Als donderslag bij heldere hemel

‘Ik ga een paar dagen naar mam, ik bel je als ik daar ben vanavond.’ Dat is nu ruim een jaar geleden.

Hij moet nog bellen.

Ik stuurde hem dus een app waarin ik zei dat hij me nog zou bellen. Geen reactie.

Fabian was de enige die nog contact met me had nadat zijn broer en zus om onduidelijke redenen het contact hadden verbroken.

Van mijn oudste zoon kreeg ik nog een mail waarin hij mij beschuldigde van allerlei dingen. Aangezien hij de dingen die in die mail stonden nooit van zichzelf kon weten, konden ze hem alleen maar ingefluisterd zijn.

Natuurlijk was de scheiding voor mijn toenmalige vrouw onvoorzien. Ze kon het ook maar niet snappen. We hadden het perfecte gezin. Allebei mooie inkomens, zij ook nog een bedrijf, goede sociale contacten, 3 mooie kinderen… Wat wilden we nog meer? Een leven, wellicht?

Het is een bijna cliché-verhaaltje. Man die geen aandacht kreeg, krijgt contact met vrouw die dat ook nodig heeft, en het ook niet krijgt. In het begin alleen maar praten, tot er iets meer gaat ontstaan. Dat heeft 3 maanden geduurd, toen heb ik de knoop doorgehakt. Het kwam als een donderslag bij heldere hemel.

Ik ben ook meteen het huis uitgegaan. Natuurlijk was ik de kwaaie piet. Liet een moeder met 3 kinderen achter voor een ander wijf. Zo zat dat! Ik nam de shit maar voor wat het was, had ook niet de behoefte om iedereen te gaan lopen uitleggen wat er speelde. Ze hadden hun mening toch al klaar.

De kinderen kwamen bijna elk weekend bij ons en dat ging, na aanvankelijk wat stroefheid, wel goed. De verhouding met mijn nieuwe relatie was ook prima. Op onze trouwfoto’s staan ze ook alle drie. Toen kwam mijn oudste zoon Rens steeds minder, met vage uitvluchten.

Mijn dochter ook al. Tot die mail kwam. Ik had al jaren hun moeder bedrogen, zoiets kon nooit in 3 maanden. Ik had nooit aandacht voor hun gehad. Ik was verbijsterd. Ik heb geprobeerd te bellen, en toen dat niet lukte een mail teruggestuurd.

Deels uitgelegd en ook gevraagd om een gesprek. Nooit meer een reactie gehad. Mijn jongste zoon, Fabian dus, liet zich niet beïnvloeden door zijn broer en zus en koos geen partij. Hij begreep ook wel hoe dingen zaten.

Zelf had hij wel een lastige persoonlijkheid. Geen school die hij kon afmaken, geen baantje dat hij kon houden. Bij ons wonen, niet bij ons wonen. We hebben er veel tijd ingestoken, dat doe je voor je kind.

Uiteindelijk ging hij op een kamer wonen, die werd volledig betaald door zijn moeder, net als zijn telefoonabonnement, verzekeringen en noem maar op. Hij had dus geen behoefte aan een baantje, waarom zou hij?

Om wat grip te krijgen op zijn leven, spraken we met hem af dat hij regelmatig bij ons at. Dat ging ook een tijdje goed. Tot de avond dat hij ineens niet kwam en op mijn appje reageerde met: ‘Ik ga een paar dagen naar mam, ik bel je als ik daar ben vanavond.’ Dat was vorig jaar juni.

In november overleed de moeder van mijn vrouw, voor de goede orde, mijn nieuwe vrouw, hoe raar zo’n uitdrukking ook is. Zij heeft dat nog aan Fabian meegedeeld. Tot onze verrassing kwam er ook nog een reactie: ’Oh wat erg. Maar ik zal er altijd voor je zijn, zoals je er ook altijd voor mij bent geweest!’

We lieten hem weten wanneer de begrafenis was, maar dan kon hij niet, dan moest hij werken. Hij moet er nu nog zijn voor mijn vrouw. Natuurlijk ga je eerst bij jezelf te rade. Wat heb ik verkeerd gedaan? Had ik dingen anders moeten doen? Daar praat je ook over met mensen die na de scheiding in je leven zijn gekomen.

Niemand snapte er iets van. Blijkbaar staan wij bekend als aardige mensen bij wie mensen graag komen. Je blijft maar aan dat wondje krabben zodat het steeds maar open blijft gaan. Mijn psychiater zegt dat het een litteken moet worden. Het gaat nooit weg, maar bloedt niet meer. Dus probeer je het maar te aanvaarden. Probeer…

Afgelopen november kreeg ik via een omweg te horen dat ik opa was geworden. In naam… Discussies over of ik de eer aan mezelf moest houden en een felicitatiekaartje zou sturen. Uit angst voor weer een afwijzing wilde ik niet. Anderen dachten er anders over. Misschien was dit een opening… Dus een kaartje gestuurd… Natuurlijk geen reactie.

Inmiddels waren er anderen in ons leven gekomen, met name de dochter van een collegaatje. In onze omgang ontstond er blijkbaar iets als een vader-dochterfiguur. Ze is 28 en heeft nooit echt een vader gehad. In de omgang met haar, en later ook haar zus, die net moeder was geworden en mij als mede-opa ziet voor haar zoontje, bleef ik een knagend dubbel gevoel houden.

Natuurlijk was ik hier gelukkig mee, maar waarom kan dit niet met mijn eigen kinderen en kleinkind? Ik probeer te leren van dat dubbele gevoel af te komen. Dat lukte ook heel aardig.

Tot vorige week vrijdag een jonge vrouw met kind mij aanspraak op de braderie in ons dorp. Het bleek de moeder van mijn kleinkind te zijn… Ze zei alleen maar dat wij elkaar kenden maar ook niet echt kenden. Totaal van slag ben ik weggelopen, zonder ook maar naar het kind te kijken. Probeer maar eens niet aan het korstje te krabben dan…

Gastblog van Hans Janssen Lees hier meer van Hans.

Foto komt uit de collectie van Erik Koeslag.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

18 Reacties

  1. Wat triest, je eigen kleinkinderen niet zien. Ik begrijp het krabben aan het korstje. Wat een pijn zal het doen! Sterkte.

    Laat een reactie achter
  2. Hoe ernstig de situatie ook is en het altijd bij je is, is het mooi geschreven

    Laat een reactie achter
  3. wat een triest verhaal hans jammer dat mensen zo snel iemand veroordelen terwijl ze niet eens weten van hoe of wat.Hopelijk komen je kinderen ook eens tot besef dat jij en annie ook recht hebben om gelukkig te zijn.wens jou en annie heel veel sterkte jullie beiden xxx femmy

    Laat een reactie achter
  4. Ken het litteken gevoel en dat de wond weer open gaat als er zoiets gebeurt, zoals bij jouw! Vreselijk pijnlijk!
    Hoop dat het ooit weer goed komt voor je!
    Sterkte!

    Laat een reactie achter
  5. Erg pijnlijk gelukkig heb je veel mensen om je heen jullie zijn toppertjes voor mij dikke kus

    Laat een reactie achter
  6. Wat heftig, het éne na het andere kind blijft weg…dat lijkt me vreselijk moeilijk (ik heb geen kinderen).
    Ik weet wat het met mijn ouders doet als 1 van hun kinderen wegblijft.

    Ik zie toch óók een lichtpuntje: de moeder van je kleinkind kwam naar jou toe!
    Misschien ziet zij de zaken anders?
    Wil ze haar kind de Opa niet onthouden en v.v.?
    Ik hoop dat ik je hier niet nog meer aan het krabben zet; dat is iig niet mijn bedoeling!

    Sterkte en heel veel geluk gewenst!

    Laat een reactie achter
    • Hallo Maria,
      Nee, je zet me niet erger aan het krabben. Dit hebben wij later ook overwogen. Maar die kans heeft ze altijd, maar nooit gedaan. Denk eerder dat zij ookschrok dat we naast elkaar stonden en ik denk dat zij ervan uit ging dat ik haar kende, wat dus niet zo was.

      Laat een reactie achter
  7. Ik dacht ook dat er al een litteken gevormd was bij mij, maar nu ik weet dat mijn dochters beide moeder zijn geworden, is het weer een open wond…..
    Tuurlijk ga je gewoon door met ademhalen, maar het is net of een een ton stenen op mijn borstkas ligt…..En soms, zo uit het niets, komt er dan weer een bericht, een foto of net als dit ..een verhaal………en dan jank ik weer mijn ogen uit mijn kop………..

    Laat een reactie achter
      • Dank je, jij ook veel sterkte…..
        Ik zou willen zeggen: we komen er wel, maar echt weten doe ik het niet……….duurt als zo lang……

        Laat een reactie achter
        • Ik weet het. Sommigen in mijn omgeving blijven roepen dat het wie weet ooit wel weer misschien goed komt. Die hoop heb ik al opgegeven.

  8. Gelukkig heeft elk verhaal twee kanten en moet je uit respect voor je kinderen dit soort dingen niet op Facebook zetten. De vuile was hoort per slot van rekening in de wasmachine en niet op Facebook!

    Laat een reactie achter
  9. Ik ben ook weggegaan wegens vooral psychische mishandeling, 2 minderjarige waren blij en willen vanaf het begin al niet meer naar vader. Vader betrok de oudste 2 ertussen, ik kreeg de schuld en hij had niets gedaan, terwijl vader de oudste een aantal keren de keel heeft dichtgedrukt, toch ziet hij niet wat zijn vader doet en ik zie hem niet meer, onderhand heeft hij 2 kinderen die wij niet mogen zien. Alles word afgeschermd. Kinderen onderling hebben geen contact meer. De 2e zoon komt nog wel heel af en toe maar vertrouwen kun je hem niet, omdat je weet dat vader op slinkse manier ze manipuleert en in zijn macht heeft. (vader zal wel narcist zijn) Hele gezin word zo vernield en vader weet van niets. Ik sta machteloos. En rechter kijkt alleen maar naar rechten van vader rechten van kinderen zijn niet belangrijk.

    Laat een reactie achter
    • Halo Ria,

      Jouw situatie is nog schrijnender dan de mijne. De gevoelens zijn echter hetzelfde. Ik wens je veel sterkte!!

      Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *