De wens om niet meer te leven is altijd aanwezig

“Mezelf leren kennen, weten wie ik ben, mama zei eens dat dat pas gebeuren zou tussen mijn 30e en 40e. Dan staat me de komende tijd dus nog een hoop te wachten; als het tenminste ooit zover komt.

Bij tijd en wijlen heb ik gedacht mijn 30e nooit te halen. En nog altijd zijn er momenten waarop ik er aan twijfel of mijn volgende verjaardag nog wel gehaald zal/moet worden.

En nee, niet omdat ik ziek ben of iets mankeer of zo, maar omdat het dan gewoon niet meer hoeft voor mij! Omdat mijn leven op die momenten precies te lang geduurd heeft. Te lang voor alles, te zinloos voor mij. En nee, nu dus even niet; nu gaat de achtbaan die mijn leven is weer gewoon omhoog. Geen diep dal maar een tocht omhoog naar de top.

Maar dat betekent ook dat er weer een moment komt dat ik boven ben, daar op die top, uitkijkend over alles en even nog niet beseffend dat het daarna weer een keer omlaag zal gaan, moet gaan.

Genietend van sommige momenten omhoog en het uitzicht daarboven geeft een jubelgevoel. Maar dan, wanneer ik sneller en sneller de helling af vlieg naar het donkere, diepe dal, waarvan ik weet dat het onvermijdelijk is, dan komen ook die gedachten over het einde weer om de hoek kijken.

Ondertussen heb ik alles vastgelegd in een document, voor het geval dat. Wie, wat, waar, wanneer met betrekking tot dat einde en alles eromheen. Een volgende stap is misschien nog bij een notaris zodat echt alles afgedekt is. Dingen die ik me bedenk en regel tijdens de klim omhoog.

En ja, ik ben daar dus minstens één keer per week mee bezig (ook in de goede weken), met de dood, en niet omdat ik er NU uit wil stappen maar wel omdat het een telkens terugkerend onderdeel is van mijn leven: die wens om er niet meer te zijn.

Rust. Rust in mijn hoofd en rust in mijn lijf, dat is wat ik dan wil. Laat me vooral mijn eigen gang maar gaan, het is me tot op heden ook gelukt. En op het moment dat ik besluit dat het einde is gekomen, stap ik er toch wel uit.

Dit klinkt best heel dramatisch, velen zullen schrikken van wat ze net lazen en nog veel meer zullen het waarschijnlijk niet begrijpen van me. Hadden dit niet verwacht of achter mij gezocht.

Zeg nu niet dat ik me niet moet aanstellen, dat ik het goed heb, niets te klagen heb en kom ook niet met oh… en ah… En al helemaal niet met: zou je niet eens hulp zoeken… of je bent niet goed bij je hoofd… Want daar zit ik niet op te wachten, die stemmen heb ik al meer dan genoeg en ja die zitten gewoon in mijn hoofd.

En mocht je het niet begrijpen, het niet kunnen zien, het niet geloven bovendien. Misschien moet je dan eens het boek van Isa Hoes lezen over haar tijd met Antonie Kamerling. Onze levens zijn niet vergelijkbaar en wat er in zijn hoofd speelde weet ik niet, maar toch geeft dat een beetje mijn rollercoaster weer. En mocht je twijfelen bij een bepaalde passage; ja, ik stond daar ook. Al zeker een keer of vier.

Ik kan het je niet uitleggen, wil er liever niet over praten, het komt met golven en dan ineens weer een tijdje niet. En als ik het kon voorspellen dan was het er waarschijnlijk sowieso niet. Ik ben wie ik ben en daar horen mijn diepe dalen bij, dalen die ik bovendien mijn hele leven al heb.

Die dalen overwon ik telkens weer zelf, met hulp, onbewust of heel bewust, van jullie om mij heen om telkens weer te beseffen dat de reis uiteindelijk nog steeds de moeite waard is. Een reis waar ik elke dag weer voor moet knokken, stap voor stap, om dat kleine vlammetje dat brandt te laten groeien voor die momenten waarop niets meer lijkt te tellen.

En ja, ik had dus het gevoel dat ik het uit moest leggen, geen idee waarom…Ik denk vanwege de toegenomen vragen van hoe het met me gaat de laatste tijd. Nou weet je, met mij gaat het goed. Maar soms is in gezelschap zijn of dingen delen gewoon al teveel. Of ik ben er wel, maar dan een beetje stiller en wat meer teruggetrokken dan voorheen.

Vaak zijn dat van die momenten waarop de achtbaan weer eens diep het dal in duikt, maar weet dat ik daarom zeker niet slechter ben dan voor die tijd. Met een beetje geduld en de juiste hoeveelheid aandacht gaat de rit uiteindelijk weer omhoog dus hopelijk wacht je gewoon op mij, of juist niet, maar wat je ook doet vraag dan maar even niet. En onthoud dat in stilte samen zijn soms ook precies genoeg kan zijn.

Uiteindelijk ben ik er nog steeds, en in de afgelopen twee jaar heb ik opnieuw meermaals ‘genoten’ van een ritje in mijn achtbaan. Daar zat een hele heftige rit bij, begin 2015, zo heftig zelfs dat ik er niet alleen uitkomen kon en kortstondig hulp van de huisarts nodig was. En wat langer van een paar mensen die mij heel na staan. Ik heb ondertussen wel alles geregeld bij de notaris en mijn wensen en keuzes vastgelegd en verzameld in één complete map. Voor het geval dat.

Ook ben ik eind 2015 op zoek gegaan naar mezelf. Niet dat dat wil zeggen dat ik alle antwoorden gevonden heb uiteraard, maar alle kleine beetjes helpen. Na bijzondere verhalen van een paar kennissen en een goede vriend, besloot ik een Vipassana meditatie cursus te volgen. Tien dagen volledige stilte en focus op jezelf. Een heel speciale, pijnlijke en leerzame ervaring die na die tijd ook nog vaak van pas gekomen is.

Maar die diepe en minder diepe dalen blijven en als de mogelijkheid er was dan had ik mijn leven allang geruild met dat van mensen die wel voor de volle 100% willen leven maar dat om een of andere reden niet gegund is.

De afgelopen zeven maanden is het redelijk goed gegaan, al komt dat vooral omdat ik het werktechnisch zo druk gehad heb dat er gewoon geen tijd was om ergens anders over na te denken. Een hele mooie oplossing, voor even, want dat ritme volhouden lukt ook niet. Vanaf 1 oktober ga ik weer op zoek naar iets nieuws, zit mijn huidige baan er op, en zullen de afgelopen zeven maanden waarschijnlijk keihard binnenkomen. Maar ook dat hoort erbij.

En hoe het dan nu verder moet? Ik zal moeten accepteren dat het leven nu eenmaal een gegeven is. Dat ik door moet, hoe dan ook. En dat er altijd wel ergens een lichtpuntje is of dat ik er in elk geval voor anderen soms een ben.

Mijn leven zal altijd blijven bestaan uit diepe dalen en minder diepe dalen, omdat dat nu eenmaal is hoe ik in elkaar zit. En dat dat voor anderen heel moeilijk te begrijpen is, daar kan ik me wel iets bij voorstellen. Maar mijn leven is nu eenmaal geen feestje, dat is het nooit geweest en dat zal het waarschijnlijk ook nooit worden.”

Gastblog van Jochem Spoor.

Foto komt uit de collectie van Ton Jacobs.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

12 Reacties

  1. Hey Jochem!
    Het zou mijn verhaal kunnen zijn!
    Zit ook in die achtbaan die leven heet!
    Ook ik heb het boek van Isa Hoes gekocht en verslonden!
    Vèèl herkenning erin ook voor mij!
    Levenslang heb ik ook met deze diagnose!
    Op en neer steeds weer!
    Wordt er doodmoe van!
    Deed een poging nu bijna 2 jaar geleden.
    Vreemd om dan weer wakker te worden en je geliefde onder ogen te komen. Ontzettend moeilijk ook, confronterend!
    Heb ook heel mooie kanten, dat weet ik en voel ik als ik ze kan inzetten. Waardevol voor anderen, krijg ik ook vaak terug te horen, en dat ervaar ik ook zo.
    Daarnaast ben ik HSP wat het er niet eenvoudiger op maakt, zeker in deze tijd niet!
    Heb nu goede ondersteuning, echt maatwerk voor mij, pas verlengd met 2 jaar. Mag daar blij mee zijn, want dat lukt bij velen niet! Had het geluk een prettige consulent bij de WMO te treffen, die goed luisteren kan en inleven.
    Mijn familie weet en ” moet”, er mee dealen dat ik een tijdbom ben! Kan simpelweg niet beloven dat ik het niet nog eens zal doen. Daar mee zou ik mezelf verloochenen, en dat kan en wil ik niet!
    Ook bij mij is die wens altijd aanwezig en meer als ik in een zwarte periode zit! Is ook echt inktzwart, je zult het herkennen.
    Bedankt voor je verhaal! Het doet me goed het mijne te vertellen. Wens je geen sterkte, maar alle geluk wat mogelijk is. Het zijn de fijne momenten die het soms weer even leuk maakt, het leven.
    Liefs Wilhelmina

    Laat een reactie achter
  2. Beste Jochem,

    Nee, ik vind je niet raar en je gedachten ook niet. Het komt vaker voor dan je denkt. Ik herken enorm veel dingen in je. Alleen mensen die hetzelfde voelen, weten wat je doormaakt. Elke keer weer. Het gaat even goed en dan is dat gevoel er weer. Het/dit leven zat zijn, niet meer verder willen, weg van iedereen. Inderdaad rust willen hebben, geen gezeur meer aan je hoofd.
    Het is zo ontzettend herkenbaar. Zelf worstel ik ook de dagen door, niet wetend wat me allemaal nog te wachten staat. Elke week heb ik wel eens de gedachte om niet meer te willen leven, maar het blijven (gelukkig) gedachten. Maar ik zoek ook de zin van het leven, waarom ik op de wereld ben gekomen.
    Je bent dus zeker niet de enige met zulke gedachten en ik vind het knap dat je dat zo in deze blog durf te zeggen.
    Mag ik je nog vragen of je weet waarom je zulke gedachten hebt? Is het een oorzaak/gevolg van iets ellendigs wat je heb meegemaakt? Of is het gewoon dít leven?

    Sterkte en een meelevende groet,
    Jolanda

    Laat een reactie achter
  3. Jochem, wat een verhaal.
    Jammer dat jij zo jong het leven niet goed aankan.Antonie Kamerling was niet alleen en had een mooi gezinnetje, maa rdat is schijnbaar ook niet voldoende om je gelukkig te voelen.Stemmen in je hoofd kan je toch hulp voor krijgen, als je het zelf ook wil.Depressie is ook een rotgevoel en dat herken ik wel.Maar soms is daar dan ook een reden voor in het leven,dan wil je soms ook niet meer leven en dat gevoel is wel herkenbaar.Hoop dat jij iemand tegen mag komen waar jij je misschien wat gelukkiger bij mag voelen.Ik vind het triest dat jij er zo over denkt, vooral omdat je nog jong bent en veel dingen in je leven nog kunnen gebeuren waardoor jij je misschien wat beter gaat voelen.Ik gun je het zo,vooral omdat je nog jong bent !

    Laat een reactie achter
    • @Jeanne, Manisch Depressief zijn, is niet doordat iemand een rottijd doormaakt, hij maakt die rottijd juist door omdat ie manisch depressief is. Je kan er niet zo heel erg veel aan doen, alleen accepteren en op tijd begeleiding en hulp zoeken. En het heeft al helemaal niks te maken met het feit of je geld, een gezin en een baan hebt of zo…….

      Laat een reactie achter
      • Angela,ik hoef geen uitleg wat manisch depessief is.Weet ook wel wat zijn gevoel kan zijn.Hoef verder geen uitleg,het is alleen medeleven van mijn kant

        Laat een reactie achter
  4. Heftig Jochem. Sterkte met leven en de mooie momenten die het je te bieden heeft.

    Laat een reactie achter
  5. En nogmaals lees ik jou Jochem.. dan zie ik je voorbij komen en dat maakt me dan blij, wat er ook in jouw hoofd omgaat en hoe jij je leven vormgeeft. Dat je dit deelt met velen is niet dapper meer, dat is wie jij kan zijn en mag zijn, jouw leven. ♥ voor jou Jochem.

    Laat een reactie achter
  6. Beste Jochem, heel herkenbaar! En wat heb je het goed en mooi onder woorden gebracht. En dan de dagelijkse (oorlogs)ellende via de beeldbuis. Mensen die misschien helemaal nog niet dood wilden. Ik word er zo moe en verward van.

    Laat een reactie achter
  7. Ik vind het heel moedig dat je jouw verhaal openbaar wil maken, niet veel mensen zouden dit doen.
    Ondanks dat men het niet zou denken zijn er meer mensen die hetzelfde gevoel hebben als jij maar naar buiten toe glimlachend de wereld inkijken en binnenin dag na dag sterven, waarom, gewoon omdat leven pijn doet om welke reden dan ook….Je verhaal is heel herkenbaar, spijtig genoeg !!! Wens je veel moed en sterkte en bedankt voor je emotioneel verhaal…..

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *