Ik weet niet waar ik nu nog op moet besparen

Ik ben Wessel en ben getrouwd met Romy. We zijn beiden ruim de 50 gepasseerd en hebben altijd samengewerkt in dezelfde verzorgingshuizen. In 1995 heb ik een hartstilstand gehad en ben toen gereanimeerd door Romy. Er is een pacemaker geplaatst en ik ben anderhalf jaar uit de roulatie geweest.

In principe ging het werk daarna wel weer goed, tot 2004. Toen begon ik weer klachten te krijgen en ik werd tevens door die klachten depressief. Na langdurig onderzoek bleek mijn hartpompfunctie nog maar 15% te werken. Inmiddels is dit weer ruim 30%.

Mijn depressie bleef echter wel.

Daar hadden Romy en onze kinderen natuurlijk best veel last van. Het bleef aanmodderen totdat ik begin 2006 hiervoor werd opgenomen. Maar, het ging niet meer goed op mijn werk, ondanks re-integratie pogingen. Tot overmaat van ramp kreeg Romy in juni 2006 de diagnose borstkanker. Dat gevecht gingen we samen aan. Er volgde een borstsparende operatie, bestralingen en chemokuren.

Bij de chemo ging het mis. Romy kreeg diverse tia’s en hersenbloedingen. In eerste instantie was de diagnose uitgezaaide kanker in de hersenen, later bleek het Moyamoya te zijn: een progressieve aandoening van de bloedvaten naar de hersenen.

De kinderen en ik besloten Romy thuis te verzorgen, ondanks dat ik nog steeds met een depressie kampte. Er moesten natuurlijk wel aanpassingen gedaan worden in ons huis. Hoewel de gemeente het een en ander heeft gedaan, deden we zelf ook heel veel. We hadden er alles voor over om Romy zo zelfstandig mogelijk te laten zijn.

Het zorgen voor Romy was zwaar, ook doordat ik gewoon niet goed in mijn vel zat.

Toen kwam de herkeuring. Romy werd afgekeurd. Haar inkomsten werden 75 procent van het laatst verdiende loon. Een paar maanden later was ik aan de beurt. Ik werd ook afgekeurd maar met de mogelijkheid dat ik weer aan het werk zou kunnen. Mijn inkomsten daalden met 30 procent. En dat hakt er behoorlijk in!

Onze vaste lasten en extra onkosten en uitgaven werden natuurlijk niet minder, nee, eerder hoger. Denk aan hoge energiekosten, heel veel ritjes naar het ziekenhuis enzovoort. We hadden huishoudelijke hulp (dat heb ik nog steeds) en daar betaalden we ongeveer 15 euro per maand aan eigen bijdrage voor. Ik moet zeggen dat het toen, ondanks alles, financieel goed te doen was. Nee, het was geen vetpot, maar ook niet slecht.

Het werd allemaal anders toen Romy in november 2012 voor de 2e keer de diagnose borstkanker kreeg. Dat was een enorme klap omdat we wisten dat dit moeilijk te opereren zou worden. Een te lange narcose is niet mogelijk voor haar in verband met haar Moyamoya. De tumor is toen op experimentele wijze verwijderd en Romy kreeg wederom bestralingen.

Toen begon ik te kwakkelen. Ik had hele hoge koorts, slikte de ene antibioticakuur na de andere, maar niets hielp.

Er werd gedacht aan een ontsteking bij het hart. Uiteindelijk was er een internist die mijn prostaat controleerde en op de dag dat ik mijn broer moest begraven, kreeg ik te horen dat het bij mij foute boel was. Ik werd geopereerd en meteen weer dichtgemaakt omdat ze niet konden snijden, aangezien de tumor doorgebroken was door het kapsel. Ik kreeg wel bestralingen.

Vreselijk om je kinderen te moeten vertellen dat zowel je moeder als vader kanker hebben. Maar goed, zo is het leven soms. We zijn samen doorgegaan totdat ik in augustus 2014, na al veel ups en downs, in elkaar klapte en pillen nam om alleen maar te slapen. Blijkbaar nam ik er teveel en toen werd duidelijk dat de zorg voor Romy voor mij te zwaar was. Zij werd opgenomen in een verpleeghuis.

En dan zijn er de kosten die behoorlijk aantikken.

Per maand betaal ik 379 euro voor het verpleeghuis. Daarboven op betaal ik geld voor de hulp thuis, een extra abonnement voor een tv voor Romy en haar koelkast moet gevuld zijn, net als de mijne. Tel daarbij op de ritjes naar het ziekenhuis die onverminderd doorgaan, de zorgverzekering én het eigen risico, de eigen bijdrages voor bepaalde medicijnen, de noodzakelijke tandartskosten, stapelkosten en mijn vaste lasten.

Dan blijft er wel heel weinig over. Mijn auto ging stuk, vrienden zorgden dat er een andere auto kwam. Maar dat geld moet ik wel terug betalen. Ik heb veel dingen afgezegd die niet echt nodig zijn in mijn leven, alhoewel ik moet zeggen dat ze het leven wel wat plezieriger maakten.

Goed, ik heb dan wel de auto maar daar doe ik echt alleen de noodzakelijke dingen mee. Soms denk ik wel: Krijg allemaal de klere! En dan gebruik ik mijn auto om naar vrienden te gaan. Het gevolg is dat ik de volgende dag spijt heb, maar goed, dan heb ik wel een leuke avond gehad.

In alle eerlijkheid moet ik wel zeggen dat voor mijn gevoel de vriendschap niet meer gelijkwaardig is omdat mijn vrienden mijn schuldeisers zijn geworden. Ik kan nooit wat terug doen, kan ze nooit een pilsje aanbieden of hen uitnodigen om te blijven eten. Ik weet zeker dat zij het niet zo zien, maar ik wel.

Ik kan dus ook geen Sinterklaascadeaus voor de kleinkinderen kopen, of zoals vroeger, een kerstdiner voor iedereen verzorgen. Dat kost namelijk allemaal geld, en nee, de kinderen vinden het niet erg, maar ja, ik voel me wel opgelaten. Ook tegenover de andere opa’s en oma’s.

Noodzakelijk onderhoud aan mijn huis kan ik ook niet doen. Het dakraam zit vast met ducktape, bij elke storm ben ik bang dat het mis gaat. Zo maak ik me nu zorgen om alles, hoop dat er in huis niets kapot gaat want ik weet niet hoe ik dat dan moet oplossen. Daar is gewoon geen geld voor. De maandelijkse kosten zijn bijna niet meer op te brengen. En nu weer een grote premiestijging van de zorgverzekering.

Ik weet niet meer waar ik nu nog op moet besparen…Ik blijf gewoon doorgaan. Ik heb toch geen keuze?

Wessel van den Anker.

Foto komt uit de collectie van Kitty van Gemert.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig:
Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

9 Reacties

  1. Wat moet ik nu schrijven dit allemaal lezend. Zoveel zorgen medisch en financieel.
    Dat je je niet opgelaten moet voelen tegenover andere opa en oma’s en dat vrienden het wel begrijpen.
    Weet jij ook wel diep van binnen.
    Ik weet geen oplossing. Ik vind jullie sterke mensen, kanjers.

    Laat een reactie achter
    • Dank je wel, inderdaad weet ik dat het mijn gevoel is, en dat ik daar mee moet dealen.

      Laat een reactie achter
  2. Beste Wessel,

    Éigenlijk is het schandalig dat een echtpaar wat altijd voor ánderen heeft gezorgd nu zelf in de problemen zit.
    Extra geld lost niets op maar maakt het leven nét iets lichter..
    Jammer genoeg geeft de overheid (Wij dus!) geld uit aan andere zaken dan zorg voor éigen inwoners.
    Sterkte ermee

    Laat een reactie achter
    • Dank je wel, en helaas wordt de zorg tegenwoordig nog weleens vergeten, gelukkig doen de mensen die in de zorg aan het bed werken heel erg hun best ondanks alle bezuinigingen.

      Laat een reactie achter
  3. Beste Wessel

    Triest dat jullie dit overkomt en dan al zo jong,terwijl je allebei een baan in de zorg had en weet hoe belangrijk goede betaalbare zorg is.Maar je voelt je in de steek gelaten door instantie als gemeente, die mogen beschikken over ons zorggeld.Maar het ergste is nog dat ze het aan verkeerde dingen besteden.Personeel met ervaring op gebied van gezondheidszorg hebben ze te weinig bij de gemeente.Heb bij kennissen ook meegemaakt dat ze een “keukentafelgesprek”hadden (akelig woord).Ze willen geen andere deskundige bij betrekken,als er geen familie is dan vragen of buurvrouw erbij wil zijn.Resultaat is dat buurvrouw kan helpen en jij dan minder hulp krijgt,schandalig dat het zo gaat.Mensen die broodnodige hulp moeten hebben krijgen het niet.Bezuiniging van Gemeente !

    Laat een reactie achter
    • Het klopt goede betaalbare zorgvisie belangrijk, alleen is die nu ver te zoeken de dames en heren in de zorg doen hun best, maar het wordt ze wel moeilijk gemaakt door alle bezuinigingen

      Laat een reactie achter
  4. Triest Wessel ik wist de helft niet!
    Vreselijk , wens jullie sterkte

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *