Zo gaan we in Nederland om met kinderen die de moed hebben zich uit te spreken

In ‘de week tegen kindermishandeling’ stuit ik iedere keer op hetzelfde probleem; we willen kinderen aanmoedigen vooral hun mond open te doen over het geweld, het misbruik dat hen overkomt.

Dit is een mooie gedachte want alleen dan kunnen wij, als volwassenen, helpen. We weten dan wat er speelt, er kan mogelijk ingegrepen worden, en het verwerkingsproces bij het kind kan beginnen.

Zo lijkt het. Maar buiten dat het heel moeilijk is, zo niet onmogelijk, om te praten over wat je wordt aangedaan, komt er vaak nog een tweede probleem de hoek om kijken; de dader.

De dader bevindt zich meestal binnen de sociale kring van het kind. Vaak betreft het zelfs 1 van de ouders. Deze ouder zal er alles aan doen om het kind te waarschuwen niets te zeggen over het geweld dat hem wordt aangedaan.

De dreigementen zijn niet mals en kunnen variëren van ‘als je iemand iets vertelt, vind ik je niet meer lief’, tot ‘als je iemand iets vertelt, maak ik je moeder dood’. Het kind zal dus niet zomaar praten en houdt ongewild en onbewust de destructieve situatie in stand.

In een scheidingssituatie levert dit alles meteen een scheef beeld op bij de sociale omgeving van de ouders, maar ook onder betrokken hulpverleners.

Wanneer een van de ouders spreekt over het geweld dat wordt gepleegd tegen het kind door de andere ouder, weet iedereen direct in te vullen dat de ene ouder dit zegt om de andere ouder zwart te maken.

Wanneer het kind het durft om te spreken over de mishandelingen, zegt men dat het is opgezet door de ene ouder tegen de andere ouder. Kortom; alle zorgen die richting de omgeving en de hulpverlening worden geventileerd, worden teruggebracht tot de ‘strijd tussen de ouders’.

Het kind zal denken dat de mishandelingen normaal zijn. Er zijn immers geen volwassenen die ingrijpen en het zal omgang moeten blijven houden met de dader. Het vertrouwen van het kind in de omgeving loopt een nog grotere deuk op.

De ouder die waarschijnlijk de andere ouder heeft verlaten, juist vanwege het geweld, en die zijn of haar kind wil beschermen, wordt de mond gesnoerd. Op deze manier blijft de dader ongestoord toegang houden tot het kind (en de andere ouder).

Zo gaan we in Nederland om met kinderen die de moed hebben zich uit te spreken als ze structureel mishandeld worden door een ouder.

Het is de hoogste tijd dat professionals die de gedragspatronen van een dader kennen, die kijken naar de geschiedenis van het gezin, die tussen de regels door kunnen lezen bij een kind en die de situatie in kunnen schatten zoals hij is, de ruimte krijgen om hier iets aan te doen.

Want, het is vreselijk naïef om te denken dat alle ouders ook vaders en moeders zijn. Moordenaars, criminelen, psychopaten en verkrachters krijgen namelijk ook gewoon kinderen.

Gastblog van Miriam Goes.

Foto komt uit de collectie van Monique Paulina Jouvenaar-van Eerden.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht op

4 Reacties

  1. Zo waar. En nog erger.Complexer ook nog. Want zelfs als het kind niet onder druk gezet wordt, heeft het aangeboren loyaliteit waarmee het zichzelf onder druk zet. En vaak heeft het zelf helemaal niet in de gaten wat er mis is. Wil het graag praten maar weet zelf niet waarover eigenlijk. En dan is het voor iedereen ook voor de hulpverleners vrijwel onmogelijk om te ontdekken wat er mis is in t gezin.Huiselijk geeft vaak onzichtbare littekens (littekens op de ziel die tot ptss kunnen leiden) en die kun je als onderwijzer, familielid en hulpverlener ook niet zien. Ik vertel dan ook in gastlessen en workshops: de mogelijkheid om een kind te redden is niet altijd zo gemakkelijk als we graag zouden willen. Maar bij elk vaag onderbuikgevoel mag wel leiden tot erkenning daarvan. Zeg tegen kinderen waarbij je dat gevoel ervaart: ik hoor je, ik zie je. Jij bent waardevol. Ik weet uit mijn eigen en andere ervaringen dat dit soort opmerkingen maken dat je in je latere leven om hulp.kunt zoeken voordat “het” de spuigaten uitloopt

    Reageer
  2. Het is ook naïef om te denken dat de zogenaamde professionals het altijd goed doen.
    Er zijn heel veel gevallen waarin de vader of de moeder bericht worden van mishandeling of “onveilige” situatie voor het kind, wat helemaal niet waar is. Maar organisaties eraan verdienen om kinderen uit huis te plaatsen en het bij de ouder(s) weg te halen.
    Het zou ook goed zijn om er bewust van te zijn dat er bij “vecht”scheidingen ook door 1 van de ouders het kind wordt “bespeelt om slecht over de “andere ouder te praten. Die ouder wordt dan beticht van mishandeling of onveilig voor het kind. Gevolg: kind heeft geen contact meer met 1 van de ouders. Dit heet: PAS of Ouderverstoting!!
    Lees hier maar eens over en besef dat een ouder onterecht als slecht persoon of als mishandelde ouder wordt beoordeeld.
    Als hierdoor het kind geen contact meer heeft met 1 van de ouders: dat noem ik pas kindermishandeling!!!
    Ik spreek uit ervaring en velen vaders én moeders maken dit mee.

    Reageer
    • Beste Anoniem,
      ik ben het met je eens dat PAS kindermishandeling is.
      Zowel het weghalen/weg houden van een kind bij de ouder waar hij een constructieve relatie mee heeft, als het kind een omgang opleggen met een ouder die mishandelt, zijn beide ernstige vormen van kindermishandeling. Daarom is het van groot belang dat de betrokken hulpverleners professioneel genoeg zijn om te beoordelen of er sprake is van een constructieve relatie tussen ouder en kind of van een destructieve relatie.
      Signalen van PAS en/of fysieke/psychische (kinder)mishandeling zijn vrij makkelijk te herkennen als je hier goed in opgeleid bent (of ervaring mee hebt). Op basis van Vroeg Signalering en Neutraal Ouderschap kan het kind een eigen identiteit ontwikkelen waarin hij loyaal leert zijn aan zichzelf.

      Reageer
      • Miriam, je schrijft “Signalen van PAS en/of fysieke/psychische (kinder)mishandeling zijn vrij makkelijk te herkennen als je hier goed in opgeleid bent (of ervaring mee hebt). “. Maar ik heb nog nooit een hulpverlener meegemaakt die hier in thuis is. Zelfs niet bij de Raad voor de Kinderbescherming. De gevolgen waren desastreus.

        Reageer

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.