Ik was zo alleen en zo ontzettend eenzaam

“Tot een jaar of twaalf geleden dacht ik dat ik het nog niet zo slecht getroffen had.

Ach, ik had wel eens wat problemen maar ja, dat heeft ieder een toch?! Ik had alles wat ik wilde: een fijn gezin, een mooi huis, een goede baan.

Wel had ik vaak hoofdpijn, had ik prikkelbaar darmsyndroom en was ik veel moe. Ik had problemen met mijn seksualiteit en dat gaf regelmatig wrijving met mijn man.

En ik had in de verschillende banen die ik had gehad enkele zeer onprettig dominante leidinggevenden gehad met wie ik verschillende heftige confrontaties had gehad.

Ik keek terug op wat ik dacht een goede jeugd.

Ik was bang voor mijn vader en zijn driftbuien en losse handjes. Ik ben gepest van mijn zesde tot mijn zestiende en dat is nooit gezien door een volwassene. Dat heeft een grote stempel gedrukt.

Dat ik, terwijl ik daar niet aan toe was en ik dat eigenlijk niet wilde, jongens had toegestaan mij te zoenen en te strelen op intieme plaatsen, was een bron van grote schaamte en schuldgevoel.

Mijn eerste vriendje had mij op mijn zestiende verkracht maar dat viel eigenlijk ook wel mee.

Een burn-out, ik was 34 jaar, bracht mij op het pad van therapie en zelfontwikkeling, uhhh… meer zelfconfrontatie. Verschillende therapieën maar ook opleidingen en trainingen confronteerden mij langzaam maar zeker met de werkelijkheid.

Nadat mijn vader plotseling was overleden toen ik 36 was, had mijn moeder veel zorg nodig. Zij was chronisch ziek. Als jongste van de vijf kinderen nam ik het grootste deel van die zorg op mij, terwijl ik ook de zorg had voor een jong gezin en mijn baan.

Na ongeveer een jaar voelde ik tijdens een familie-opstelling dat ik enorm veel boosheid had naar mijn moeder en dat ik haar helemaal niet zag als een moeder, nooit zo gezien had zelfs.

Mijn illusie van een goede band met mijn moeder stortte in. Zij had altijd op mij geleund, ik was er voor haar. Terwijl het toch echt andersom had moeten zijn. Nog weer later is duidelijk geworden dat we een symbiotische relatie hadden.

Ik was een verlengstuk van mijn moeder en leefde volgens haar verwachtingen, zoveel mogelijk. Met mij moest het goed gaan en ik moest gezond zijn. Vlak voordat mijn moeder overleed, zes jaar na mijn vader, werd ik geconfronteerd met nieuwe pijnlijke herinneringen.

Op een feest werd ik gezoend door een bekende man en later ook betast. Ik was niet in staat om me te verweren of nee te zeggen. Deze gebeurtenis triggerde me en gevoelens van schaamte, schuld en onmacht overspoelden me.

Niet lang daarna kwam mijn eerste herinnering aan seksueel misbruik door mijn vader boven.

Een vreselijk misselijkmakend gevoel was het, ik was drie. Ik wist dat het mijn vader was en ik wist dat het waar was. Maar ik kon het me toch niet voorstellen. Dat maakte het moeilijk om het misbruik echt te erkennen, om mezelf echt te erkennen.

Inmiddels ben ik vier jaar verder.

Ik heb het afgelopen jaar een heftig proces doorgemaakt. Getriggerd doordat mijn coachingspraktijk niet liep zoals ik het wilde, kreeg ik woedeaanvallen en depressieve gevoelens. Ik werd er door overspoeld ook al wist ik dat deze gevoelens met vroeger te maken hadden.

Ik heb alle zeilen bij moeten zetten om door deze periode heen te komen.

Daarna kwam er een therapeute op mijn pad, zij doet lichaamsgerichte therapie. Door een opstelling met poppetjes en later de therapeutische massages werden bij mij herinneringen losgemaakt. Gevoelens en trauma’s kregen beelden en lichamelijke klachten. Bij het zien van een bidprentje van een 18 maanden jong kind, brak ik.

Ik ben ook doodgegaan met 18 maanden, voelde ik.

Daarna kwamen de beelden. Ik zag hoe mijn vader mij misbruikte terwijl ik ‘van bovenaf’ toekeek. Zo kwamen steeds meer herinneringen boven. In mijn kamer, die ik altijd al vreselijk vond. In mijn bedje, waarin ik altijd bang was geweest. Acht jaar, tien jaar en nog vele andere beelden waarbij ik geen leeftijd kan benoemen.

Hoelang het door is gaan? Ik weet het niet.

Al mijn illusies zijn inmiddels doorgeprikt. Mijn jeugd was zeer traumatisch. De gevolgen voor mijn leven zijn enorm geweest, ik was zo alleen en zo ontzettend eenzaam. Ik zie en begrijp steeds meer van mezelf. Pijnlijk soms maar ook fijn tegelijk; ik kon gewoon niet anders.

Net als mijn ouders heb ik de schijn opgehouden. Ik was een kanjer in het voldoen aan de verwachtingen van anderen. Ik deed net alsof het goed met me ging en ik geloofde het zelf ook nog. En ik maar denken dat ik geen goede toneelspeler was! Nog steeds ben ik in therapie.

Ik kom steeds meer bij mijn gevoel en zit steeds meer en beter in mijn lijf.

Ik kijk terug op een heel bijzonder proces. Aan de ene kant heb ik zoveel woede en verdriet naar mijn ouders gehad. Zij hadden er voor mij moeten zijn, niet andersom. En erger nog, ze hebben mij nooit gezien voor wie ik was. Ik moest zijn wie zij wilden dat ik was.

Aan de andere kant is het zoals het is. Ondanks moeilijke momenten leef ik nu, kan ik meer genieten van mijn gezin, mijn kinderen. Leer ik dat zorg en verzorgen ook mooi en fijn kan zijn. Ik ben eindelijk autonoom. Ik ben mezelf.”

Gastblog van Mariël Groenen.

Foto komt uit de collectie van Ton Jacobs.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

6 Reacties

  1. Hoi Mariel, allereerst, diep respect dat je het aan hebt gedurfd om je verleden onder ogen te zien. Dat was vast heel moeilijk en ongelooflijk pijnlijk. En wat geweldig dat je jezelf hebt ontdekt. Dat maakt het uiteindelijk de moeite waard he. Bijzonder om je verhaal te lezen. Veel herkenning. Dank je wel voor je openheid. Ik wens je een heel mooi en gelukkig leven toe.
    Irene

    Laat een reactie achter
    • Dank je voor je reactie Irene. Tja het was een heel proces en zeker moeilijk en pijnlijk. Voor mij was er geen andere weg. Nu heb ik een fijn leven en ben ik dankbaar dat ik ervoor gegaan ben.
      Groetjes, Mariël

      Laat een reactie achter
  2. Lieve Mariël

    Nu ik je persoonlijke verhaal lees komt het nog meer binnen in mijn hart. Een heftige periode in je leven , maar ook tevens de
    ( inspiratie-)bron voor jou om nu te genieten en te schitteren ! Dank je voor je moed ( courage) om het te delen. Heel veel respect voor. Liefs Yvonne

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *