Wees trots op wie je bent

Op 10 juni 1970 zag ik, na een zware bevalling, het levenslicht. De eerste weken na de bevalling lijken goed te verlopen. Maar dan gaat er iets mis. Ik werd zeer ernstig ziek. Op wonderbaarlijke en onverklaarbare wijze ben ik na een langdurige ziekteperiode tijdens een vakantie op Ameland door de zeelucht genezen.

De eerste jaren van mijn leven groeide ik op in het stadshart van Amstelveen. Toen ik vier was moest ik, omdat mijn moeder geopereerd zou worden, voor een bepaalde periode worden ondergebracht bij mijn oma. Alles verliep goed tot die ene nacht. Mijn oma bracht me naar mijn slaapkamer, dekte mij toe en gaf me nog een knuffel. Daar keek ik een tijdje rond en ineens voelde ik aan mijn linkerzijde een lichte tinteling opkomen en verscheen er van onder het bed een langzaam omhoogkomende doorzichtige groene hand.

Ik schrok en begon om mijn oma te roepen, maar die kon mij beneden niet horen. Ik griste de dekens van me af en sprong snel mijn bed uit, naar oma toe. Vol van angst begon ik buiten adem mijn ervaring aan mijn oma te vertellen. Mijn oma probeerde mij te kalmeren en bracht me na een aantal minuten weer terug naar mijn slaapvertrek waar ze voor mijn geruststelling nog even een korte kamerinspectie hield. Er was niets te zien dus ik kon met een gerust hart gaan slapen. Wat ik nu weet, is dat dit mijn eerste paranormale ervaring betrof, iets wat voor de jaren daarna als een rode draad door mijn leven zou gaan lopen.

In 1977 verhuisden we als gezin naar een nieuwbouwwoning. Mijn onbezorgde jeugd veranderde daarna in een hele heftige en turbulente periode. Er heerste veel onrust in huis, er waren veel ruzies en spanningen. Daarnaast werd ik overspoeld met paranormale ervaringen. Variërend van het voelen en horen van overledenen, het zien van etherische lichamen, poltergeist en nog veel meer. Tijdens het opgroeien had ik continu last van onverklaarbare pijnen. Daarvoor bezocht ik diverse artsen maar geen van allen kon er een verklaring voor geven. Op mijn zeventiende ging ik vervroegd het leger in. Ik kreeg een zware opleidingsperiode voor mijn kiezen en heb die tijd als een hel ervaren.

Toen ik uit het leger kwam, besloot ik dat het tijd was om op onderzoek uit te gaan. Ik wilde weten waarom ik zo ontzettend veel onverklaarbare dingen meemaakte. In de zomer van 1989 leerde ik de oud Veronica DJ en zanger Gerard de Vries kennen. Hij was in die tijd gestopt met werken en hielp als paragnost andere mensen. Ik kwam bij hem thuis en legde uit waar ik in mijn leven tegenaan liep. Vol belangstelling luisterde hij naar mijn verhaal. Op een bepaald moment vroeg hij mij op de bank te gaan liggen. Hij kwam met een pendel aanlopen die hij, na wat uitleg, boven mijn hoofd plaatste.

Stap voor stap ging hij met de pendel van boven naar beneden mijn lichaam af. Eenmaal op het laatste punt aangekomen keek hij me met grote verbaasde ogen aan en zei: ‘Dit kan helemaal niet.’ Hij plofte vol verbazing achterover in zijn stoel. Bezorgd vroeg ik hem wat er aan de hand was. ‘Wat jij hebt kan alleen maar als je in een extreme extase verkeert. Bijvoorbeeld als je onder invloed bent van een of andere drugs.’ Wat lacherig keek ik hem aan en zei: ‘Nou Gerard, geen zorgen. Ik gebruik toch echt niks hoor. Maar doe niet zo eng. Wat is er met mij aan de hand?’ ‘Al jouw chakra’s staan wagenwijd open Marcel. Dit is uniek.’ Hij pakte een boek uit de kast en raadde mij aan die te lezen. Als ik het uit had moest ik terugkomen.

Nadat ik thuis het boek had gelezen kwam ik tot de conclusie dat ik pijnen van anderen kon voelen. Ik ging opnieuw naar Gerard. Terwijl ik plaatsnam aan zijn eettafel pakte hij een oude schoenendoos en haalde er een foto uit die hij op zijn kop naar mij toe schoof. Met de foto onder mijn hand vroeg ik verbaasd wat ik moest doen. Hij antwoorde dat ik moest vertellen wat ik voelde. Met enige verbazing stemde ik in met zijn verzoek en begon te vertellen. Hoe meer ik vertelde, hoe groter de glimlach op zijn gezicht werd. Hij keek me aan en feliciteerde mij. Ik vroeg hem waarom en toen zei hij: ‘Je bent medium jongen.’

Nu ben ik zesentwintig jaar verder en heb ik in mijn leven vele leerprocessen mogen doorstaan. Onder andere fysiek- en psychisch geweld, seksueel misbruik, en een tweetal ongelukken. Met als klap op de vuurpijl een hele nare vechtscheiding. Ervaringen die allemaal nodig waren voor mijn ontwikkelingsproces tot medium. In de afgelopen jaren ben ik met tussenposes actief geweest als medium; variërend van het geven van readings tot aan ondersteunen bij vermissingszaken.

Wat ik jou als boodschap wil meegeven is dit: Iets wat negatief lijkt hoeft niet altijd negatief te zijn. Het is maar net welke invulling je er zelf aan geeft. Niets gebeurt zo maar in een mensenleven. En voor wie de illusie heeft dat het lot ontstaat door toeval, die heeft het mis. Alles wat jou in je leven overkomt, zijn de obstakels die je nodig heeft om te komen naar waar je uiteindelijk moet zijn. Zonder deze gebeurtenissen, hoe pijnlijk soms ook, zou jij nooit jouw unieke levenstaak kunnen voltooien.

Dus wees trots op wie je bent en probeer te genieten van juist de kleinste dingen. Het gaat in het leven niet om geld of om macht. Uiteindelijk gaat het er om dat jij tot de essentie kunt komen van wie je werkelijk bent.

Dank Marcel, @Coaching_Chance.

Foto komt uit de collectie van Ton Jacobs, @ton65jacobs.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

1 reactie

  1. Alles wat je in je leven overkomt zijn de obstakels die je nodig hebt, die zin in het verhaal heb ik toch wel moeite mee.Niets gebeurt zomaar in een mensenleven, maar sommige mensen krijgen toch wel erg veel op hun bordje.

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *