

    “Indirecte tijd”, dat is er 1 waar mijn huisarts dol op is 🙁
    Het kan toch niet zo zijn dat hij bij elke patiënt extra tijd nodig heeft?
    Simpel recept voorschrijven waar patiënt bij is, in de computer zetten wat de klacht + oplossing is, ook dat gebeurt tijdens t consult. Dus hoezo indirecte tijd?
    Dit stukje lijkt mij fraude-gevoelig!
    Waarmee ik wil benadrukken dat iemand die in de ggz werkzaam is, juist wèl indirecte tijd aan de patiënt moet besteden. Na elk consult en misschien wel vaker bij complexe “gevallen”.

    Maar waar ik me het meest zorgen over maak:
    Als het allemaal zó’n gedoe is, zouden dan juist de betere hulpverleners er niet spuugzat van worden en de moed opgeven? Stoppen met het werk, bedoel ik…

    Dank je, Paul, voor het aankaarten van deze problemen.
    En Mary: Dank je ♡

    Laat een reactie achter
  3. inderdaad een waslijst waar je van moet zuchten! Op papier lijkt het allemaal prima voor elkaar te zijn, maar de praktijk is verre van dat. Ook die dsm 5 zet mensen aan de kant! Het moet wel heel erg slecht met je gesteld zijn wil je als patiënt die code krijgen! Je zou er bijna om smeken om maar gehoord te worden, want alles daarvoor stelt niet zo veel voor lijkt het wel! En dat is zeker niet het geval. Zoveel mensen daardoor tussen wal en schip! Net niet verzuipen is haast nog erger! Vechten tegen de bierkaai voor de patiënt! Voor mezelf kan ik zeggen, dat ik meermaals het vechten daartegen, meer dan moe ben! Ben zeker niet de enige! Dat schept een band waar je niets aan hebt! Lochisch dat het “goedkoper”, kan zo! Ook voor hulpverleners niet te doen! Zij hebben het vak gekozen met heel wat anders voor ogen dan het nu is\ moet! Niet gek dat ze met burnout thuis komen te zitten! Wie is hier in hemels naam mee gebaat? Het enige wat ik kan bedenken is de schijnbare “winst”! Dat ik daar niet op zit te wachten, mogen duidelijk zijn. Vind het ook supervervelend als kostenplaatje gezien te worden. Zeker als ik depressief ben denk ik dan ” laat maar”! Het tegenovergestelde effect van hoe het wenselijk\ menselijk zou zijn! Dit beleid telt alleen verliezers is mijn mening. Gr Wilhelmina.

    Laat een reactie achter
  4. Ik heb dit blog laten lezen aan een GGZ-medewerker, zo één die met hart en ziel voor zijn cliënten gaat.
    Ik kreeg reactie die ik jullie niet wil onthouden:

    “Het klopt wel wat er in het stuk staat, zorgverzekering maakt de dienst uit. Kleinere zorgaanbieders streven op een gegeven moment grotere zorgaanbieders voorbij. Mede omdat men minder te maken heeft met bureaucratie en men zich meer kan richten op de zorg. Gevaar hieraan is echter dat er ook mindere zorgaanbieders zijn die alleen geld opstrijken en de cliënt monddood maken. Er zijn rare bewegingen aan de gang en ik hoop dat er eens iemand komt die alles in goede banen leidt.”

    Laat een reactie achter
  5. Een duidelijke opsomming van een zeer onduidelijk systeem dat voorkomt dat mensen met verstand van zaken hun werk nog kunnen doen. Passende en geïndiceerde zorg/hulp nog kunnen verlenen.
    Een volle etalage en lege kelder, noemden we dat in het maatschappelijk werk. Een prachtig vak dat ik jaren niet meer in loondienst uitvoer.
    Het roer moet zeker om!

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *