Het verlegen pubermeisje

Als puber verslond ik ze. Week in week uit. Alle informatie zoog ik op en onthield ik. Elke dag geloofde ik er in. Ook al kwam het niet uit, ik bleef geloven. Ik spitte de meidenbladen door op zoek naar mijn horoscoop. De teksten gaven mij hoop. Elke week stond er wel in mijn horoscoop dat ik ‘hem’ zou ontmoeten. Ik, het verlegen pubermeisje, dacht altijd dat jongens mij niet zagen staan. Maar ik wilde zo graag, net als een aantal klasgenootjes, verkering. Ik had het idee dat ik zonder verkering er niet bij hoorde.

Het lot bepaalde anders. De hoopgevende weekhoroscopen waren lariekoek want er was geen ene jongen die oog voor mij had. Logisch ook wel, wie zit er op een verlegen meisje met vlashaar en flappies te wachten die door haar moeder gebreide truien en vesten draagt? Een meisje dat qua kleding, gedrag en spraak wat afweek van de populaire meiden.

Ik heb wel eens een poging gewaagd hoor, sterk aangemoedigd door een paar klasgenoten. Achteraf twijfel ik aan hun goede bedoelingen, zij kenden mij een beetje… Ik schreef een briefje voor een leuke jongen waar ik smoorverliefd op was. Dat briefje werd via via aan hem afgeleverd. Van de spanning kon ik niet slapen. Ik fantaseerde dat hij blij en enthousiast zou reageren. Ach, ja die pubergeest van mij had toen wat moeite om alles in het goede perspectief te zien 🙂

De volgende dag, brak na een slapeloze nacht, vertrok ik vol spanning naar school. ‘Hoe zou hij reageren’ was de enige vraag die mij bezighield. In de pauze, echt dat beeld zal ik nooit vergeten, stond de jongen van mijn dromen met een groepje jongens bij elkaar, pal voor mijn ogen. Ik met een nieuw gebreid vest aan, stond bij een groepje meisjes.

Ik hield hem continu in de gaten. Ik zag hem zacht praten met zijn vrienden en opeens zag ik ze, als op een afgesproken teken, met zijn allen naar mij kijken. Zag ik daar collectieve verbazing? Ja, ik zag het want in koor begonnen ze te lachen. Ze sloegen zich nog net niet op de knieën. Ik wilde op dat moment in de grond verdwijnen, de tijd terug draaien of dood neer vallen. Helaas, de sterren waren mij niet gunstig gezind. Ik kon niet verdwijnen, ik moest gewoon door.

Ach, het leven van dit verlegen pubermeisje ging niet altijd over rozen. De hormonen en onzekerheden vochten met elkaar. Erbij horen was belangrijk voor mij. Vooral omdat ik er niet bij hoorde. Uiteindelijk kwam het wel goed. Het duurde wat jaren omdat ik eerst wat onzekerheden aan moest pakken. Maar goed kwam het.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

7 Reacties

  1. Alles komt op gerechte tijden toch goed ,en ja geduld moet je hebben ,maar ja die hormoontjes hé pubertijd ,denk dat iedereen dat wel mee gemaakt heeft 😉
    Het *erbij* willen horen vind ik wel een apart fenomeen van de mens ,heb dat eigenlijk nooit goed begrepen.

    Laat een reactie achter
  2. Sommige dingen vergeet je nooit! Oh oh wat zal jij je rot hebben gevoeld en dan al die ogen op jou gericht. Waarom kan een jongen dan niet gewoon netjes zeggen:”Sorry Mary maar ik wil geen verkering met je.” Dat was minder kwetsend geweest.
    Toch hadden de sterren het goed met je voor; je bent niet in de grond verdwenen en niet dood neergevallen. Pfff wat een geluk! Wat fijn dat het allemaal is goed gekomen! Liefs

    Laat een reactie achter
  3. Geweldig Mary wat n tijd hè, ik was een van die patsers, van die harte brekers, nu blijft het bij flirten, ken mijn beperkingen inm ; )) leuk blog joh en van mij hoor je dr helem bij hoor! #WarmHart

    Laat een reactie achter
  4. Net of ik over mezelf lees, ik hoorde er ook niet bij, ook ik was verlegen en verliefd op de knapste van de school die mij ook niet zag staan….het heeft mij wel geleerd dat je eerst van jezelf moet leren houden eer iemand anders je kan lief hebben, soms vroeg ik me af hoe de grootste tuttebel van ’t school het aan boord legde om aan de haal te gaan met die kanjer.Later ben ik tot het besef gekomen dat het gevoel dat je uitstraalt niet langs buiten zit maar van binnenin komt…men hoeft niet mooi te zijn om er bij te horen…men moet zelfvertrouwen uitstralen….en om zelfvertrouwen te hebben moet men eerst leren zichzelf te aanvaarden hoe men is, daarna kan je buitenkant maar echt openbloeien en dat voelen de anderen ook….Binnenkant en buitenkant kunnen soms heel erg verschillen bij een mens, je lichaam is alleen maar het huis van je geest , je ogen de vensters van je ziel!!

    Jouw blog is super, ik kan er echt mijn gevoelens in kwijt en daartoe dient hij toch denk ik. Bedankt om het zo mooi te verwoorden…

    Laat een reactie achter
    • Dat is misschien wel het allermoeilijkste Rolande, van jezelf houden en zelfvertrouwen uitstralen… zeker als puber, ook als volwassene, zelfs als oudere!

      Laat een reactie achter
  5. Pubers zijn onderling zo keihard voor elkaar. Gelukkig maar dat iedereen volwassen wordt.

    Laat een reactie achter
  6. Ja, puberteit vind ik ook niet de mooiste tijd, onzekerheid over jezelf.Vriendinnen die verkering krijgen met de leukste jongens waar ze dan ook verliefd op waren.Ik heb veel leuke vrienden gehad, maar mijn probleem was hoe moet ik het uitmaken als ik niet verliefd ben.Gevecht met allerlei gevoelens en degene waar je verliefd op was die zag mij dan niet staan.Soms is het allemaal te ingewikkeld, maar later komt het dan toch allemaal wel goed. Nou ja,goed?

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *