Wat is het gruwelijk moeilijk

Terwijl de zon in mijn nek brandt en de merels er lustig op los fluiten, prikken de tranen in mijn ogen. Ik slik een paar keer.

Ze blijven prikken maar ik houd ze tegen. Nu niet, zeg ik streng tegen mezelf.

Ik heb een taak te volbrengen en doe mijn uiterste best, maar god, wat is het gruwelijk moeilijk.

Met heel veel geduld en veel slikken, lukt het mij om een grote hoeveelheid korte dunne zilveren haartjes uit papa’s lievelingspyjama te pulken.

Als ik denk dat ik klaar ben komen de tranen.

Die morgen zei hij tegen mij dat zijn haar begon uit te vallen en dat het zo ontzettend jeukte, al die haartjes op zijn lijf en in zijn pyjama en kleding.

“Ik wist niet dat dat een bijwerking was van de bestraling”, merkte hij verbaasd op. “Ja pap, dat hebben ze gezegd”, zei ik zacht, met een steek in mijn hart.

“Wil je dat ik je haar afscheer?” Ik vroeg het op een luchtige toon maar vanbinnen raasde een storm.

“Nee, doe nog maar niet”, was zijn resolute reactie. Ik snapte dat dit nog een stap te ver voor hem was (en voor mij, maar dat hield ik voor me).

Papa bracht zeer regelmatig een bezoek aan kapper Erik zodat zijn haar er weer verzorgd uitzag. Hij had een redelijk volle bos prachtig glanzend grijs haar en daar was hij trots op.

Die bewuste kapper was zelfs nog een paar weken geleden bij papa in het ziekenhuis geweest om zijn haar te doen.

Ach, mijn vader liep er sowieso altijd netjes bij en hij ging zeker niet gekleed als een oude man. Mijn vader hield wel van vlot en opvallende kleuren.

Tenzij hij in de tuin ging werken, dat deed hij in zijn oude kloffie. Als hij daarna ergens naar toe moest, ging hij zich eerst omkleden voordat hij de deur uit ging.

Daar waar hij in het ziekenhuis nog rondliep in joggingbroeken en ruime shirts, want dat lukte hem nog redelijk om aan te trekken, heeft hij gisteren in het revalidatiecentrum voor het eerst zijn nette kleren aangetrokken. Hij vertelde dit aan mijn moeder, toen zij hem belde.

Wat zal hem dat veel energie en moeite hebben gekost omdat hij zijn rechterarm nog steeds nauwelijks kan gebruiken.

Laatst vertelde hij dat een mes vasthouden in zijn rechterhand zo zwaar als lood voelt. En een, voor de meeste mensen simpele, draaibeweging met de onderarm kost hem zo veel kracht dat hij zo wat zijn tanden kapot bijt.

Mijn vader, mijn trotse verzwakte sterke vader die langzaamaan verandert, die zijn grenzen verlegt, die niet ziek wil zijn, heeft toch besloten dat zijn haar eraf moet.

Van de week heeft mijn broer die moeilijke taak met heel veel liefde en ingehouden tranen op zich genomen. Nadien stuurde hij mij een berichtje met de woorden: Niet schrikken.

Ik deed mijn ogen dicht, haalde diep adem en wachtte op het pingeltje van de WhatsApp. Ik zag een foto van mijn pas geschoren vader en barstte in tranen uit…

Foto komt uit de collectie van Ingrid@Holly1707.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

10 Reacties

  1. Ach lieve Mary, dat doet pijn en is herkenbaar.Je lieve papa die altijd zo sterk en flink was moet je zo zien.Begrijp dat hij het niet zo snel wil accepteren,het is een heel proces.Jij vecht iedere keer tegen je tranen en wil flink zijn,maar het doet zo’n verdomde pijn.Mooi dat jij hierover wil schrijven en delen met andere mensen in deze moeilijke tijd.Maar huilen mag Mary en je tranen moet je niet tegen houden,je hoeft niet altijd flink te zijn en het is ook een stukje verwerking van alles wat je nu meemaakt .Mary als ik het lees pink ik ook een traantje weg omdat ik het zo kan meevoelen met je.

    Laat een reactie achter
  2. Weet gewoon hoe jij je nu moet voelen, elke dag slaagt de angst me om het hart, paps is 89 en nog heel flink zijn ogen uit gezonderd.
    Maar iedere dag denk ik , wie weet kom er morgen iets op ons pad met slecht nieuws , met die leeftijd weet me het niet meer zo zeker.
    Hij is de liefste , beste man, mens die er is , de enige waar ik alles zowel moeilijke dingen als mooie dingen aan kwijt kan….Mijn God mag er niet aan denken!!!! Daarom weet ik wat jij nu voelt…Wens je veel sterkte en moed , love you en dat weet je maar dat helpt nu ff niet zo veel ….KNUFFEL

    Laat een reactie achter
  3. Mary, dat haar is echt wennen he. Haar dat er niet meer is, maar….troostend…..het komt weer terug ook.
    Ik zeg altijd krullebol tegen mijn dochter en wrijf over haar kale kopje.
    Je vader is sterk, hij wordt zeker niet meer de oude. Maar…wel je vader Mary….waarvan je zo houdt.
    Sterkte lief.

    Laat een reactie achter
  4. Heel veel sterkte! Ik denk dat jouw papa weer hele mooie krullen terugkrijgt. Iedereen die dit heeft meegemaakt vertelt dat er krullen voor in de plaats komen
    Het is jammer, doet vreselijk veel pijn maar dit komt helemaal goed denk ik

    Laat een reactie achter
  5. Ach lieve Mary..wat vreselijk zwaar! De liefde voor je vader is voelbaar in elke letter je je schrijft! Heel veel sterkte in deze zware tijd! Maak nog maar veel mooie, liefdevolle herinneringen samen!

    Liefs Rita

    Laat een reactie achter
  6. met of zonder haar…hij is er nog Mary en hij blijft strijden, met jullie aan zijn zijde…laat je door niks ontmoedigen maar wordt elke dag sterker…. die energie heeft je vader nu hard nodig, moed, kracht en liefde!

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *