Het is mogelijk om boven je trauma uit te stijgen

Dag Hanny, jij zet je volledig in voor slachtoffers van seksueel misbruik. Op wat voor manieren doe je dat?

Als ervaringsdeskundige hulpverlener voor mensen met een verleden van seksueel misbruik. Verder ben ik heel actief op sociale media, waar ik het taboe dat nog steeds rust op seksueel misbruik probeer te doorbreken.

Ik zeg weleens taboedoorbreker is ‘my middle name’. Ik werk mee aan exposities zoals ‘Kunst uit geweld’ en recentelijk aan de expositie ZIE die tijdens de ‘week zonder geweld’ te zien was in Utrecht.

Ook zet ik me in voor de stichting ‘Praat over kindermishandeling’ en de ‘Stichting OpenMind’ die een landelijk project voorbereiden voor 2016, over de verjaring van aangifte bij seksueel misbruik.

Op mijn openheid krijg ik regelmatig mooie reacties van mensen die me een hart onder de riem steken en van lotgenoten die kunnen zien dat boven je trauma uitstijgen mogelijk is.

Waarom doe je dat?

Ik ben zelf een incest overlever. Als kind heb ik veel grensoverschrijdend gedrag meegemaakt. Door mijn opa, leraar op school, vader van vriendinnetje en als klap op de vuurpijl het misbruik door mijn broer, dat ik helder kreeg door hervonden herinneringen.

Dat heeft wel gemaakt dat toen ik met mijn incestverleden naar buiten kwam, mijn familie hier niet mee om kon gaan en het contact heeft verbroken. Helaas komt dit heel vaak voor dat families afhaken en dan is de klokkenluider weer degene die het zwijgen wordt opgelegd.

Ik kan wel zeggen dat ik inmiddels boven mijn trauma ben uitgestegen. Ik gun anderen ook rust in hun hoofd en het loslaten van het verleden. Ook al weet ik dat het altijd deel van mij zal blijven, als een litteken dat soms nog kan zeuren. Want ik kan zomaar weer geraakt worden door wat ik om me heen hoor, zie en lees, met betrekking tot seksueel geweld.

Wat bied jij zoal aan?

Ik organiseer Rode Tenten bijeenkomsten, in een veilige setting van maximaal zes vrouwen, waar ze kunnen delen over hun verleden waar ze nog steeds last van hebben. Dit doe ik in mijn eigen praktijk in Ridderkerk.

Verder organiseer ik lotgenoten-weekenden met een ervaringsdeskundige collega, een weekend vol van ontmoeting en delen, waarin vrouwelijke lotgenoten zich als in een warm bad voelen. Dit is op locatie in Hurwenen.

Ook organiseer ik krachtdagen voor deze doelgroep, bijeenkomsten met maximaal 50 personen. Met sprekers en workshops en het belangrijkste, ontmoetingen met gelijkgestemden. Dit is op wisselende locaties. Kortom mijn ervaring is: Delen is Helen!

Is praten over seksueel misbruik nog steeds een taboe?

Ik denk dat vooral de mensen die als klein kind misbruikt zijn en tijdens het misbruik, soms onder heftige bedreigingen, te horen hebben gekregen dat ze hierover moesten zwijgen, moeite hebben om hierover te praten.

Ik weet nog dat ik voor het eerst ging spreken over wat mij was overkomen. Ik hield constant mijn hand voor mijn mond tijdens het praten. Totdat mijn man zei: ‘Hanny, die hand mag nu weg!’

Daarnaast zie ik vaak gebeuren dat mensen spreken over hun misbruikverleden en dan van hun omgeving terug krijgen: “Hou daar nou eens over op, het is al zolang geleden! Je moet verder, dit helpt niet!”

Als mensen eens zouden weten hoe luisteren helpt. Je hoeft geen oplossingen aan te dragen, jouw luisterend oor is al genoeg! De maatschappij is nog steeds in een kramp over dit taboe.

Wat hebben slachtoffers van seksueel misbruik vooral nodig om dit te kunnen verwerken?

Goede hulpverlening en daarin goed voor zichzelf zorgen. Als het bij een intake al niet goed voelt, zoek dan verder. Net zolang tot je die hulpverlener hebt gevonden die wel bij jou past en bij wie het veilig genoeg is om jouw trauma te delen.

Misschien is het pas de vijfde of zesde hulpverlener bij wie je eindelijk het gevoel hebt dat je gezien en gehoord wordt.

Ik herinner me nog dat ik bij mijn laatste crisis werd doorverwezen door mijn huisarts naar een psycholoog in ons dorp. Van deze hulpverlener kreeg ik te horen dat ik met mijn verhaal over mijn broer in de rechtbank geen poot had om op te staan.

Ik was verbijsterd, tenslotte kwam ik daar niet om hulp bij aangifte maar omdat ik labiel was en psychologische ondersteuning nodig had. Ik ben daar nooit meer terug geweest.

Sommige hulpverleners kunnen gewoon niet met heftige trauma’s omgaan en dat kunnen ze dan beter tegen de cliënt zeggen en hem of haar doorverwijzen naar een deskundige die het wel aankan. In plaats van te blijven doormodderen. Daar heeft niemand wat aan. De cliënt wordt niet geholpen, en de therapeut krijgt een slechte naam door negatieve feedback.

Wat ook belangrijk is bij het verwerken, is het delen met lotgenoten. Die hebben namelijk maar aan 1 woord genoeg om te snappen wat je bedoelt. Dat geeft zoveel (h)erkenning en ruimte.

Recentelijk heb jij jouw tweede boek uitgegeven. Waar gaat het over en voor wie is het bestemd?

Mijn boek heet: De stem van het kind. Het zijn verhalen van kinderen van wie de ouder misbruikt is. Dit boek is sinds november 2015 overal te koop.

Ik heb negentien, inmiddels volwassen, kinderen geïnterviewd om uit te zoeken wat het misbruikverleden van hun ouder heeft gedaan met hen. Wat is hiervan het effect geweest op hun leven, de keuzes die ze maakten in hun studie, relaties en hun dagelijks leven. Daarnaast zijn er bijdragen van professionals zoals Nelleke Nicolai, Marijke Naezer, Pep Degens en Sietske Dijkstra.

Ik heb dit boek geschreven vanuit het oogpunt dat kinderen van misbruikte ouders vaak niet de aandacht krijgen die ze verdienen. De meeste aandacht gaat naar de ouder, die vaak in therapie is of last heeft van depressies en/of verslavingen.

In het boek zie je dat patronen zich herhalen en sommigen van deze kinderen ook zijn misbruikt, maar ook dat enkelen van hen er zonder al te veel kleerscheuren doorheen zijn gerold. Het boek is bedoeld voor misbruikte ouders, kinderen van misbruikte ouders, hulpverleners en voor iedereen die affiniteit heeft met het onderwerp seksueel geweld.

Dank Hanny Lynch, @dreamwolfdreams voor dit gesprek. Meer lezen over het werk van Hanny? Neem een kijkje op www.hannylynch.nl.

Foto komt uit de collectie van Kitty van Gemert, @kitty_gemert.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

4 Reacties

  1. Wat goed dat jij je nu inzet om andere slachtoffers te helpen, Hanny! Er wordt inderdaad nog té veel gezegd dat we het verleden maar gewoon moeten vergeten, omdat het al zo lang geleden is. Maar dagelijks de pijn voelen van ´niks waard zijn´ dat ziet niemand aan de buitenkant.
    Hanny, bedankt voor het delen, ik wens je kracht en liefde!

    Laat een reactie achter
  2. Lieve Hanny,

    bedankt voor je verhaal. ‘Delen is Helen’ ben ik helemaal mee eens! Je bent een mooi en dapper mens. Ik bewonder e kracht. Liefs en een lieve knuf

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *