Alles wat ik had gebouwd was in een zwart gat verdwenen

In de jaren 60 was het een gewoonte het gekoesterde kind te vernoemen naar een van de ouders.

En zo werd ik geboren, niet omdat ik gekoesterd werd, maar omdat er nog enige ruzie was om een naam te doen vernoemen.

En die naam kwam er uiteindelijk niet. Er werd een compromis gesloten.

Evert zou de eerste vijf jaar van zijn leven geen Kornelis noch Evert worden genoemd, maar broer konijn. En het kind, zo onbemind, zocht zijn eenzame weg in het leven.

Een leven wat was begonnen met het gezegde ‘daar zal niets van terecht komen’. En dan ergens diep in dat kind begint er een gevecht, het gevecht van erkenning en het gevecht om dat onbeminde om te zetten naar beminde.

Niemand kan bevroeden wat er al in die nog kleine hersenen gebeurt, het kind wil het allemaal goed doen, laten zien dat hij het wel kan, dat er wel iets van terecht gaat komen, en dan gaat het gruwelijk mis.

In de hunkering naar dat klopje op je schouders ben je bereid alles uit de kast te trekken, keihard te werken, liefde te geven daar waar kan en er altijd te zijn voor vrienden, opdat je het gevoel hebt bemind te zijn en de innerlijke eenzaamheid van je af wil schudden.

Maar het was een schijnwereld, een gebouwd soort vesting die vroeg of laat tot de laatste steen zou instorten. En dat gebeurde dan ook. Ongeveer 12 jaar geleden stortte mijn zelfgebouwde en onderhouden vesting in. Alles wat ik had gebouwd was in een zwart gat verdwenen.

Mijn bedrijf weg, vrienden weg, vrouw weg, alles weg… Wat overbleef was die kleine onbeminde jongen, teruggeworpen op zichzelf. En huilend zit hij op een bankje in de psychiatrie, uitgewist, niet meer gemist!

Stapje voor stapje moet je dan gaan leren inzien wat je nooit wilde geloven, wat je achter die vesting had verstopt: de alom aanwezige eenzaamheid en het onbeminde.

Het was een hel; de dood is soms zo veel milder dan het vechten. Maar ik was niet altijd die vechter geweest dus ik moest opnieuw leren vechten. Vechten om de eerste stap omhoog te zetten, maar ik stond in de schaduw van de berg en de berg was zo enorm hoog!

Als je aan het begin van je kennen staat, sta je aan het begin van je voelen, en daardoor komen pijn, verdriet en angst in al hun facetten keihard binnen.

Immers, wie wil horen dat je alles wat je deed was om je eigen honger te stillen, om je onbemind naar bemind te willen omzetten. Horen dat al die jaren van lange strijd je slechts bedroog als een fata morgana, iets wat je zag maar er nooit geweest is.

Maar ik zette de weg opnieuw in, ik was teveel een vechter om de handdoek in de ring te gooien. Ik volgde alle therapieën, zat te kleuren als een kleuter, klodderde verf op doeken en schreef het ene gedicht na het andere.

Ik hoor de psychiatrisch verpleegkundige nog uitroepen “Oh, wat is dat mooi”, waarbij ik slechts dacht ‘daar meen je niets van’ en zag in die gedachte niet de ommekeer. Ik geloofde niet zo snel meer al die gekunstelde complimentjes, die had ik er genoeg gehad.

Nu, alweer 12 jaar verder, sta ik anders in het leven. Ik laat me niet meer misbruiken door mijn hunkering naar dat beminde, kies zorgvuldig mijn mensen om mij heen, en kan beter omgaan met teleurstellingen.

Wat echter nooit zal wennen is die verstopte eenzaamheid, want leefde ik niet te lang in die schijnwereld waar die innerlijke eenzaamheid altijd aanwezig was? Stiltes kan ik moeilijk verdragen.

Als ik lang in een stille omgeving ben, komen die demonen als erfstuk uit mijn jeugd, feestvieren in mijn hoofd. Gelukkig hebben we muziek, en die muziek staat dan ook altijd aan.

Ik heb geleerd dat de werkelijkheid van iemand anders niet is gelegen in wat hij je onthult, maar in wat hij je niet kan onthullen. Willen we dus een ander kunnen begrijpen, luister dan niet naar wat hij zegt, maar veel meer naar wat hij juist niet zegt.

Ik heb geklommen en sta weer boven op de top van de berg. Ik zet er geen vlag neer omdat iets mij leerde dat na het bereiken van de top de schaduw van de berg op de loer ligt.

Een misstap en je staat weer aan de voet van de berg beschadigd uit te hijgen. Maar wel met het gevoel ‘het lukte die ene keer, dus ik neem mijn val voor lief en begin opnieuw te klimmen, telkens weer!’

De overwinning op jezelf. Wanneer smart groot wordt, wordt de wereld zo klein! Maar in die kleine wereld is alles zoveel mooier!

Gastblog van Evert Mulder.

Foto komt uit de collectie van André Brockbernd.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht op

15 Reacties

  1. Diep respect. Maar wat een pijn.

    Reageer
    • Dank je voor deze lieve reactie!

      Reageer
  2. Sommige mensen moeten zoveel ellende meemaken en dan nog de kracht vinden om zo in het leven te staan diep respect voor jou .
    Wens je heel veel kracht en succes voor de toekomst

    Reageer
    • Dank je voor deze mooie lieve reactie.

      Reageer
  3. Ik weet wat het is om onbemind te zijn, niet gekoesterd te worden door je ouders omdat je “maar” een meisje bent (in mijn geval). Diep respect voor jou hoe hard je geknokt hebt om er te mogen zijn, want dat gevoel laat zich niet makkelijk weg jagen.

    Reageer
    • Inderdaad dat gevoel zal ook nooit helemaal verdwijnen, wat in je rugtas zit zal je als ballast meenemen. Maar soms is het dan goed die rugtas nog eens uit te pakken en de dingen die van geen belang zijn er uit te gooien. Maar het onbeminde, het zal met je mee reizen je leven lang. Ik wens je ook heel veel sterkte toe !

      Reageer
  4. Lieve Evert,
    Wat een moeilijke en harde weg heb je afgelegd. Ben er stil van… Ik leer je stilletjes aan wat beter kennen en voel veel respect voor jou.
    Je bent een prachtige, liefdevolle man en ik zal je altijd dankbaar zijn voor je steun en bijzondere actie, als wij het moeilijk hadden.
    Groetjes van Renilde

    Reageer
    • Lieve Renilde,
      Dank voor je lieve woorden, respect is wederzijds, ik zie namelijk een gezinnetje wat ook op zijn kop staat. Een gezin waar zoveel warmte en liefde van uitstraalt dat het mij diep raakte. Weet ook dat ik er na de actie voor Martha er zal blijven voor je en jouw gezin. Vriendschappen zijn waardevol, en mijn vriendschap en medeleven zal er zijn in goede maar ook in de slechtste perioden.

      Heel veel liefs Evert

      Reageer
  5. Hallo Evert.

    Ook ik herken helaas een groot deel van je verhaal, en nee ook voor mij gaat het nooit helemaal over.
    Vele therapieën en behandelingen verder,( ben inmiddels 60) ben ik het geloof daarin kwijt.
    Ptss aan over gehouden.
    Heb betere periode, maar de beschadiging op jonge leeftijd is niet uit te vlakken, hoe graag ik dat ook zou willen.
    Weet je, met mijn verstand kan ik vrijwel alles beredeneren, maar het gevoel spreekt dat steevast tegen. Met andere woorden ; mijn gevoel geloofd mijn verstand niet, wat voor een aangeleerde foefjes die ik geleerd heb, ik er ook tegenaan gooi.
    Ik hoop zò dat veel meer ouders van nu er meer weet en besef van hebben, zodat het minder vaak gebeurd. De schade is onherstelbaar. En dat het een strijd is kan ik volledig met je meevoelen.
    Dank voor je verhaal, wens je veel geluk momentjes.
    Liefs Wilhelmina.

    Reageer
    • Lieve Wilhelmina,
      Dank voor je lieve reactie, en inderdaad gevoel en verstand zijn nooit in evenwicht. PTSS is dan ook iets wat je de rest van je leven gratis mee krijgt in je bagage. Ook therapieën zijn weinig relevant, behalve cognitieve therapie, het om denken! Maar verdwijnen zal het nooit. Maar dat beschrijf jezelf al heel goed. Wens ook jou heel veel kracht en warmte toe.
      Liefs Evert

      Reageer
      • Dank je Evert!

        Reageer
  6. Kanjer. Evert, wat een verhaal en wat een krachtig mens ben je. Het is zeker moeilijk om steeds maar weer tegen die berg op te kijken. Maar de innerlijke kracht wint. Ga door en deel zeker je verhaal zodat je mensen kunt ontmoeten die jou kracht kunnen geven. Mijn ervaring is: bij elke beklimming word je sterker.

    Reageer
    • Lieve Barbara,

      Dank je voor het lieve bericht.
      Kracht krijg je als je jong geleerd hebt te vechten, de vechter is gelukkig altijd gebleven en heeft mij geholpen even uit te rusten en dan weer te gaan klimmen.

      Lieve groet Evert

      Reageer
  7. Prachtig geschreven, dank voor het delen! Je verhaal geeft moed, kracht en lef.

    Reageer
    • Dank je Marieke!

      Reageer

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *