Ik krijg er nog steeds jeuk van

Ik krijg er nog steeds jeuk van

Foto komt uit privécollectie.

Mijn moeder was vroeger een soort van creatieve duizendpoot. Wat haar ogen zagen maakten haar handen. Onze flat hing vol met haar macramé kunstwerken en geborduurde schilderijen. Gordijnen, lakens, kleding, poppenkleertjes, je kon het zo gek niet bedenken of mijn moeder kon het maken. En wat had ze een handige paspop aan mij. Vanaf mijn babytijd had ik al mooie, bijzondere, door mijn moeder genaaide, gebreide of gehaakte kleding aan.

Ook op de lagere school en zelfs de mavo, droeg ik regelmatig, door mijn moeder met liefde gemaakte kleding. En in die tijd is mijn allergie ontstaan. Mijn allergie voor bepaalde stoffen en garen. Zo had ik bijvoorbeeld een (voor die tijd) hippe jumpsuit en toen ik die voor het eerst droeg, ontdekte ik het. Het stond leuk hoor maar ik liep de hele dag te krabben doordat er (wat later bleek) een klein beetje wol in de stof zat. En dat beetje wol zat ook wel eens in sommige zelfgebreide truien. Of mohair. En dat jeukte en kriebelde vreselijk. Soms gingen die truien dan in de vriezer, zodat het minder zou jeuken. Dat heb ik echter nooit gemerkt.

Oh en dan die leuke vlotte ophaalrok à la Frizzle Sizzle. Die moest en zou ik hebben. Dus mama draaide haar handen er niet voor om en maakte die na. Het was een soort ophaalrok die aan één kant vastzat met een soort klemmetje. Leuk om te zien, zwaar om te dragen vanwege de dikke voering en vooral koud aan één been. Daar moest natuurlijk een maillot of panty onder. Toen ontdekte ik een nieuwe allergie, die voor panty’s en maillots. Ze zakken altijd af, maken dat ik het nog kouder krijg en ik krijg er jeuk van. Als het enigszins kan, vermijd ik het dragen van die dingen.

Over het algemeen hield mijn moeder wel rekening met mijn allergie hoor en op een gegeven moment hield het op, het dragen van zelfgemaakte kleding. Toen ging mijn moeder zich, onder andere, bezig houden met bloemschikken en pergamano. Weer later, toen ik kinderen kreeg, ging mijn moeder helemaal los voor haar kleinkinderen. De meest mooie vestjes, broekjes, truitjes en slofjes werden voor hen gemaakt. Daar zat gelukkig nooit wol in. En ik, ik heb dus een blijvende hekel aan wol, mohair, panty’s en maillots. Doe mij maar een spijkerbroek, dan ben ik tevreden.

Terwijl ik dit zo zit te schrijven bedenk ik mij ineens: ik heb van haar alles geleerd, op het gebied van breien, haken, borduren, naaien en koken (want ook dat kan ze als de beste). Laat ik van al die dingen nou helemaal niet houden? Oh, ik heb het wel gedaan hoor. Heb zelfs een nettruitje gehaakt (was lekker snel klaar) dat was toen erg in de mode, in mijn jeugd. Ik heb later zelfs schilderijtjes geborduurd voor de babykamers. Maar daarna heb ik er snel de brui aan gegeven. En over mijn kookkwaliteiten zal ik helemaal zwijgen….

Wat zegt dat nu over mij? Dat ik van alles heb geleerd van mijn moeder en er eigenlijk bar weinig mee doe? Ik zou me bijna schuldig voelen. Maar dat doe ik niet. Mijn moeder weet hoe ik in elkaar zit, ze vindt het hooguit jammer dat ik niet zo creatief ben als zij was. Inmiddels weet ze ook dat mijn creativiteit op een ander vlak ligt. Daar moet ze nog wel aan wennen….. ze heeft wel eens gevraagd: wie leest nou eigenlijk die stukjes van jou?

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

19 Reacties

  1. Ieder zijn creatieve inslag, ik vind dat je lekker kan, breien, met woorden, sausje erover, hier en daar een haak en een oog…Top. Borduur maar lekker voort op jou manier

    Groet

    Laat een reactie achter
  2. En ik:)
    het is trouwens heel herkenbaar, mijn moeder maakte ook zelf kleding, maar dat droeg ik alleen nog tot ongeveer de middenbouw van de basisschool. Daarna schaamde ik me er voor. Zo te lezen had jij dat probleem niet;) Zal misschien aan het kledingmakentalent van je moeder liggen!

    Laat een reactie achter
  3. Die moeders van ons..
    Misschien lag het aan de tijd waarin zij opgroeiden. Ook de mijne naaide al onze kleding en doet dat nu nóg regelmatig voor zichzelf.
    Ooit heb ik dat ook geprobeerd, maar nee..dat is niets voor mij.
    Dus wat geeft het dat jij dat ook niks vindt? Niet iedereen heeft dezelfde gaves of hobbies.
    En voor wat betreft haar vraag wie jouw blogs zal lezen?
    Ha, heel veel mensen denk ik 🙂 In ieder geval lees ik ze!

    Laat een reactie achter
  4. Mijngebreide mud creatie zal ik nooit vergeten en alles in 3 fout voor mijn zussen en mij ,ja mijn moeder kon er ook wat van

    Laat een reactie achter
  5. Zo herkenbaar, mijn moeder breide en naaide ook heel veel. Het breien heb ik overgenomen. Ik vind breien nog steeds leuk, maar het in elkaar zetten van een trui niet. Tegenwoordig koop je kant en klaar truien ook goedkoper. Verder dan poppenkleren breien ga ik niet meer. Een pop heeft geen last van kriebels.

    Laat een reactie achter
  6. Mijn moeder naaide veel kleding voor mij en mijn zus. Echt mooi was het vaak niet, maar jeuk heb ik er in elk geval niet van gekregen 🙂
    Die goedbedoelende lieve moeders!

    Laat een reactie achter
  7. Toch is het best goed als je een beetje breien of naaien kan ,vroeger werd je kleding hersteld ,als er nu bv een scheurtje of een slijtage plek op je broek is zeg maar bij de knieën de meesten smijten dat hoppa weg.
    Terwijl met een leuk opzet stukje die broek etc best nog wel een paar jaren mee kon.
    Of je maakt van een lange broek een korte voor in de tuin te rotzooien bv.
    Nu word toch veel verkwist in deze tijd ,en dan maar klagen wat is dat alles toch zo duur tegenwoordig.
    Maar ja dat is de trend tegenwoordig best wel jammer. 😉

    Laat een reactie achter
  8. Hoi Mary,

    Herkenbaar, ik zie nog de jurkjes met pofmouwtjes voor mij die met veel plezier werden gemaakt en ik droeg ze alleen met speciale gelegenheden.. Maar verder heb ik alle creabea dingen overgenomen van mijn moeder op het breien en kledingmaken na, . met plezier nog uitgebreidt ook.

    Ook jij bent creatief, met woorden! Je hebt gewoon je eigen creabea draai gevonden, valt die appel toch niet ver van de boom.

    groet
    Ingrid

    Laat een reactie achter
  9. Mijn moeder was een creatieve duizendpoot zowel achter de naaimachine als in de keuken. De keukenliefde heb ik overgenomen, de naaimachine niet. Maar de dierbare herinneringen aan mijn wijze, geduldige en lieve moeder blijven, al is ze al 16 jaar uit de tijd. Deze blog roept dan ook warme gevoelens op.

    Laat een reactie achter
  10. Hahaha en zo zullen maar n paar van mijn kinderen bij de première van mijn theatervoorstelling aanwezig zijn. Ze vinden het in hun eigen woorden cool dat ik dat soort theatrale dingen doe, maar ze hoeven er niet bij te zijn. Zelf zouden ze nooit op een podium of voor een camera gaan staan.
    Maar aan de andere kant startte mijn dochter tot mijn verbazing juist een eigen bedrijf met zelfgemaakte kleding. Daarin kwamen we dus wel overeen en ging ze daarin verder dan ik.
    Hun vader en ik verschillen overigens net zo veel. Dus niet zo raar.

    Laat een reactie achter
  11. Nou ik! Zeg dat maar tegen jouw moeder. Lol
    Dikke knuffel Rich.

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *