Zij nam een drastisch besluit

Dag Diana, waar aan merkte jij dat het niet goed ging met jou?

Na mijn opleiding ben ik gaan werken in de praktijk waar ik mijn stage had gelopen. Tijdens die stage periode hadden ze tegen mij gezegd dat als ik klaar zou zijn met de opleiding ik wel bij hen kon komen werken. Ik voelde me vereerd en was natuurlijk erg blij dat ik meteen aan de slag kon.

Ik wist al wel dat het niet mijn droombaan was. Ik zag mezelf het liefst in een ziekenhuis werken, of in een revalidatiecentrum. Het is echter moeilijk om daar een baan in te vinden. En ik vond mijn werk wel leuk en ik verdiende geld waardoor ik mezelf kon onderhouden. Wat was ik trots!

Ik zag ook de vele nadelen van het werk; de administratie waarvoor je amper wordt betaald, het vele werk dat thuis nog gedaan moet worden, ongemotiveerde ouders en alle formulieren die ingevuld moeten worden en zaken die verantwoord moeten worden. Maar ik ben een doorzetter dus ik werkte hard. In drukke tijden zag ik zo’n 18 mensen op een dag, 4 dagen per week.

Een half jaar geleden voelde ik mij erg neerslachtig. Ik deed mijn werk, zorgde ervoor dat alles op rolletjes liep, maar voelde me niet gelukkig. De leuke en lieve opmerkingen van cliënten, de leuke behandelingen en ook thuis waar het eigenlijk leuk en fijn zou moeten zijn, ik zag het niet meer.
Ik heb mij eerder ook wel eens zo gevoeld maar die periodes gingen altijd weer voorbij. Nu echter bleef ik er in hangen.

Heb je hulp gezocht?

Ja, ik heb toen besloten hulp te gaan zoeken. In het laatste gesprek met de loopbaancoach/psycholoog vroeg ze: ‘Hoe zou je je voelen als je nu zou stoppen met je werk?’ Ik had hier nog nooit serieus over nagedacht, ook al voelde ik me er niet gelukkig bij. Want ik moest immers geld verdienen en werken. Hoe moest ik anders rondkomen?

Ik wilde en kon niet op mijn vriend meeliften. Toen ze mij dat vroeg dacht ik: ik zou me heel goed voelen als ik niet meer daar naartoe zou moeten om te werken. En ik voelde ineens zo’n rust! Toen wist ik dat het een goed besluit zou zijn.

Je hebt een drastisch besluit genomen.

Ja, ik denk dat ik afgelopen zomer voor het eerst mijn gevoel heb gevolgd om te gaan stoppen met dit werk. Het besluit was dus zo genomen en ik voelde me opgelucht, maar nu komt af en toe het besef en de vraag: wat moet ik straks? Ik blijf nog een paar maanden werken en draag het dan over aan een (nieuwe) collega.

Hoe kijk je tegen de toekomst aan?

Ik maak me wel eens zorgen over de toekomst want wat ga ik straks doen? Ik kijk om me heen en denk veel na over wat te gaan doen. Soms heb ik veel vertrouwen en weer een andere keer kan ik me niet voorstellen dat ik een andere baan zal vinden.

Op dit moment werk ik dus nog in de praktijk. Ik kijk met een andere blik naar de cliënten, ik ga ze missen. Ook kijk ik met een andere blik naar mijn werk thuis, de administratie.

Ik zie nu nog beter in wat een rompslomp ik moet afhandelen. Als ik alleen al denk aan de berg die ik moet verzetten op een thuiswerkdag, begint mijn hart snel te kloppen. En dan weet ik weer dat het een goed besluit is.

Ik hoop een baan te vinden waarin ik hard moet werken, mentaal uitgedaagd kan worden maar tegelijkertijd ook tot rust kan komen omdat ik niet meer hoef te vechten.

Foto komt uit de collectie van Jet Rood, @RoodJet.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

1 reactie

  1. Blijf geloven dat er iets op je pad komt. Je hebt het goed gedaan. Maar blijf in jezelf geloven.

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *