Waarom kon mijn moeder niet van mij houden?

“Toen ik haar voor het eerst zag, wist ik het: “jij hoort bij mij en ik zal voor altijd van je houden…” Ook toen ruim 1,5 jaar later haar broertje werd geboren, wist ik dat.

Hoe kan het nou dat zij dat niet had? Dat zij niet van mij kon houden? Ik kijk weleens naar kinderfoto’s van mijzelf en zie dan een leuk, blond meisje.

Hoe kun je daar nou niet van houden als moeder? Hoe kun je haar niet alles willen geven wat ze nodig heeft?

Ik ben nu bijna 9 jaar zelf moeder en snap het nog steeds niet. Misschien moet ik stoppen met mijzelf pijnigen, want het is me duidelijk dat ik nooit een antwoord zal krijgen. Een eerlijk antwoord althans.

Ze is ziek, hou ik mijzelf voor. Onzichtbaar ziek.

Maar waarom doet het nog steeds zo’n pijn? Waarom voel ik nog steeds dat gemis, diep vanbinnen? Om alle knuffels die ik heb gemist. Alle woorden van troost, alle geruststellingen, alle bevestigingen die er gewoon nooit waren.

De liefde die ik nooit heb gevoeld. Nooit heb ik uit haar mond mogen horen dat ik er mocht zijn, dat ik mooi was. Zo jammer.

Ik weet nu dat het een van de mooiste dingen is die je je kids mee kunt geven. Een gevoel van eigenwaarde. Een simpel “ik ben trots op je” had al voldoende geweest.

Helaas, het heeft niet zo mogen zijn. En wat dat met een mens doet is niet te beschrijven. Ik zou het niet eens kunnen. Maar dat ik een heel ander persoon had kunnen zijn dan wie ik ben, is me wel duidelijk.

Al kan ik nu, na al die jaren, eindelijk zeggen dat ik tevreden ben met wie ik ben. Ik ben oké. Ik mag er zijn. Maar vanbinnen zit die knagende leegte. En daar heb ik mee leren leven. Net zoals dat ik altijd moeite blijf houden met andere mensen.

Als mensen aardig zijn, vraag ik me af waarom. Lange tijd heb ik zelfs gedacht dat ik vies was. Zo ga je denken bij gebrek aan lichamelijke affectie. Natuurlijk weet ik nu beter, alleen er blijft altijd dat kleine stukje binnenin…

“Ga maar buiten spelen.” Wij waren die kinderen die je altijd buiten zag lopen. Ze kon ons niet om zich heen verdragen. Daarom speelde we altijd buiten. Weer of geen weer.

Als ik pijn had, omdat ik me gestoten had, was het: “Stel je niet zo aan!” Waar wij als kinderen allemaal speelden en naar toe gingen, daar zou ik mijn kids echt nooit heen laten gaan.

Het klinkt misschien overdreven, maar dat ik en mijn zus heelhuids onze kindertijd zijn doorgekomen, mag een wonder heten.

En elke dag kijk ik naar mijn twee kinderen en ben trots. Trots dat ik anders ben dan zij. Trots dat ik niet dezelfde fouten maak als zij. Dat ik mijn kinderen liefheb. Zo erg, dat het soms pijn doet.

Trots dat ik ze vertel hoe trots ik op ze ben, dat ik van ze hou en dat ik ze nooit in de steek zou laten. Trots dat ik het diep vanbinnen ook echt zo voel! Ik durf hier gewoon te zeggen dat ik een betere moeder ben dan zij. Zij heeft gefaald.

Tegen mijn dochter vertelde ik eens dat mijn moeder mij nooit knuffelde. Ze was hevig verontwaardigd en zei: “Maar elke moeder knuffelt toch met haar kind?” En dan bedenk ik me hoe fijn het is dat dat haar standaard is. Dat zij en haar broertje zich geliefd voelen. Want daar draait het om.

Wat ze ook heeft gedaan, of vooral niet heeft gedaan, als ik had geweten dat ze van me hield, had ik haar alles kunnen en willen vergeven. Maar tot op de dag van vandaag weet ik dat nog steeds niet.

Of eigenlijk weet ik het wel. Ze kan gewoonweg niet liefhebben. Wat ik haar het meest kwalijk neem? Dat ze 5 kinderen kreeg. Nota bene 5. En alle 5 zijn ze verknipt.

Ze is al 9 jaar geen onderdeel meer van mijn leven. Mijn dochter heeft ze nog wel gezien. Toen ik haar zo lief hoorde praten tegen mijn kind, werd ik misselijk. Dat had je bij mij moeten doen!! Het is te laat, jij hebt je kans gehad.

Kort hierna heb ik het contact verbroken. En dat geeft rust. Nog altijd. Mijn kinderen stellen vragen die ik naar eer en geweten probeer te beantwoorden. Ik vind het heel erg dat ik ze niet een opa en oma kan bieden.

En mochten zij ooit de behoefte hebben om haar te ontmoeten, dan zal ik ze daar in faciliteren. Tot die tijd geniet ik van de rust. Zelfs voordat ik kinderen had, wist ik dat ik het anders zou doen. Net zoals ik weet dat ik nooit meer kinderen krijg. Twee kan ik net aan. Het is goed zo.

Je hoort weleens zeggen dat kinderen de fouten van hun ouders herhalen. Tuurlijk heb ik ook mijn fouten. Maar mijn kracht is dat ik ze toegeef. Ook naar mijn kinderen. Ik ben niet bang om toe te geven dat ik fout zit.

En mijn grootste kracht? Dat ik ondanks alles kan liefhebben. En dan vind ik het ergens ook nog wel rot voor haar dat ze dat niet kan. En vind ik het zielig dat ze zoveel moois heeft moeten missen daardoor.

Misschien kom ik ooit op het punt dat ik haar kan vergeven… Haten doe ik allang niet meer. En hopelijk kan zij zichzelf ooit vergeven. Ik heb nooit een moeder gehad. Gelukkig hebben mijn kids die wel”.

Gastblog van @Toontje79.

Foto komt uit de collectie van Kitty van Gemert.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

11 Reacties

  1. Ik snap je, Toontje, ik snap je helemaal. Die leegte van binnen, het gevoel er niet mogen zijn, niks te zijn, nooit goed genoeg te zijn. Ik snap je. Maar het ligt niet aan jou, het ligt aan haar. Jij bent een prachtig, mooi mens en een fantastische moeder! Ga zo door!

    Warme groet,
    Nike

    Laat een reactie achter
  2. Wat erg, dat gevoel dat je moeder niet van je kan houden.Zelf kom ik uit een gezin van 8 kinderen en mijn moeder had ook niet veel tijd om te knuffelen .Maar ze was wel lief voor ons (mijn vader was ook streng) en ik weet zeker dat ze wel van alle kinderen hebben gehouden.Maar een kind voelt toch goed als er niet echt genegenheid is.Bij mij is het zo dat ik mijn moeder veel liever vond dan mijn vader omdat ik met hem niet kon praten.Gisteren had mijn zusje het over mijn vader dat ze hem niet lief vond en dan krijg je met andere zussen een hele discussie daarover.Maar ik hoop echt voor jou dat het nu goed met je gaat,met je eigen kinderen wil je het zo goed mogelijk doen en dat is fijn.Ik heb geen kinderen, dus daar kan ik niet over meepraten.Maar jammer van je moeder , het had heel anders en beter en liever moeten zijn Wens je veel geluk in de toekomst!

    Laat een reactie achter
  3. Heel veel sterkte.
    Als ik jou was zou ik toch met haar proberen te praten. Misschien heeft zij wel nooit liefde gekend. Misschien weet ze met zichzelf geen raad.
    Wie weet hoe graag ze een arm om zich heen zou willen voelen en begrip krijgen, in ieder geval iemand die haar verhaal aan zou horen.
    Geef haar die kans voordat het te laat is! Het is misschien een hele stap, geef haar de tijd misschien valt het dubbeltje dan bij haar en bij jou op z’n plek.

    Laat een reactie achter
    • Geen enkel excuus is goed genoeg voor wat zij heeft nagelaten. Het is niet aan mij om haar iets te geven, wat ze mij in de eerste plaats had moeten geven. Ik draag nog dagelijks de consequenties van wat mij is ontzegd. Ik ben bezig haar te vergeven. Maar dat kan ook als ik niet in contact met haar sta. En dat is een proces.
      In ieder geval bedankt voor je reactie. Begrijp wel dat een besluit om geen contact te hebben echt niet zomaar gemaakt wordt…
      Liefs Toontje79

      Laat een reactie achter
  4. Wat een pech hadden jullie/jij. Zo’n moeder die niet van jou kan houden.
    Kende jij je opa en oma, de ouders van je moeder. Wellicht konden zij ook niet van je moeder houden. Zo leerde je moeder niet hoe je moet houden van.
    Narcisten kunnen ook niet van kinderen houden.
    Ik schrijf dit. Omdat het je wellicht kan troosten.

    Knap dat jij zo van je kinderen kunt houden. Je hebt je pijn goed verwerkt.
    Ik wens je een gelukkig leven.

    Laat een reactie achter
  5. hoi toontje

    Het is of ik mijn eigen verhaal lees. Ik heb nog wel contact met mijn moeder maar het wordt steeds moeilijker voor me. De momenten in mijn leven dat ik haar nodig had was ze er niet en ik vraag al niet snel hulp..een lief woord, een belletje/bezoekje of een omhelzing zijn ver te zoeken. toen ik haar daarmee confronteerde werd alles weg gewuifd . Ik vind het knap dat je voor jezelf en je kindjes hebt gekozen .. ik moet die stap nog durven nemen. Je bent sterk Toontje om je niet meer te laten leiden door je moeder. sterkte met je proces

    Laat een reactie achter
    • Beste Joy,
      Niet iedereen hoeft het contact te verbreken. Voor mij was het de beste keuze. Juist omdat ik verwachtingen bleef houden die nooit waargemaakt zouden worden. Op deze manier scheelt het mij een boel teleurstellingen, omdat ik weet dat ze me nooit kan geven waar ik zo naar verlang.
      Doe wat goed is voor jou. Waar jij je het beste bij voelt. Dat weet jij het beste.
      Liefs Toontje79

      Laat een reactie achter
      • Hoi toontje

        Ik heb vandaag voor het eerst nee durven zeggen tegen me moeder zonder daar schuldig om te voelen. En het voelt raar maar goed

        Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *