We zijn allemaal ooit patiënt

Dag Remke, wat doe jij voor werk?

Ik ben psychiater. En ik heb het mooiste vak van de wereld. Dat zeg ik ook altijd tegen mijn patiënten, en dan kijken ze mij met grote ogen aan. Maar ik meen het. Ik bof. Ik ontmoet dagelijks de leukste mensen.

Nee, natuurlijk komen ze niet voor niets bij me. Ze zijn verdrietig, somber, bang of boos. Soms zijn ze echt even vol-le-dig de weg kwijt. Maar denk maar niet dat we de hele tijd met elkaar zitten te treuren. Welnee! Er valt altijd wel wat te leren – en te lachen! – met elkaar. Als je maar oprechte belangstelling hebt.

Heeft de zorgverzekering invloed op jouw manier van werken?

De laatste jaren maak ik me toenemend zorgen over de zorg. Onder verhullende woorden als ‘transitie’ en ‘participatie’ wordt de zorg volledig uitgekleed, wat zeg ik: ontzield. Zorgverzekeraars dwingen ons in een knellend keurslijf waarin geen mens (zorgverlener én patiënt) meer tot zijn recht komt.

Ooit geprobeerd aan iemand uit te leggen dat hij lijdt aan een depressieve stoornis, ernstig zonder psychotische kenmerken, recidiverend, code 296.3x op as 1, en aan een narcistische persoonlijkheidsstoornis, trekken van, code 301.81 op as 2. Nee? Mooi! Nooit aan beginnen. Dat ís namelijk niet uit te leggen. Het is geen mensentaal, maar verzekeringstaal.

We zijn het verplicht. We stellen eerst binnen een uur, vlug, vlug, een DSM classificatie (Diagnostic Statistical Manual) die we met een eenvoudige klik op het toetsenbord koppelen aan de bijbehorende DBC (diagnose- behandel- combinatie) waarop de nietsvermoedende patiënt een x aantal ‘zorgminuten’ en een ‘zorgpad’ krijgt toebedeeld. De klok tikt af, productie. Gekkenwerk, ik weet het. Daar hebben we nou al die jaren voor doorgeleerd. Maar goed, ter geruststelling, we vinden er wel een weg omheen hoor.

Mijn motto: we zijn allemaal ooit patiënt. Behandel de ander zoals je zelf behandeld wilt worden. Daar is echt niets moeilijks aan. Tijdens mijn eerste studiejaar ben ik negen maanden lang heel, heel erg depressief geweest. Ik schreef daar onlangs (na bijna dertig jaar schaamtevol zwijgen!) een blog over. Als je hem wilt lezen, dan kan dat op de site Samen Sterk zonder Stigma.

Wat is Compassion for Care?

Om dezelfde reden ben ik in 2014 ambassadeur geworden voor Compassion for Care. Wat de zorg nodig heeft, en wat ze altijd al nodig had, is compassie. Als we daar nou eens ieder op onze eigen wijze, met onze eigen talenten aan gaan werken. Gewoon vanaf nu.

Ik doe dat door een boek te schrijven, want dat kan ik, en een symposium te organiseren (hoewel ik daar wat minder in goed in ben, maar oké, dat zien we later wel). Het boek heet HART voor de GGZ (de Tijdstroom, begin 2016?) en het symposium krijgt – een inkoppertje – de slogan: ‘Ik maak me HART voor de GGZ’.

En jij? Doe je mee? Je zou bijvoorbeeld nu al het charter van Compassion for Care kunnen tekenen!

Bedankt Remke van Staveren / @RemkevStaveren voor dit gesprek.

Foto komt uit de collectie van Jet Rood / @RoodJet

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *