Wijs mij niet af vanwege mijn verleden

Haar handen over mijn lichaam, mijn handen op haar lichaam. Wat een verwarring gaf het en geeft het. Ik bij mijn moeder in bed, ik die het toeliet, ik die haar aanraakte, ik die mij liet aanraken, ik die niet uit de situatie stapte. Gevoelens van extreme angst en intens verdriet, ze komen steeds meer los.

Deze gevoelens zijn er vooral tijdens de EMDR maar ook tijdens de gesprekken over het misbruik.

Dan schieten de woorden soms ernstig tekort, dan zijn het de gevoelens die het winnen van de woorden.

Vroeger waren het juist woorden in gedachten die me het deden overleven, die de gevoelens eronder hielden. Nu, nu lijkt het zo anders en zijn het de gevoelens die de woorden overspoelen.

Hoe heftig ook, ik ben er dankbaar voor dat ik dit nu mag ervaren.

Want ik merk dit is de weg voor mijn genezing, de weg om af te leggen en vanuit het dal het topje van de berg te kunnen zien. Om op de berg zo nu en dan te mogen stil staan op een mooie plek. Te ervaren dat emoties er mogen zijn, dat een knuffel geen uitnodiging is voor meer maar het een vorm is van normale aandacht.

Om écht in gesprek te gaan over mijn misbruik verleden, daar heb ik tegenwoordig ook wat voor nodig. Dit is vooral een gevoel van vertrouwen, vertrouwen dat de ander me niet gaat afwijzen om mijn verleden.

Daarnaast verwacht ik geen reactie vol met wijsheden, maar een persoonlijke reactie. En dat is soms stilte, een blik en of een arm om me heen. Dat is ook meer dan genoeg. Even een opmerking als ‘ik zal er voor je zijn’, of een blik die deze woorden bevat. Dat is voor mij veel meer waard dan 1000 woorden.

De huidige hulpverlening om me heen, dat voelt ook heel goed en vertrouwd. Het zijn mensen met veel kennis aangaande seksueel misbruik en traumaverwerking. Maar ook zij weten dat ik de kennis zelf wel heb.

Wat het zo waardevol maakt is dat ze juist laten merken dat ze mens zijn, en compassie hebben en dit ook tonen. Waardevolle opmerkingen tijdens een EMDR om te zeggen: “Het was toen, en toen was je alleen. Nu niet meer, we gaan dit samen doen.” Steun in combinatie met kennis. Met alleen de kennis zou ik er niet uit komen.

Hierdoor heb ik het vertrouwen er volledig bovenop te komen, al zullen er altijd littekens blijven aangaande het seksueel misbruik.

Als overlever van, gun ik het de slachtoffers van vandaag dat er eerder hulp komt, eerder dat vertrouwen om te delen. Daarvoor is nodig dat er niet meer wordt weggekeken als het onderwerp seksueel misbruik ter sprake komt. En nimmer mag de suggestie gewekt worden dat het slachtoffer de schuld is.

Ik heb het zelf ervaren en om me heen gehoord. Er waren zelfs hulpverleners die durfden te zeggen: “Je had toch nee kunnen zeggen?”

Misbruik geeft schaamte en schuldgevoelens, en wanneer een slachtoffer met dit soort opmerkingen wordt geconfronteerd dan kruipt hij of zij zich enkel meer terug in stilte, en voelt zich alleen en onbegrepen.

Mensen moeten durven vragen en te confronteren als zij vermoedens hebben van seksueel misbruik.

Ja, het is eng want stel dat je onderbuikgevoel klopt? Dan moet je wat als hulpverlener of naaste. Maar stel dat je onderbuikgevoel klopt, en je doet niks? Dan blijft iemand in eenzaamheid, met alle gevolgen van dien.

Er moet bij mij zeker vanuit de hulpverlening vermoedens zijn geweest, men heeft echter niet gedurfd die uit te spreken. Mij hebben ze niet geconfronteerd met het onderbuikgevoel, mij hebben ze niet de vragen durven te stellen.

Een vraag als: zijn er dingen die je niet durft te vertellen? Zo’n vraag had een verschil kunnen maken. Dat was een gemiste kans. Vanuit de hulpverlening, maar zeker ook vanuit de naaste omgeving, mogen er geen mogelijkheden blijven liggen om een ander te helpen!

Direct de juiste hulpverlening vinden is soms ook een weg, er moet ook sprake zijn van een bepaalde klik.

En om dit na een aantal gesprekken te checken is van belang. Durft de hulpverlener zich kwetsbaar op te stellen en te vragen aan de cliënt hoe hij of zij zich voelt bij hem of haar?

Want dat is nodig, een slachtoffer van seksueel misbruik is er in getraind de ander te pleasen en zal dit dan ook doen. Probeer als hulpverlener samen met de cliënt open en eerlijk te kijken of jullie samen het seksueel misbruik kunnen verwerken.

Voor mezelf ga ik richting het einde van EMDR en van mijn behandeling. Het kan nog een aantal maanden duren voordat ik alle trauma’s aan kan kijken zonder spanning, maar dat moment gaat komen! Daar heb ik vertrouwen in.

Maar ook zijn er angsten. Hoe gaat het met werk, met relatie(s) en met mijn sociale contacten?

Wat voor mij duidelijk is, is wat ik in de afgelopen maanden gevoeld heb. Dat was vooral wat ik als kind heb gevoeld. Dat wil ik nooit meer voelen, en gun ik ook niemand anders. Daarom zal ik zeker een stem blijven voor het misbruikte en mishandelde kind.

De verwarring gaat naar begrip, begrip voor het kleine kind. Dat kleine kind had nooit die gevoelens van intense angst en verdriet mogen hebben!

Gastblog van Erik @stopgeweld. Wil je meer lezen kijk dan op www.stopkindermishandeling.

Foto komt uit de collectie van @annebuiskool.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

3 Reacties

  1. Hallo Erik, als ik het goed begrepen heb tenminste is het jouw verhaal, jouw stuk donkere geschiedenis. Vind het nog steeds moedig dat er mensen zijn als jij, die het zo openlijk durven delen! Diep respect.
    Hoop van harte dat de EMDR gaat doen wat je voor ogen hebt.
    Litekens zullen het blijven maar als het wat milder mag zijn, is dat al heel veel waard!
    Liefs Wilhelmina

    Laat een reactie achter
  2. Ik bewonder je moed en vastberadenheid.
    Hoop dat jij gelukkig wordt.
    Mensen mag je niet afwijzen, nooit.
    Mensen zijn om van te houden.
    Een mens zoals jij. ,

    Laat een reactie achter
  3. Erik,
    Dank voor je openheid.
    Ik beloof je er komt een dag dat je gewoon hardop kan lachen om iets grappigs, er komt een dag dat je gewoon nukkig kunt zijn om niks. Van de ene overlever naar de ander.
    Ik heb een hekel aan het woord belofte omdat er zovaak beloofd is door mijn stief dat hij zou stoppen, maar de belofte die ik aan jou, aan andere overlevers en aan mezelf doe die durf ik aan.
    #nomoresilence
    #samensterk

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *