De waas voor haar ogen

Waas voor haar ogenDe waas voor haar ogen maakt dat focussen onmogelijk is. Op de tast zoekt ze de knop van de kraan. Half verblind stapt ze onder de douche. Zodra zij de hete harde stralen op haar hoofdhuid voelt prikken, kan ze weer ademhalen. Slikken doet pijn. De te lang ingehouden tranen zitten te hoog. Er is nu geen houden meer aan. Ze geeft zich over.

Nu, hier, in alle stilte durft ze haar tranen te laten stromen. Niemand die het ziet, niemand die haar zachte snikken hoort. Deze keer kalmeren de harde waterstralen haar niet. Nee, haar boosheid laait op. Boosheid en frustratie. Woedend pakt zij de spons en boent als een gek over haar huid. Ze boent totdat haar huid vuurrood is en brandt. Ja, dit wil ze voelen, die pijn heeft ze nodig.

Door deze pijn hoopt zij haar andere pijn weg te drukken. Ze laat zich langzaam op de douchevloer zakken en blijft bewegingloos zitten onder de hete stralen. Haar snikken worden luider. Haar hoofd staat op knappen. Ze wordt gek. Dit kan ze niet meer volhouden. Ze wil niet meer. Ze wil dit niet meer voor zich houden. Maar ze is zo bang. Wie kan ze vertrouwen?

Ze wil zichzelf weer kunnen zijn. Zij wil weer vrij zijn. Hoe kan ze dit voor elkaar krijgen? Haar ouders weten van niets. Die denken dat ze gelukkig is met haar aardige vriendje. Ze moesten eens weten dat ze alleen nog maar bang is voor hem. Dat ze hem niet eens aan durft te kijken, uit angst voor klappen. Dat ze hem niet meer durft tegen te spreken, uit angst voor een woede uitbarsting.

Was zij maar nooit voor hem gevallen. Had ze zich maar niet zo laten versieren door hem. Was ze toen maar sterker geweest. Ze zit nog steeds onderuitgezakt op de vloer van de douche. Ze stompt zichzelf hard op haar armen. Ze weet het gewoon niet meer. Ze voelt zich zo vernederd, zo gebruikt. Ze voelt zich een gebruiksvoorwerp. Alleen jammer dat ze nog niet is weggegooid.

De minuten glijden voorbij zonder dat ze er erg in heeft. Geleidelijk aan wordt ze wat rustiger. Ze weet van binnen dat ze iets moet doen. Dit leven kan ze niet verder leven, wil ze ook niet. Ze neemt zich voor om morgen, als haar vriend weg is, iemand in vertrouwen te nemen. Iemand. Ze weet nog niet wie. Ze weet wel dat ze hier weg moet. Zo snel mogelijk want hij, hij maakt haar helemaal kapot.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

9 Reacties

  1. Ook ik wil hier nog op reageren. Een zeer heftig verhaal en zeer herkenbaar.
    Jaren geleden ben ik ook lange tijd slachtoffer van huiselijk geweld geweest. Het sloopt je, je gaat er geestelijk en ook lichamelijk aan kapot.
    Met me 2e ex was het lang zeer erg en ik was een zielig hoopje mens, en zo bang dat ik nooit durfde bellen met de politie, heb het ooit paar x gedurfd bijna dat hij er bij was maar dan was hij sterker dan mij,gooide telefoon kapot sloeg me weer inelkaar en ja dan bleef het er weer bij.
    Pas toen we verhuisden naar hier en hij er met ander vandoor ging kreeg ik rust, nou ja rust, lang therapie gehad, lang nodig gehad er bovenop te komen.
    Nu is het straks 7 jaar geleden ,dat hij vertrok en kan ik er wel beter mee omgaan,maar toch blijft het een litteken,heel groot litteken.
    Als ik er over hoor, over lees,over huiselijk geweld, dan raakt mij dat iedere keer weer enorm veel,het doet me pijn en verdriet.
    Uit eigen ervaring weet ik dus zo goed dat het vreselijk is om mee te maken, dat het je sloopt.
    Gelukkig doet men er meer aan,heeft het hoge prioriteit bij poltie enz.
    Het moet meer en meer uit de taboe komen, zeker weten.

    Laat een reactie achter
  2. Heftig! Als je in zo’n relatie zit, is het zo moeilijk om iemand in vertrouwen te nemen. Heb je nog w vertrouwen in iemand? Waarom zien anderen niet dat je relatie ‘niet klopt’? Starten zij een gesprek om te helpen? Waarom zijn onze ogen zo vaak gesloten?

    Laat een reactie achter
  3. Doet pijn.
    Nooit heb ik lichamelijk geweld ondervonden, maar herken wel de angst.
    Geestelijk geweld.
    Hoop dat ze snel over die drempel stapt

    Laat een reactie achter
  4. Lijkt mij verschrikkelijk ,en moest ik vrouw geweest zijn ,bij de eerste tekens van agressie ,weg was ik.
    Niet denken och het is voor één keer ,en daarna heeft hij het goed gemaakt ,nee meestal herhaald zich zoiets.
    Is dan ook fijn als je een vriendin of vertrouwde hebt met wie je erover spreken kunt.
    Mannen die vrouwen slaan of vernederen zijn gewoon laffe slappe (sorry) klootzakken.

    Laat een reactie achter
  5. Klok ik zeg” wegwezen” bij die man,maar weet ook dat het zo simpel niet is. De angst regeerde,en heeft tot nog toe de overhand. Hoop dat je de kracht vind om te doen wat je moet doen! Hèèl vèèl sterkte. Probeer te kijken naar het eind van deze donkere tunnel,want daar word het lichter.
    Liefs Wilhelmina

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *