De gezinsvoogd doet een boekje open

Dag gezinsvoogd, wat doe jij precies voor de kinderen die jij onder je hoede hebt?

Het begint met een onderzoek door de Raad voor de Kinderbescherming waarin is vastgesteld dat het betreffende kind ernstig in haar of zijn ontwikkeling wordt bedreigt. Dit wordt door de Raad aan de kinderrechter voorgelegd. Als de kinderrechter beoordeelt dat die bedreiging niet ‘vrijwillig’ door eigen inzet van de ouders weggenomen wordt of kan worden, of als aannemelijk wordt geacht dat dit niet gebeurt, spreekt de kinderrechter een kinderbeschermingsmaatregel uit: de ondertoezichtstelling.

Dit is een dwingende maatregel. Dwingend omdat ouders, ook als ze dat niet zouden willen, moeten samenwerken met de gezinsvoogd en met mij moeten overleggen over hun kind(eren). Dit betekend dus, dat ze ook verplicht zijn om de gezinsvoogd in hun huis toe te laten, en bijvoorbeeld ook de slaapkamer(s) van hun kind(eren) moeten laten zien. Ik zal mij vooral richten op hetgeen waarvan de Raad al heeft geconstateerd dat dit de ontwikkeling van het kind bedreigt.

Met wat voor ouders heb jij te maken?

Denk bijvoorbeeld aan ouders die gescheiden zijn en waar sprake is van een zogenaamde vechtscheiding, waardoor de kinderen niet de aandacht en verzorging krijgen die zij nodig hebben. Of ouders die hun kind in een ernstig loyaliteitsconflict brengen door het kind niet de gelegenheid te geven om onbekommerd contact met de andere ouder te hebben en ook in openheid van die andere ouder te houden.

Er zijn ouders die niet (kunnen) zorgen dat hun kind naar school gaat, of niet in de eerste levensbehoeften van hun kind voorzien, of hun kind ernstig onvoldoende passend begrenzen en stimuleren. Er zijn ouders die door hun eigen problematiek (vaak psychiatrische problemen of alcohol-drugsproblematiek) niet voor al die voorgaande dingen en, heel belangrijk, geborgenheid kunnen zorgen.

Wat is jouw aanpak dan?

Daar ga ik mij indringend en vasthoudend op richten. Ik probeer het vertrouwen te winnen door naast ouders te gaan staan, en van daaruit aan te sluiten bij waar ouders zich zelf zorgen om maken. Vervolgens maak ik, met ouders samen maar vanuit een regisserende rol, een plan om de ontwikkelingsbedreiging(en) voor hun kind op te heffen.

In het geval van een vechtscheidingssituatie positioneer ik mij meer als bemiddelaar (mediator) tussen ouders. Indien nodig neem ik daarnaast de rol in van advocaat/ belangenvertegenwoordiger van het kind. In die situaties lukt het ouders niet om emoties en zakelijkheid (de echtscheiding goed regelen) gescheiden te houden. Ouders zijn gekwetst en hebben (vaak onbewust) het gevoel dat ze emotioneel nog iets bij de ander te halen hebben. Desnoods met dreiging en (administratief) geweld. In die gevallen komen de kinderen in de knel tussen die emotioneel vechtende ouders.

Hoe vaak heb jij te maken met andere instanties?

Bij gemiddeld 90 % van de kinderen die ik onder toezicht heb. Ik heb onder ander contact met: (Jeugd)zorgaanbieders, gezinshuizen, pleeggezinnen, school, politie, ziekenhuis, gemeenteambtenaar, advocaat en de kinderrechter.

Loopt die samenwerking geordend of werkt iedereen langs elkaar heen?

Als instanties al betrokken zijn, en zeker als ze met meer bij 1 gezin of kind betrokken zijn, kan het nog wel eens langs elkaar heen lopen. Dan pak ik, daar waar kan, samen met de ouder(s) de regie.

Als jij te maken krijgt met bijvoorbeeld misbruikte kinderen, is jouw manier van werken dan anders?

Als ik met misbruikte, mishandelde of verwaarloosde kinderen te maken krijg gaat mijn aandacht als eerste uit naar hoe onveilig de situatie van het kind is. Is er sprake van een acute situatie, als de Raad voor de Kinderbescherming ons belt, dan maken we telefonisch meteen een plan op basis van wat de Raad al weet. Die zelfde dag gaan we naar het gezin toe. Misbruik, mishandeling of ernstige verwaarlozing moet hoe dan ook direct gestopt worden.

Als dat bij het bezoek aan of in het contact met ouders, niet blijkt te kunnen, dan brengen we het kind in veiligheid in een pleeggezin of instelling. Dit is vooral wanneer ouders niet inzien dat hun kind gevaar loopt, het gedrag van ouders onveiligheid veroorzaakt en ze niet willen samen werken. Of als ouders onder invloed zijn van drugs of bijvoorbeeld psychotisch zijn. We vragen op dat moment, telefonisch, aan de kinderrechter toestemming om het kind, desnoods tegen de wil van ouders, uit huis te mogen plaatsen.

Indien er geen sprake is van ernstige verwaarlozing of mishandeling, maak ik op basis van het rapport van de Raad een afspraak met ouders voor huisbezoeken. In die eerste huisbezoeken neem ik met ouders de bevindingen van de Raad door en bekijk (letterlijk) de situatie van het kind.

Waar ik dan met ouders (en zo veel mogelijk met de kinderen zelf ook) over praat is veiligheid/onveiligheid. Welke situaties, handelingen of dingen die ouders doen of juist nalaten. Ik beoordeel de situatie met betrekking tot de ontwikkeling van het kind.

Er is ALTIJD sprake van mishandeling als er een gezinsvoogd, en dus een ondertoezichtstelling van de kinderrechter, aan te pas komt. Dat wil zeggen dat er zaken in het leven van het kind gebeuren of ontbreken die maken dat het zich niet op een normale veilige wijze kan ontwikkelen. De ouders zien dit niet in of zijn niet in staat dit te laten ophouden. Vaak realiseren ouders zich onvoldoende wat het effect van hun handelen op hun kind is.

En wat doe jij dan als gezinsvoogd?

Als de tijd en de veiligheid van het kind het toelaat (en we dus niet acuut handelend hoeven op te treden, en dat is gelukkig zo in de meeste situaties) ga ik met de ouders en het kind samen onderzoeken of we ons over de zelfde zaken zorgen maken. Ook probeer ik ouders te laten inzien waarom wij (kinderbescherming, de school, grootouders, buurvrouw, wijkagent enzovoort) ons zorgen maken.

Als dat gelukt is maak ik met ouders een plan. Daarbij maak ik gebruik van de dingen die wel goed gaan. Ook kijk ik of er anderen zijn die kunnen helpen. Dit om de bedreigingen voor de verdere ontwikkeling van het kind op te heffen. Het plan is zo praktisch mogelijk. De grootte van de stappen zijn aangepast aan de urgentie en aan het niveau en de mogelijkheden van de ouders en het kind.

Is jouw taak als gezinsvoogd anders dan 10 jaar geleden?

Mijn taak is in de afgelopen jaren veranderd. Onze maatschappij wil dat haar burgers steeds meer zelf hun boontjes doppen en dus zelf hun problemen oplossen. Als gezinsvoogd probeer ik, veel meer dan 10 jaar geleden, ouders zelf aan het werk te zetten en hen daarin te faciliteren. Er blijven ouders die je kunt faciliteren wat je wilt, maar die het echt niet gaan redden of bijna geen netwerk hebben om ze te steunen. En dan is het niet de bedoeling dat je als gezinsvoogd met je handen op de rug blijft zeggen dat ze het zelf moeten doen. In die gezinnen moet je veel meer zelf de handen uit de mouwen steken en de regie nemen.

Geeft jouw werk jou voldoening?

Jazeker, zowel het acuut ingrijpen wanneer nodig, als het procesmatige karakter van ouders en hun netwerk steunen en sturen. Het zoeken naar mogelijkheden tot verandering, verbetering in het opgroeien van kinderen, blijft me boeien. Ik vind dat het werken met kinderen en ouders in de meest nijpende, knellende opvoedingssituaties een ontzettende uitdaging is.

Frustrerend is soms wat overheden en managers bedenken over hoe je je werk moet doen en wat zij denken dat helpend is. Alles wordt afgerekend naar kosten, en dat vind ik lastig. Want wie bepaald wat het mag kosten als een kind uiteindelijk thuis, bij de ouders, kan blijven wonen met de hulp van een gezinsvoogd?

Foto komt uit de collectie van Kitty van Gemert, @kitty_gemert

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

53 Reacties

    • Ben een ‘heb altijd wat aan te merken’ type 😉 Nou daar komt die dan: Letters op de witte achtergrond is vermoeiend te lezen Vooral als er nog meer tekst bijkomt #Was nu nog net te doen voor mij. Fijn weekend!

      Laat een reactie achter
    • Hier wordt uitgegaan van 2 gezond denkende ouders. Meeste vechtscheidingen gaan toch over een gezond denkende en een zieke ouder, waartussen een voogd het verschil niet ziet

      Laat een reactie achter
      • Precies. Daarom zou het handig zijn als deze voogden pedagogisch geschoold zouden worden

        Laat een reactie achter
    • Leugenaars wij waren een gelukkig probleemloos gezin geen meldcode geen mishandeling niks dus hoe kan dat ?
      En maar weghouden jullie jeugdzorg zijn de grootste lafaards en leugenaars sen met de rechters
      Psychopaten die kinderen in de.kinderhandel weghouden bij gelukkige geZinnen
      Zielig met jullie blog afschuwelijk wat jullie doen emotie loos leugens op leugens langer en langer weghouden alleen voor de wetenschap zielig hoopje robot idiote
      De kinderen voor het leven getekend door de hel die jeugdzorg en rechters noemt walgelijk bloed aan jullie handen
      Het zou je eigen kinderen maar gebeuren hoe kan het dat jullie zo bekrompen en dom denken en doen.
      Psychologie van kinderen baby s die haal je niet weg vroeger was er geen jeugdzorg toen kon je je kinderen met een gerust hart opvoeden nu bang voor jeugd zorg op deze.manier en dan ook met gemeenten afschuwelijke soort typetjes zijn jullie ik heb daar geen woorden voor maar het verdriet bij kinderen die weggehaald worden zonder redenen is te erg voor woorden.
      Een vrolijk kind kapot gemaakt door jeugdzorg een baby geen moeder
      Alles ons hele leven verwoest en waarom… niets was er aan de hand
      Geen man geen ruzies geen enkele meldcode aan vooraf een thuiszorg na keizersnede stoppen en verplicht raadsonderzoek zonder reden wat eem grote leugen dat is Nederland ik schaam me voor jullie werkwwerkwijze een schande wat je kinderen aan doet en ouders
      Dat moet veranderen
      Stop lts en uhp
      Stop met dwang en drang
      Laat de kinderen weer kind zijn.

      Dit zal stoppen jullie jeugd zorg en rechters walgelijk

      Laat een reactie achter
  1. Het zinnetje wat me in het hele stuk het meeste bij blijft is “door naast ouders te gaan staan” Dat deed jaren geleden mijn voogd ook. Daardoor durfde en kon ik niet vertellen wat er zich in ons gezin afspeelde en kon onder de ogen van de voogd het misbruik nog jaren plaatsvinden. Wat voelde ik me eenzaam, mijn ouders hadden de steun van de gezinsvoogd en ik? Ik stond erbij en keek ernaar en wist die nacht was ik weer aan de beurt…..

    Laat een reactie achter
    • Ben hier stil van Angel. Bedoel je dat als jouw gezinsvoogd er meer voor jou zou zijn geweest, dat het misbruik toen mogelijk gestopt zou kunnen worden? Door zijn/haar handelen?

      Laat een reactie achter
      • Wij hadden gesprekken gezamenlijk, dus met mijn ouders ik en de voogd. Dan moest ik vertellen wat er volgens mij niet fijn ging thuis. Denk je dat er ook maar een moment in me op kwam te vertellen mijn vader misbruikt me? Ook toen ik weggelopen was weigerde hij met me te praten wel met mijn ouders niet met mij ondanks aandringen van de crisisopvang waar ik zat. Ik moest eerst naar huis komen dan wilde hij praten. En dus ging ik ten einde raad terug, terug naar misbruik.

        Laat een reactie achter
        • Wat moet dit verschrikkelijk voor je zijn geweest, Angel. Ik snap ontzettend goed dat je niets durfde te zeggen, je ouders hadden de gezinsvoogd in hun zak zitten! Je mond opendoen zou de situatie, jouw situatie, alleen maar kunnen verergeren. De gezinsvoogd die bij jou thuis kwam, had jóu moeten zien!
          Werkelijk moeten zien. En had moeten handelen om jou te beschermen. Heel triest en intens verdrietig dat dit niet gebeurd is.

    • Tot m,n vierde woonde ik in een kindertehuis, vanaf m,n vierde kreeg ik pleegouders. ik werd door de vader van pleegvader misbruikt, 1 x in ,t half jaar kwam er een mevrouw van Raad van Kinderbescherming over de vloer om zien hoe het met mij ging, dat vroeg ze aan m,n pleegouders, nooit aan mij dus het misbruikt stopte niet. Op m,n twaalfde ben ik zelf weggelopen en nooit meer teruggekomen.

      Laat een reactie achter
    • In mijn geval was het destijs eveneeens rampzalig dat de voogd zo,n vertrouwensband had met pleegouders, aan mij werd niet gevraagd hoe het met mij ging terwijl er misbruik gaande was en dit niet stopte tot ik op m,n 12e de benen heb genomen.

      Laat een reactie achter
      • Wat verdrietig voor je, Thea. Dit had nooit mogen gebeuren. Je had beschermd moeten worden tegen de vader van je pleegvader. Je had het recht om veilig te zijn. Je veilig te voelen. Waar ben je naartoe gevlucht toen je 12 was?

        Laat een reactie achter
  2. Zeker interessant stuk. Vraag mij af waarom er een financiele prikkel moet zijn bij een uhp. Heb ook nooit begrepen waarom het kind wordt weg gehaald en niet de agressor. Weet ook dat er hele Goede en mooie dingen gebeuren maar Ben van mening dat het systeem besmet is en “misbruikt” wordt door pedofiele ringen en kringen.
    Mooi stukkie weer Mary : ) #WarmHart

    Laat een reactie achter
    • Ik kan me je reactie voorstellen, WarmHart. Er wordt nogal eens gedacht dat er winst gehaald wordt uit een uithuisplaatsing. Of dit werkelijk zo is, dat kan ik niet zeggen. Ik stond niet aan het roer van een organisatie. Als gezinsvoogd kan ik heel stellig zijn, het kind stond bij mij voorop. Diens veiligheid en geluk was voor mij een focus. Een uithuisplaatsing was niet mijn streven, allesbehalve, maar ik vocht er wel voor als dit de enige optie was om een kind veilig te stellen. Ik heb tegenover kinderrechters gestaan en in meervoudige kamers, met het zweet in mijn handen (want dat is altijd spannend, zo’n zitting). Ik bleef bij de feiten en met respect praten over ouders. Daarmee bedoel ik niet dat ik het gedrag vergoeilijkte, wel dat ik met respect uitsprak dat de ouders niet goed handelden. Mijn mening is nooit van belang geweest, de feiten wel. En ik zorgde dat ik voldoende feiten had. Het liefst feiten waaruit bleek dat de kinderen gelukkig(er) werden en dat ouders hun taken beter uitvoerden.

      En ik moet zeggen, ik zie ook liever dat de pleger (je bent pas dader als er een veroordeling is uitgesproken) uit huis geplaatst wordt. Dit is niet altijd dé oplossing, gezien ook beide ouders kunnen mishandelen. Dan staan de kinderen er alleen voor. Ook dan zou je kunnen kijken of er iemand bij hen in huis kan komen. Omslachtig is dit wel. Vandaar dat er denk ik niet voor gekozen wordt.

      Laat een reactie achter
      • Ik geloof oprecht dat je naar eer en geweten hebt gehandeld, ik doelde eerder op de financiele prikkel. Het is wrang als je als kostwinner je baan verliest en je financiele verlpichtingen niet meer na kunt komen, op straat komt je kinderen uhp geplaatst worden, dat de vergoeding die daar voor betaald wordt, een klein gedeelte daarvan missch al voldoende was geweest om het hele probleem te voorkomen. Het is zon lastig probleem, dat ben ik mij terdege bewust hoor.
        Ik vind alleen, maar dat is dan wel mijn visie, dat jeugdzorg, met Demmink ah roer destiny’s, ook misbruikt is. Het is een prima pressie middel om kinderen te onttrekken avan hun ouders. Het onthechten van kinderen van hun ouders lijkt wel regel no 1. Ondanks dat er veel Goede intenties zijn natuurlijk, is de macht en kracht van pedofiele ringer en kringen groot.
        Veel leugens worden klakkeloos over genomen bij recht zaken door rechters. En dat geeft je ook te denken.
        Kinderen zijn kwetsbaar in kwetsbare situaties. Als de intenties slecht zijn is het heel makkelijk om ze weg te halen bij hun ouders. De ringen zijn groot en krachtig. Toch heugt het mij om te lezen hoe jij je in hebt gezet om veel ellende te voor komen. Dank daar voor. #WarmHartXX

        Laat een reactie achter
        • Weet je, WarmHart, ik heb met liefde mijn werk gedaan. Kinderen zijn kwetsbaar en mooi. Daar moet je goed voor zorgen. Het was mijn werk, maar het was tegelijk meer dan dat. Dank voor je compliment, dat doet mij dan weer wat!

          De financiën, het is een onderdeel van de zorg. Ik zou zo graag willen dat dit anders was. Ik ben het met je eens dat er, mede door geld, zaken (soms ongelooflijk) misgaan. Het ego van velen speelt soms een rol. En ik begeef me op glad ijs om dit hardop uit te spreken, maar ik ben ervan overtuigd dat het soms zo werkt.

          Het is zeer zeker en absoluut wrang dat er door externe factoren in je gezin zaken als financiën kunnen veranderen en je daardoor je kinderen kwijtraakt. Althans, ze worden dan misschien uit huis geplaatst. Ik ben er voorstander van om te kijken naar de mogelijkheden om je kinderen bij je te houden, een jobcoach of omscholing krijgt aangeboden en weer aan het werk kan gaan. Door alle bezuinigingen is dit in het geheel geen mogelijkheid, dat er weer voor zorgt dat er op andere vlakken geld nodig is. Idioot. Dat is het.

          Ik merk dat je een kritische, menselijke kijk hebt. Je toont compassie voor een onderwerp waar je grote moeite mee hebt. Dat denk ik te lezen. Dat vind ik mooi!

        • Moeite heb ik heel erg gehad, mijn naam is Richard trouwens, dat maakt het iets persoonlijker. Mijn dochter heb ik gekregen op een moment dat ik mij heel erg met dit onderwerp bezig hield. Gelukkig heb ik dat nu los kunnen laten.
          Misbruik is er altijd geweest en zal er altijd zijn. Vraag is hoe kunnen we de schade beperkt houden. Dank voor jouw inzet en energie, ze zijn beiden hard nodig. Grts Rich.

      • En hoe vaak waren die “feiten” voor de uhp bij de rechter gebaseerd op leugens en onderbuikgevoel Connie.En hoe vaak kwamen kinderen na de uhp in een hel terecht, omdat ze anders misschien een loyaliteitsconflict zouden krijgen. In plaats daarvan nu echter een levenslang trauma. Is dit ook niet het quotum te halen?

        Laat een reactie achter
        • Een geweldig mooi theoretisch praatje van de gezinsvoogd. Maar de praktijk is helaas meestal anders: duizenden gezinnen kapot gemaakt en getraumatiseerd… door leugens, bedrog, onwil van de gezinsvoogden, raadonderzoekers en kinderrechters. En dat allemaal in Nederland.

  3. Soms zijn het “de ouders”, soms is het duidelijk “een ouder” die de ontwikkeling van het kind bedreigd. Volgens kinderbescherming zet mijn ex-vrouw de kinderen ernstig onder druk en aan tot ouderverstoting richting mij, maar in plaats van strafrechtelijke stappen besloot de rechter tot een OTS. De kinderen wonen helaas bij haar, en nu weigert ze mee te werken aan de omgangsregeling en de OTS. Hoewel het verplichte hulpverlening is, wordt er niet ingegrepen. Dat duurt al drie kwartalen, en pas over nog een kwartaal wordt bij de rechter de OTS geëvalueerd. Ondertussen gaat het met de dag slechter met de kinderen, krijgen ze geen hulp en zien ze mij ook niet meer. Het klinkt mooi, zo’n OTS, maar in de praktijk werkt het niet altijd… En dat is geen verwijt aan de gezinsvoogd, want die voelt ook alsof haar handen gebonden zijn en ze geen kant op kan.

    Laat een reactie achter
    • Wat een verhaal…Ik hoop dat er mensen zijn die iets voor jou kunnen betekenen. Veel sterkte.

      Laat een reactie achter
    • Beste bezorgde vader, wat zul jij een moeilijke tijd doormaken. Inmiddels is de evaluatie geweest en heeft de rechter de OTS opnieuw beoordeeld? Ik hoor graag hoe het met je kinderen en met jou gaat.

      In sommige situaties sta je als gezinsvoogd met je rug tegen de muur. Een OTS is een prima maatregel, mits je de regels van de wet uit kunt voeren. Je kunt schriftelijke aanwijzingen sturen, je kunt de niet-meewerkende ouder aanspreken op het destructieve gedrag, je kunt de kinderen proberen te steunen. Helaas is het inderdaad in de praktijk zo dat dit alles niet altijd werkt. Frustrerend is het zeker. Juist wanneer je ziet dat de kinderen hieronder lijden en je een ouder ziet die zijn kinderen aan het kwijtraken is.

      Gelukkig zijn er steeds meer voogdij-instellingen die werken of gaan werken met een vorm van de methodiek ‘Expeditie Scheiden’. Deze methodiek wordt uitgevoerd door gezinsvoogden en hulpverleners die de problematiek van een dergelijke strijd goed in kunnen schatten en de kennis bezitten hoe zij hierin moeten handelen. Daar heb jij nu niets aan, bezorgde vader, dat besef ik me terdege.

      Met een strijd wordt nogal eens uitgesproken dat er twee mensen nodig zijn voor een strijd. Ik ben van mening dat één persoon een strijd zodanig kan voeren dat de andere niet anders kan. Waardoor het lijkt alsof er sprake is van een tweezijdige strijd.

      Laat een reactie achter
      • Beste Conny,
        Ik vind je verhaal theoretisch mooi klinken, zou een hele verbetering zijn als er ook zo in de praktijk mee omgegaan werd.
        Helaas kan ik u uit ervaring vertellen dat ‘expeditie scheiden’ totaal geen verandering brengt in de problematieken zoals door bezorgde vader aangegeven.
        Ook bij ‘expeditie scheiding’ wordt er uitgegaan van 2 vechten 2 schuld. Feiten die iets anders aangeven worden vervolgens verzwegen bij de rechtbank door de gezinsvoogd. De machtsstrijd binnen een scheiding wordt zeker wanneer deze al langer duurt enkel verhevigt. Er wordt bovendien standaard uitgegaan van het maatschappelijk geaccepteerde beeld dat het altijd aan de verzorgende moeder ligt. De angst van een kind vanwege herhalingen van fysieke en psychische mishandeling worden niet serieus genomen met als uitleg bij de rechter ‘hij/zij went er wel aan’. Hulpverlening voor het kind is niet nodig ontkennen zoals de niet-verzorgend ouder doet werkt immers ook prima.

        Zoals u merkt mijn vertrouwen in jeugdzorg/jeugdbescherming is 0,0 maar wel door eigen ervaring. Voor hulp die ik notabene zelf gevraagd heb omdat ik het niet voor elkaar kreeg en de niet-verzorgende ouder nergens aan meewerkte tenzij er een omgang tegenover stond, die het kind absoluut niet wilde vanwege zijn eerdere ervaringen.

        Laat een reactie achter
  4. In reactie op het interview, het volgende.

    Het begint al vóórdat de Raad voor de Kinderbescherming (de raad) erbij betrokken wordt. Dat is voor de lezer ook belangrijk om te weten. Er ontstaan zorgen, dit kan zijn bijvoorbeeld in de omgeving, familie, school, arts (ook van het consultatiebureau) of één van de ouders. In een enkel geval is het zelfs het kind zelf dat hulp zoekt. Zij gaan aan de bel trekken bij Veilig Thuis (voorheen was dit het AMK) of deden dit bij de afdeling Toegang van Bureau Jeugdzorg. De afdeling Toegang bestaat niet meer, dit is veelal geïntegreerd bij een wijkteam. Als Bureau Jeugdzorg al betrokken is, kunnen ook zij een melding doen bij Veilig Thuis. Zij geven advies of schatten de situatie in en beslissen of er actie nodig is. Deze actie bestaat uit een onderzoek dat zij doen naar de gemelde zorgen. Daar kan uitkomen dat ouders in het vrijwillige kader verder kunnen en volgt er een (terug)verwijzing naar het wijkteam. Dit kan óók wanneer de zorgen ernstiger van aard zijn.

    Veilig Thuis is de schakel naar de raad. Veilig Thuis zal zeer uitgebreid en concreet moeten beargumenteren waarom zij een onderzoek naar de ontwikkeling van de kinderen nodig acht. Pas dan zal de raad een onderzoek starten. De raad adviseert en bespreekt dit met de ouders. Zijn er nog zorgen die om actie vragen, dan zal de raad de rechtbank vragen om een uitspraak te doen. Ook hierin heeft de Raad een adviserende rol in.

    Als ouders aantonen mee te gaan werken, zal een rechter niet snel een OTS uitspreken. Ouders krijgen hier dan een kans voor. – In mijn optiek is het niet altijd verstandig om ouders een kans, of zelfs meerdere kansen, te bieden. Uit meetbare feiten van het gedrag van ouders zou duidelijk moeten worden of zij handelen zoals het voor de kinderen nodig is. – Wanneer het vrijwillige kader niet voldoende is, of ouders willen onvoldoende meewerken aan de geboden hulpverlening èn de ontwikkeling van de kinderen wordt daardoor bedreigd, eerst dan zal er een OTS uitgesproken worden.

    Vaak zijn ouders het niet eens met het raadsrapport. Toch is dit het uitgangspunt van de gezinsvoogd. Belangrijk is dat een gezinsvoogd een open houding heeft en niet slechts naar het raadsrapport kijkt. Belangrijk voor de gezinsvoogd is om samen met de kinderen en ouders (let wel, kinderen moet je ook betrekken, zelfs als ze jonger zijn dan 12 jaar. Volgens de wet hoeft dit niet, wel is dit van belang als je de situatie in zijn geheel feitelijk wil kunnen beoordelen. Bovendien, en dit lees je ook in één van de reacties op het interview, kinderen willen gehoord worden. En zij hebben daar recht op. Zij zijn degene waar het om draait).

    De aanpak die ik hanteerde was niet door naast de ouders te gaan staan en hun vertrouwen winnen. Mijn aanpak was om voor de kinderen en hun rechten te gaan staan. Dit deed ik door transparant te zijn, openheid te bieden, ouders en kinderen de gelegenheid te geven om hun mening te geven over de onderzoeken die plaatsvonden. Stel je open op, dat is wat je tenslotte ook van de ouders vraagt. Luister, dat is tenslotte wat je ook van de ouders vraagt. Waarbij ik aangeef dat ik daar niets in kan veranderen, wel dat ik samen met hen naar de toekomst kan kijken. Richten op wat wel werkt, wat ouders willen en aankunnen. En wat zij niet willen, bespreekbaar maken, de noodzaak uitleggen. Continu positioneren op de kinderen. En ouders aan blijven geven dat jij en zij hetzelfde willen, dat is dat de kinderen gelukkig kunnen opgroeien en dat de hele OTS eraf kan.

    Belangrijk in je aanpak als gezinsvoogd is dat je betrouwbaar bent, ‘zeg wat je doet en doe wat je zegt’. En je hébt geen ouderlijk gezag, gedraag je dan ook niet zo. Zet ouders terug in hun gezagsrol en werk er naartoe dat zij deze goed gaan uitdragen. Dát helpt kinderen. Houdt je ogen en oren open, vertel wat je ziet en opmerkt. Hierdoor ontstaat vanzelf dat vertrouwen dat wenselijk is. En belangrijker, kinderen zien en horen dat hun ouders door iemand aangesproken wordt. Daardoor is de kans groter dat zij jou dingen zullen vertellen die zij niet eerder tegen iemand hebben verteld. Ouders aanspreken is in de ogen van een kind zo ontzettend belangrijk.

    Als gezinsvoogd ben je geen mediator, advocaat of belangenbehartiger. Je bent gezinsvoogd. In die hoedanigheid heb je taken en verantwoordelijkheden. Een mediator schakel je in. Een advocaat is al betrokken, of ouders schakelen die in voor zichzelf of een bijzonder curator voor het kind (dit laatste dient door een rechter toegekend te worden).

    Kindermishandeling, in welke vorm dan ook, dient inderdaad direct(!) gestopt te worden. Veelal gebeurd dit door de kinderen (tijdelijk) uit huis te plaatsen. Dit is niet de meest wenselijke interventie, maar de mishandelingen stoppen voor dat moment in ieder geval. Wanneer je teveel naast de ouders staat, zie je het kind niet of minder goed. Dan bestaat ook het risico dat het kind niet openlijk durft te zeggen wat er speelt. En de gezinsvoogd dit niet opmerkt. Ouders die hun kinderen mishandelen, weten hoe zij situaties en mensen kunnen manipuleren. Als gezinsvoogd moet je hier zeer alert op zijn en hier adequaat naar kunnen handelen. Nogmaals, het kind is het uitgangspunt, niet de vertrouwensband met ouders.

    De uitspraak “Er is ALTIJD sprake van mishandeling als er een gezinsvoogd, en dus een ondertoezichtstelling van de kinderrechter, aan te pas komt” wil ik graag verduidelijken. Zoals het er staat, is deze hard en enigszins onduidelijk om zo te stellen. Mishandeling van kinderen betekent niet alleen dat een kind wordt geslagen, psychisch kapot wordt gemaakt of seksueel wordt misbruikt. Een vecht-, conflict-, of een hoogconflictscheiding is ook schadelijk voor de ontwikkeling van de kinderen. Mishandeling zou ik in deze context graag wijzigen in ‘er is altijd sprake van een schadelijke ontwikkeling van de kinderen waarbij ouders niet of onvoldoende meewerken met de hulpverlening, als er een OTS wordt uitgesproken’. Mishandeling kent teveel gradaties om dit te generaliseren.

    Mijn tijd als gezinsvoogd koester ik. Ik heb vanuit mijn hart gewerkt, door als mens presentie te bieden en mijn kennis en vaardigheden toe te passen. Gelijkwaardigheid is een groot goed voor mij. Dat draag ik ook uit.

    Laat een reactie achter
    • Even ter verduidelijking een paar punten: het AMK (Veilig Thuis) is een geheel andere afdeling van de jeugdzorg. Bij Veilig Thuis komen zorgmeldingen binnen, Veilig Thuis beoordeelt of er een onderzoek nodig is. Zo ja, dan voert Veilig Thuis dit uit. Zo nee, dan verwijzen ze door of terug naar het wijkteam.
      Een gezinsvoogd valt onder de afdeling jeugdbescherming (gedwongen kader) en wordt slechts en alleen ingezet als er een ondertoezichtstelling (OTS) is uitgesproken door de rechtbank.

      En… Het is belangrijk om te delen, ook de minder goede (en zelfs de slechte) ervaringen. Toch voel ik ook de noodzaak om me uit te spreken namens en voor alle goedwillende, hardwerkende gezinsvoogden. Zonder direct in de verdediging te schieten, wil ik dit graag gezegd hebben. Waarbij ik op geen enkele wijze de negatieve ervaringen wil bagatelliseren. Juist daarom neem ik deze reacties serieus en probeer ik op een wijze te reageren die nodig is voor het bijbehorende bericht.

      Laat een reactie achter
  5. Il had een mannelijke gezinsvoogd die zich duidelijk geen raad wist met seksueel misbruik. Ik heb een maand in een pleeggezin gezeten. Zij gaven aan dat ik ernstige buikpijnklachten had en een volle maand menstrueerde. Ze vertelde hun vermoeden van seksueel misbruik. Er werd daarop een ecg van mijn hoofd gemaakt (echt waar) die in orde was en mijn voogd oordeelde dat ik terug naar huis moest. Daarna ben ik nog een keer weggelopen en in een wegloophuis gekomen. Mijn voogd weigerde daar heen te komen om met mij te spreken. Ook weigerde hij spullen te sturen zodat ik het moest doen met afdankertjes die daar nog lagen. Na 3 maanden was ik weer thuis ik had geen keus. Een jaar later probeerde mijn vader mij te doden en werd ik wegens levensgevaar uit huis geplaatst. Ik heb nooit meer een fatsoenlijk gesprek met mijn voogd gehad en toen ik 18 werd heb ik gezegd ik ben zo blij dat ik van u af ben, u had zoveel kunnen voorkomen.

    Laat een reactie achter
    • Wow, Angel, ik voel nu schaamte, ondanks dat ik niet je voogd was en ik hier niet verantwoordelijk voor was. Ik vind het godvergeten schandalig hoe een voogd, een méns, zo met jou omgegaan is. Het maakt me niet uit of dit in 2016, 1980 of 1960 gebeurde, dit MAG en KAN gewoon niet. Een ecg, vermoedens van seksueel misbruik dat uitgesproken werd en aan de kant werd geschoven, geen gesprekken met jou. En uiteindelijk, uiteindelijk!, toen het bijna te laat was, werd je uit huis geplaatst. Met goed recht heb je tegen de voogd gezegd dat je blij was van hem af te zijn. Mijn excuses, Angel, voor wat je is aangedaan.

      Laat een reactie achter
  6. Neem het niet persoonlijk maar ik krijg altijd een beetje een vieze smaak in mijn mond als ik het woord gezinsvoogd hoor. Als leerkracht op een SBO school hadden ik regelmatig te maken met kinderen die een gezinsvoogd hadden. Mijn ervaring is dat ze slecht (zeg maar zelden) te bereiken waren, niet luisterden en veel te weinig bij de gezinnen kwamen. Ik heb maanden wanhopig gebeld en gemaild nav een leerling die lichamelijk mishandeld werd door moeder … ik kreeg geen gehoor. Een AMK melding in een ander geval werd niet behandeld omdat moeder zei dat er geen problemen waren (duh!), een gezin kreeg maar 1x per 3 maanden bezoek en tussendoor ging de ellende gewoon door … ik kan zo nog wel even doorgaan.
    Men zal vast overbelast en onder-gefinancierd zijn maar sorry, ik heb weinig vertrouwen in het hele apparaat.

    Laat een reactie achter
    • Beste Juf, ik neem het niet persoonlijk op hoor (als ik voor mezelf spreek in ieder geval). Goed dat u dit schrijft. Er zullen vast herkenningen zijn voor anderen.

      Ik zou willen dat ik kon reageren met ‘dat begrijp ik niet’ of ‘dat komt nooit voor’. Helaas kan ik niet zo reageren, omdat ik weet dat uw verhaal geen op zichzelf staand verhaal is. U heeft volkomen gelijk, ondergefinancierd of overbelast zijn, het mag absoluut geen excuus zijn!

      Tijdens mijn periode als gezinsvoogd probeerde ik altijd dezelfde dag te reageren op een voicemail-bericht (bij spoed was dat direct) en op e-mailberichten binnen twee dagen. Ik sprak dit ook altijd af met mensen, zodat zij wisten wat ze konden verwachten. En als ik eens niet tijdig reageerde, ook dat kwam bij mij weleens voor, dan vond ik het prettig als ik dat teruggekoppeld kreeg.

      Het ligt daarnaast ook wel op een hoger niveau, om dit goed geregeld te krijgen. Maar dan nog, een gezinsvoogd moet zijn of haar werk goed doen. En anders mag hij of zijn daar ook op aangesproken worden.

      Laat een reactie achter
    • Juf, ik ben het helemaal met je eens. Het probleem is dat het vaak lijkt dat jeugdzorg echte serieuze gevallen niet aankan/durft en zich dan maar richt op ouders/kinderen waar dat niet zo nodig is. Met alle gevolgen van dien.

      Laat een reactie achter
      • Jeugd Bescherming is een STICHTING die HEEL VEEL GELD moet maken.
        De regering geeft deze stichting het bewijs om kinderen te mogen ontvoeren en Zwaar mishandelen,
        en daardoor ook ouders en gezinnen.

        Oorlog brengt werk. En hier worden tien tallen organisaties en milioenen mensen werkzaam.
        Deze mensen blijven bezig, en hebben werk. Deze onzichtbaar werkloosheid is gedekt met smoesjes van BELANGEN VAN HET CLIENT en daar kunnen mensen hun lust en macht misbruiken om hun Collegas werk te creeren in de vorm van opvang huizen voor deze clienten.De rechtbank heeft zijn handen volle met werk.Iedereen moet hier aan tafel buigen om de arme kinderen wel of niet te beschermen van hun eigen Zorgzaam ouders. En ga zo door….

        Het geldt ook voor GGD gefrustreerd medewerkers en de EER LUST EN JARLOESIE vormen de medewerkers vaardigheid om zo een “lucratief” baan te bemachtigen.

        Het boontje komt uiteindelijk op zijn loontje en deze mensen worden letterlijk en figuurlijk ZIEK van hun eigen misdaden. Daar hebben wij niets aan want dan gaan zij bij HUN COLLEGAS om raad te vragen en kosten zij weer handen volle met geld aan de maatschappij.

        In mijn geval zijn bijna ALLE gezinsvoogden O N T S L A G E N en weg van BJZ na dat bleek dat zij de kinder rechten schenden.

        Vraag de hulp van DEFENCE FOR CHILDREN en KINDER OMBUDSMAN en zie hoe snel is de gezinsvoogd aan het veranderen van haar visie en schrijf over U.

        Succes

        Yael

        Laat een reactie achter
  7. De gezinsvoogd van mijn kinderen heb ik na een jaar door de rechter weg laten sturen. Op de zitting kende ze de namen niet eens, ze was nog nooit op huisbezoek geweest, niet op school, ze had geen contact gemaakt met de hulpverleners van de kinderen, had verstek laten gaan bij een groot overleg(tegenwoordig eigen kracht conferentie) welke georganiseerd was tussen hulpverleners,school en familie…De rechter vroeg naar haar verslagen, en contactmomenten…en ze kon niets maar dan ook niets overleggen maar stuurde wel aan op verlenging.De rechter vond dat zeer vreemd en gaf mij gelijk, dit was geen hulp voor de kinderen. Gezinsvoogden, ik kan er niets aan doen, ik vind het nare mensen die een hoop te zeggen hebben maar niet doe waarvoor ze er eigenlijk zijn(netjes gezegd)

    Laat een reactie achter
    • Wow, wat goed van u, Truus! Om zo stelling te nemen in de rechtszaal en u uit te spreken over de gang van zaken. Want zoals ik in uw verhaal lees, klopt het natuurlijk voor geen meter! Hele vreemde gang van zaken dat een gezinsvoogd niets kan overleggen. En, als ik het zo mag zeggen, de namen van de kinderen niet eens weten… Ai! Ik lees dat er wel hulpverlening in uw gezin was, daar ben ik blij om. Dat dit wel doorging. Er is, als het goed is, een evaluatieverslag opgesteld dat naar de rechter is gestuurd? Stonden daar wel feiten van vorderingen of nog te behalen doelen in?

      Ik ben heel eerlijk als ik zeg dat ik me een klein beetje aangesproken voel als u zegt dat gezinsvoogden niet doen waar ze eigenlijk voor zijn. Ik schaam me voor die gezinsvoogden, die er inderdaad zijn. Ik kan niet anders dan dat beamen. Maar (ja, daar is ie), er zijn ook heel veel goede gezinsvoogden. Die hun taken en verantwoordelijkheden serieus nemen en de OTS goed uitvoeren. De gezinsvoogd waar u het over heeft, kan misschien beter eens kijken of ze de baan wel aankan…

      Laat een reactie achter
  8. Wat ik gezien heb van hulpverlening waar sprake was van verwaarlozing of onvermogen van inzicht in verzorging is dat wanneer de moeder wel mee wilde praten over de toekomst van haar kind dat in een pleeggezin zat, zij meestal niet serieus genomen werd. Ja zij had een verleden, ook niet om gevraagd. Ja zij gebruikte middelen maar niet altijd. Doch was zij ook betrokken bij haar kind en kon dingen ook heel scherp zien. Maar als men je eenmaal niet meer serieus neemt….

    Een andere situatie was die tussen een kraamverzorgster en een jonge vader met een crimineel verleden. Zij zei foute dingen, hij zei foute dingen. Zij misbruikte dit gelijk door een AMK melding te doen. De dame in kwestie, een jonge kinderloze vrouw die het allemaal wel even zou regelen, deed uitermate uit de hoogte alsof ze het allemaal wel snapte. Kind werd i.d.d. tijdje weggehaald maar jong stel heeft gevochten voor de kleine. Het heeft zelfs in de krant gestaan. Echt zo dom soms hoe dingen gaan.
    Ik denk dat er in de hulpverlening te veel met invullingen, aannames en conclusietrekkingen wordt gewerkt.

    Laat een reactie achter
    • Dank je voor je verhaal, Jet Rood.

      Ik geloof in kansen, voor iedereen. Ik geloof niet in eindeloze kansen zonder meetbare resultaten. Dat is belangrijk bij een OTS, trouwens, ook bij vrijwillige hulpverlening. Dit houdt in mijn optiek in dat zowel de inzet van de hulpvragers als de inzet van de hulpverleners gemeten wordt.

      Het komt voor dat een hulpverlener een melding doet die niet op feiten gebaseerd is. Of die over een eenmalig incident gaan. Dat dit niet helemaal correct is, spreekt bijna voor zich. Als je net wat verder kijkt in zulke situaties, is het niet altijd incorrect. Het zou zomaar kunnen zijn dat Veilig Thuis meer ontdekt en een onderzoek nodig acht. Of niet, dat kan ook, dat zij adviseren om hulpverlening te aanvaarden. En Veilig Thuis zal in dat geval meekijken welke hulp er nodig en wenselijk is.

      Een hulpverlener hoeft niet altijd ‘op leeftijd’ te zijn, of kinderen te hebben om goed werk te verrichten. Wel moet een hulpverlener een goede en betrokken grondhouding hebben. Waarbij er sprake is van gelijkwaardigheid en niet oordelend. Dit is absolute noodzaak, zéker in het gedwongen kader en Veilig Thuis.

      Verder sluit ik me aan bij wat u zegt, als ik het goed lees (corrigeer me aub als ik het niet juist heb). Een ouder die een (negatief) verleden heeft, is niet per definitie een slechte ouder. Een ouder die drugs of drank gebruikt, is niet per definitie een slechte ouder.
      Wanneer de kinderen echter gedrag laten zien dat zorgen geeft, is het wel belangrijk om hier goed naar te kijken, sámen met de ouders. Dan zal blijken of de zorgen er werkelijk zijn, of dat er sprake is van iets anders.

      Maar neem in vredesnaam de ouders serieus en behandel hen net zoals je zelf behandeld wil worden! Als gelijkwaardige en met respect. Je kunt het gedrag afkeuren van iemand, maar blijf met respect de mens bejegenen. Dat is mijn visie op contact met mensen. In het algemeen en ook in mijn werk.

      Laat een reactie achter
  9. Ouders dienen de voogd/ jeugdbeschermer (na OTS) binnen te laten, verplicht! Maar wat als een van beide ouders dit niet doet? Wat zijn dan de gevolgen? Voor die betreffende ouder? Voor de andere ouder? En bovenal voor het kind (de kinderen)?

    Laat een reactie achter
    • Hallo Celeste, ik weet niet of je de vraag namens jezelf of iemand stelt. Ik neem aan dat je er in ieder geval mee te maken hebt.

      Ik vraag mezelf af wat de reden kan zijn om bij een OTS een gezinsvoogd (voogd is wat anders namelijk) niet binnen te laten. Kun je me daar iets over zeggen? Je bent inderdaad ‘verplicht’ om de gezinsvoogd binnen te laten. Een kinderrechter heeft een beschikking afgegeven, waar de ouders(s) en de gezinsvoogdijinstelling zich aan dienen te houden. Dat betekent een plan maken, dus is er contact nodig. Dat terzijde, want ik ga denk dat je deze info reeds kent.

      De gezinsvoogd moet zicht krijgen op de situatie waarin het kind zich bevindt. In dat kader is het nodig dat de gezinsvoogd met het gezin, dus ook het kind, in contact komt. Anders voert de gezinsvoogd zijn of haar taak niet correct uit.

      Als je de gezinsvoogd niet binnenlaat, zal deze nog een poging doen en misschien nog een poging. Dan bestaat de kans dat je een schriftelijke aanwijzing krijgt. Waarin staat wat er van je verwacht wordt, binnen welke termijn. Ook staat erin beschreven wat de juridische consequenties zullen zijn indien je geen gehoor geeft aan de schriftelijke aanwijzing. Wat de gevolgen dus zijn, kan ik niet zeggen. Ik ken de situatie niet. Dat hangt af van de reden van OTS, de mate van veiligheid van de kinderen en in hoeverre ouders voorheen wel meewerkten. Bijvoorbeeld.

      Het heeft dus altijd consequenties. Dat betekent niet dat het direct heftige consequenties zijn.

      Mijn advies: bel de gezinsvoogd en vertel wat je zo tegenhoudt om hem/haar binnen te laten. Spreek af dat je liever eerst een gesprek op kantoor hebt. Werk mee… dat is in het belang van jezelf en van je kind. Wil je iemand meenemen naar het gesprek, dat mag. Die mogelijkheid heb je altijd. Biedt openheid over je reden om de gezinsvoogd nu niet binnen te laten.

      Is het een troep? We zijn wel wat gewend.
      Is het een onhygiënische bende? Bespreek dat ook en vraag hoe je daarbij geholpen kunt worden.
      Ben je bang om met hem/haar alleen in je huis te zijn? Eis daar begrip voor op. Dat doe je door duidelijk aan te geven wat er bij je speelt waardoor je dit moeilijk vindt. Je hoeft daarbij niet in detail over jezelf te praten.

      Je wil dat de gezinsvoogd open en transparant is? Eis dat, ben zelf zo open als je zijn kunt, zonder jezelf ontrouw te zijn.

      Niet meewerken met een OTS, dat heeft gevolgen. Ik kan het niet mooier maken. Eigenlijk ook wel logisch, er ligt een beschikking. Het is de reden waaróm je niet mee wil werken. Dat moet de gezinsvoogd gaan snappen. Dan kan hij of zij een andere insteek nemen. Dat is weer de verantwoordelijkheid van de hem of haar.

      Ik hoop dat je zo een beetje wijzer bent…?

      Laat een reactie achter
      • Beste Connie, bedankt voor uw reactie. Ik kan er helaas niet te veel op in gaan, omdat ik daar de nodige problemen mee krijg. Het was niet een vraag vanuit mij… Ik ben alleen benieuwd naar de gevolgen. Mijn deur staat wagenwijd open en alles is transparant…

        Laat een reactie achter
  10. Onze gezinsvoogd is er eentje die ervan overtuigd is dat in een vechtscheiding er 2 strijden. Het komt niet in hem op dat het telkens vader is die bezig is met een continue strijd. Hij komt afspraken niet na, brengt de kinderen niet terug op afgesproken tijden, betaalt zijn alimentatie niet, geeft spullen niet mee terug en het allerergste; de kinderen worden er geestelijk mishandeld en fysiek aangepakt. En GV vraagt vader en die zegt is niet waar. En daarmee is de kous af.
    De kinderen en ik lijden eronder.
    Naar de kinderen wordt niet geluisterd en daarom hebben ze een brief geschreven naar de kinderrechter.
    En het had allemaal zoveel makkelijker en beter gekund.

    Laat een reactie achter
    • Hallo Miek,

      Dit blijft voorlopig (helaas!) nog wel een moeilijke kwestie binnen de hulpverlening. Er is nog zoveel onbekend over vechtscheidingen, conflictscheidingen en hoog-conflictscheidingen. Hoe te handelen is een stap te ver voor velen. Daar wordt hard aan gewerkt. Lees bijvoorbeeld het blog (deel 1 en 2) bij Mary ‘De rechter versus de ervaringsagoog’ eens. Daaruit blijkt dat er nog veel werk aan de winkel is en dat er al wel hard gewerkt wordt!

      Het is voor jou en de kinderen lastig, heel lastig. Probeer feitelijk te zijn en te blijven naar de gezinsvoogd. Wees ook heel duidelijk wat je van hem of haar verwacht, binnen de kaders en taken van de gezinsvoogd is veel mogelijk.

      Super goed dat de kinderen een brief naar de kinderrechter hebben geschreven! Ik hoop dat het iets gaat veranderen voor hen.

      Laat een reactie achter
  11. Ik moet reageren! Maar ze stelt dat als de raad al weet wat er gebeurt…. Nemen ze dit rapport over? Waar is de waarheid!

    Laat een reactie achter
    • Kenmerkend van dit soort ‘vakmensen’. Kinderen worden bevraagd in bijzijn van een ouder. Of dat nu door een raadsonderzoeker gebeurt (annemieke an Doorn, RvK Midden Wet Brabant) of een ouderschapsbemiddelaar van Kompaan de Bocht (Cindy de Rijke). Zelfs bij Veilig Thuis hebben ze er niets van begrepen. Als je ze dan aanspreekt en wijst op het feit dat een kind zo niet de ruimte heeft om echt te spreken (ouder zit er immers bij en beantwoordt zelfs de vragen gesteld aan het kind, vrager grijpt niet in) en dat daardoor het kind zich nog meer verloren moet voelen, (die gaat immers met die ouder weer naar huis, dus hoe zo ‘zeg maar wat je dwarszit?!”) dan reageren ze standaard volkomen beledigd en gaan de ego’s opspelen. Feiten worden weggelaten in de rapportages, welwillende ouders worden gemaand je koest te houden, anders verspeel je nog het weinige contact dat je al had en uiteindelijk wordt je als welwillende ouder volkomen buitenspel gezet doordat je wordt aangemerkt als de agressor/ de stijdende ouder. Hoe krom kan dat zijn? Prachtig hoor deze functieomschrijving. Ik roep alle ouders op om de GV’s dit te laten lezen en hun hieraan houden. Anders massaal vragen naar de vertrouwenspersoon van die organisatie en klachten indienen. Jouw kind ben je sowieso kwijt. Ik zal deze waardevolle blog (want dat is die zeer zeker) doorzetten naar de facebookpagina (h)erken ouderverstoting. Alwaar mijn allergrootste advies is de instanties en rechtspraak zo lang mogelijk buiten de deur te houden. Als jeugdzorg zich ergens mee gaat bemoeien wordt het alleen maar erger!

      Laat een reactie achter
  12. Beste Mary,
    De G.I.van mijn kind maakte verslagen met zijn vermoedens als feiten. Verder zijn mijn reactie niet bij geplaatst.
    Hoe kan ik daar reageren?
    Alvast bedankt.
    Met vriendelijke groet,
    Cintia

    Laat een reactie achter
    • Beste Cynthia,
      Ik weet het niet. Ben je actief op Facebook? Daar zijn groepen waar je je vraag voor kan leggen. Of zoek hierover meer informatie op internet. Sterkte

      Laat een reactie achter
  13. Hallo Mary,

    Als ik je blog en het internet afzoek over een OTS en UHP dan moet in concluderen dat er vooral uitgegaan wordt van een thuis situatie waarbij de ouders gescheiden zijn of waar de ouders een probleem zijn voor de minderjarige…. Maar wat nu als er een OTS en UHP is uitgesproken omdat de minderjarige niet wil meewerken met onderzoeken en de niet met gezagbelaste ouder de met gezagbelaste ouder in het gezag ondermijnd. Waarbij de minderjarige Uit huis geplaatst is bij de niet met gezag belaste ouder… en als laatste de gezinsvoogd geen hulpverleningsplan wil opzetten….. Hoe dien he dan als met gezag belaste ouder te handelen.

    Laat een reactie achter
    • Beste Eric,

      Hier kan ik helaas geen antwoord op geven. Dit is het verhaal van een anonieme gezinsvoogd. Met deze persoon is geen contact meer.
      LIk raad je aan om deze vraag aan een advocaat te stellen of stel die op social media.

      Heel veel succes.

      Laat een reactie achter
  14. Waar mijn partner en ik enorm tegenaan lopen is dat wij al ruim 5 jaren proberen de communicatie tussen mijn partner en zijn ex te verbeteren omdat wij inzien dat het niet juist / niet communiceren met elkaar heel erg schadelijk is voor de kinderen.
    De kinderen worden door hun moeder gebruikt als spreekbuis en het lijkt alsof de instanties dit een juiste manier van communiceren vinden. Moeder wil absoluut geen contact met mijn partner, de vader van de kinderen. Hier ontkomt ze niet helemaal aan. Maar toch weet ze stukje bij beetje het contact heel minimaal te houden en wanneer er contact is dat het bijna altijd via via gaat en meestal via de kinderen. Steeds maar weer geeft mijn partner aan dat dit niet goed is voor de kinderen, maar ze trekt zich er niets van aan. Mijn partner wordt als vader zijnde compleet buiten spel gezet voor wat betreft zijn kinderen.
    Na 5 jaren continu maar weer aan de bel trekken bij de huisartsen, maatschappelijk werker, GGD, bemiddelaar komen wij tot de conclusie dat er heel veel gekeken en geluisterd wordt naar de moeder in dit verhaal. Terwijl de moeder aangeeft dat ze de zorg niet aan kan (geestelijk en lichamelijk)en wij ons in alle bochten wringen om, voor de kinderen, oplossingen te vinden, wordt er alleen maar afwijzend gereageerd door moeder.
    Frustrerend is het wanneer wij in alle gevallen de zwarte piet toegespeeld krijgen. Frustrerend is wanneer wij bij instanties onze zorgen uiten dat ze aangeven; “zo erg is het niet.”
    Hoe vaak moet een moeder aangeven dat ze de zorg niet aan kan?
    Dit doet ze naar ons toe. Bij instanties/ vrienden en familie is zij vooral het slachtoffer en blijft ze alleen maar in de slachtofferrol zitten. Wat mij opvalt is dat zij wenselijk gedrag vertoont naar instanties en haar omgeving (en iedereen die het maar horen wil) maar naar ons toe compleet het tegenovergestelde doet en zegt.
    Frustrerend is het dat het verhaal van de moeder alleen maar gehoord wordt en vader in het geheel niet gehoord wordt. Dat de moeder haar kant van het verhaal mag vertellen, wat overigens alleen maar met onverwerkt zeer uit het verleden te maken heeft waar zij nog steeds mee kampt. Zij vertelt “haar waarheid” maar dat dit absoluut niet strookt met de werkelijkheid dat lijkt er niet toe te doen. Zij reageert en handelt enkel uit eigenbelang en niet in het belang van de kinderen. Haar verhalen zijn enkel en alleen gebaseerd op “ik” en heeft uiteindelijk niets meer met de kinderen te maken.
    Je voelt je zo machteloos dat je ziet dat de kinderen er onder lijden en dat het niet gezien wordt. Dat er, zoals de kinderen zelf aangeven, alleen maar negatief over de vader en over mij gesproken wordt en dat ze dat helemaal niet leuk vinden. Dat de kinderen een hele goede band met mij hebben en door de moeder gezegd wordt dat de kinderen niet meer bij mij willen zijn. Dat mijn partner en ik de kinderen moeten negeren wanneer wij ze tegen komen op straat.
    Uiteraard zijn wij niet van plan om dit te doen maar dat een moeder hiermee wegkomt bij instanties dat verbaast mij echt.

    Nu komt het er uiteindelijk op neer dat de kans bestaat dat doordat instanties inzien dat dit alles, het niet communiceren, niet goed is voor de kinderen dat er een gezinsvoogd aangesteld wordt. Persoonlijk ben ik heel erg bang dat de moeder hierin weer alleen gehoord wordt en dat alles wat zij zegt voor zoete koek geslikt wordt en dat de vader in het geheel er weer niet toe doet. Dit is wat wij de afgelopen jaren ervaren hebben en we hopen dat wij ooit eens door iemand gehoord worden, maar die hoop is wel heel klein door alle ervaringen van de afgelopen jaren.

    Net als wat hier ook al vaker gezegd is: wat is waarheid?!

    Laat een reactie achter
    • Wat een verhaal Irene, en helaas inmiddels zo herkenbaar! Hoop dat jullie een goede advocaat hebben die mogelijk wat in deze schrijnende kwestie kan betekenen. Heel veel sterkte.

      Laat een reactie achter
      • Morgen zitting verzoek bijzondere curator voor mijn kind. Sinds 21 december 2016 niet zien. Ze is 6. Vader Nederlander, moeder en kind buitenlander. Kind meldde pijn in de genitale. Naar de huisarts mocht niet volgens Gi door eerder beschuldiging. Toch heb ik wel. Onderling gesprek Gi en huisarts. Mijn kind kwijt. Kinderrechten aan het studeren. Het hele Verdrag is vol met ‘tenzij’. Dus, alles in feit ‘mag’. Wanneer inspectie en Tuchtcolleges voor Gi en TM? Foltering en dreiging.

        Laat een reactie achter
  15. Ben heel benieuwd wat voor opleiding een gezinsvoogd heeft. Zou je mij dat kunnen vertellen connie

    Laat een reactie achter
    • Hoi, aangezien er geen contact meer is met Connie zou je deze vraag beter aan een deskundige op Facebook kunnen stellen. Ik ken een GV die als vooropleiding HBO maatschappelijk werk had gedaan.

      Laat een reactie achter
  16. Nee,het is helaas of gelukkig niet altijd kindermishandeling in geval van een ots .Dit is te kort door de bocht.Nuance is wel heel belangrijk.Helaas worden er ook goed bedoeld door verkeerde diagnoses en conclusies fouten gemaakt en dat kan dus ook voor een ots zorgen.
    Als er veel mensen bij betrokken zijn en de vinger niet op de zere plek gelegd wordt is dat een groot risico op fouten die ook heel schadelijk kunnen zijn voor het kind of de kinderen.Als er van het begin af aan fouten gemaakt worden ,ook al is dat met goede bedoelingen en er geen vertrouwen is van beide kanten wordt het bijna onmogelijk om kinderen echt goed te kunnen helpen.Er gaan gezinnen kapot door fouten en wantrouwen.Doodzonde eigenlijk want dat wil niemand.Vertrouwen geeft vaak vertrouwen.

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *