Wanneer gaat de overheid echt ingrijpen?

“In het nieuws komen telkens weer trieste berichten over scheidingen, helaas soms met dramatische afloop. Recent weer een vader die met een elf maanden oude baby uit het raam sprong.

Zo lees en hoor ik vaker nieuwsberichten waar ik van denk: te laat of niet ingegrepen! Hoe vaak moeten we deze verdrietige nieuwsitems voorbij zien komen voordat de overheid écht gaat ingrijpen? Of blijft men het negeren in Den Haag?

Sinds 2011 houd ik me intensief bezig met het onderwerp scheiden. Scheiden van A tot Z, en alle onderwerpen die hiermee verband houden. Door het uitblijven van adequate hulp ontstaan er diverse zorgwekkende problemen. Niet nodig bij de inzet van de juiste zorg en aandacht.

Sommige gescheiden ouders en hun kinderen hebben te maken met enkele problemen, die ik in dit blog beschrijf. Als we het hebben over de hoog-conflictscheiding hebben ouders en kinderen te maken met bijna alle problemen. Er ontstaat een sneeuwbaleffect.

Laten we beginnen met de rechtszaken rondom alimentatie en gezag.

Deze vinden vaak plaats wanneer ouders in het scheidingstraject geen oplossingen meer zien. Het scheidingsconvenant wordt niet nageleefd, de afspraken worden niet nagekomen. Ouders zitten met onverwerkte boosheid, soms slaat dit om in haat.

Door te weinig inzicht en kennis kan een scheiding dan verzanden in een aanéénschakeling van rechtszaken. Er wordt geen halt toegeroepen aan rechtszaken, het kan eindeloos doorgaan. Elke zaak duurt van begin tot het eind ongeveer een jaar, van verzoek tot en met de afwikkeling.

De procedure vraagt van ouders voor, tijdens en na de rechtszaak, enorm veel emotie en slurpt energie. Voor het familierecht gaat het over feiten. Voor ouders gaat het voornamelijk over emotionele zaken. Alimentatieonrechten, gezinsvoogden, ondertoezichtstellingen en uithuisplaatsingen zijn enkele onderwerpen die de revue kunnen passeren in de rechtszaal.

Wat soms niet zichtbaar is voor vakdeskundigen is de relatie tussen hoog-conflictscheiden en persoonlijkheidsproblematieken, en dat is het volgende probleem.

Er zijn ouders en kinderen die (voor de buitenwereld onzichtbaar) geterroriseerd worden door een onwelwillende ouder. Het dominante manipulatieve egoïstische gedrag van die onwelwillende ouder besmet de hele omgeving van de welwillende ouder.

Dat doet de onwelwillende ouder door verwarring te zaaien, leugens verspreiden en de omgeving te beïnvloeden door in de slachtofferrol te stappen. Zelfs de kinderen worden niet ontzien. Een onwelwillende ouder kan het zover brengen dat men te maken krijgt met ouderverstoting en met huiselijk geweld. Dát is dan mishandeling van ouder en kind.

Nog altijd kan het in ons land dat deze situatie gewoon mag voortduren. Vaak door het charmeoffensief van de onwelwillende ouder. Vakdeskundigen zijn nog altijd niet in staat het sluipende trauma in te zien en te (h)erkennen. Ook al klinken noodkreten luid door het heelal. Ergens is er een blinde vlek. Of men ziet het wel, leeft mee maar heeft men geen oplossingen. Op zijn Hollands gezegd ontstaat de situatie van pappen en nathouden.

Dit bovenstaande proces omvat een weg van jaren. Het slepende verdriet met alle (onzichtbare) problemen blijft voortduren. Dit proces duurt gemiddeld tussen de vijf en tien jaar.

Het volgende probleem is geldzorgen en armoede.

Dit is over het algemeen direct verbonden aan een scheiding. Vaak gekoppeld aan rechtszaken over alimentatie en gezag. Zowel partneralimentatie als kinderalimentatie. Het oneindig kunnen aanspannen van zaken, het is zeer frustrerend.

Ouders die een uitkering hebben of geld verdienen op bijstandsniveau. Sommige ouders die onterecht hun kinderalimentatie niet meer ontvangen, maar wel de financiële zorg krijgen over de kinderen. Wel of niet bevestigd door een rechter. Het is te weinig om een normale boterham te kunnen eten. Vandaar de alarmerende berichten dat er veel kinderen zonder ontbijt naar school gaan.

Dat is niet het enige wat deze kinderen moeten missen.

Stichting Leergeld, Urgente Noden, de Voedselbank, de kledingbank en de meubelbank worden ingeroepen. Er zijn vaders of moeders die niet meer een verjaardagscadeautje voor hun kind kunnen betalen. Daarvoor kunnen zij bij stichting Jarige Job aankloppen.

Staatsecretaris Klijnsma vindt dit geweldig, maar begrijpt niets van gevoelens. Gebroken trots om gebruik te moeten maken van deze initiatieven, omdat je zelf niets meer hebt. Kinderen ervaren dit op dezelfde manier als volwassenen. Zij vinden het erg om enkel in gebruikte kleren van een ander naar school te moeten gaan. Niet meer op vakantie, geen dagjes uit of met vriendjes naar een feestje.

Ook zijn er ouders die, hoewel ze een baan hebben, door alle bezuinigingen onder de armoedegrens leven.

Als je je baan kunt houden tenminste, want veel ouders verliezen door de jarenlange scheidingsstress hun baan. De omgeving heeft geen geduld wanneer problemen langer duren dan een paar jaar. Stress door scheiding is niet iets wat je kunt wegmoffelen. Directie en collega’s zullen daar altijd iets van merken. Naast spanningen, het vrij moeten vragen voor advocatenbezoek of een rechtszaak.

Soms is er ook ziekteverzuim wanneer het allemaal teveel wordt. Af en toe is baanverlies het gevolg. Complexe scheidingen en werkloosheid hebben een direct verband met elkaar. Geen wonder dat er gezondheidsproblemen ontstaan. Te veel lasten op de schouders. Geestelijke vermoeidheid en uitputting door elke dag weer op te staan en de puinhopen onder ogen te zien. Slaapproblemen, PTTS en lichamelijke klachten.

Door geldgebrek en armoede ontstaat het probleem zorg mijden.

Veel ouders blijven met de geestelijke en lichamelijke ongemakken zitten. Er is namelijk geen geld voor zorg. De eigen bijdrage kan niet betaald worden. Medische bezoeken worden vermeden. Zo blijven mensen in een lange conflictscheiding doorlopen met gezondheidsproblemen.

En of het nog niet genoeg is, belanden zij vaak in een isolement.

De directe omgeving heeft wel even geduld, maar niet jarenlang. Zo verliest men het contact met de omgeving en raakt men dierbare contacten kwijt. Soms ook door het gedrag van de onwelwillende ex-partner. Uiteraard is armoede mede een oorzaak van het isolement.

Het is heel zuur wanneer je al alle bovenstaande problematieken moet dragen.

Dan vraag je je af waarom de vakdeskundigen hierin geen steun zijn. Waarom de overheid geen stappen onderneemt tot verder onderzoek en verdieping van dit onderwerp. Zodat er eindelijk eens iets gedaan gaat worden aan een effectieve aanpak van de conflictscheiding. Alle problemen overleven na de definitieve breuk is een gevecht.

Zelf heb ik een conflictscheiding mogen ervaren en ik kan vertellen dat het voelt als een horrorverhaal. Ik treed naar buiten om erover te vertellen. In mijn tienerjaren overleed mijn moeder plotseling aan een ernstige bloedziekte. Hoe vreemd het ook klinkt, maar mijn scheiding met alle ernstige gevolgen, vond ik de meest dramatische tijd van mijn leven. De conflictscheiding is traumatisch.”

Gastblog van herstelcoach en ervaringsagoog in persoonlijkheidsproblematieken en hoog-conflictscheidingen Elles Menke @ellesmenke.

Foto komt uit de collectie van Kitty van Gemert.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

6 Reacties

  1. Een rechter wil/moet alles kant en klaar op papier hebben om een uitspraak te kunnen doen.
    Veel echtscheidingszaken zijn heel complex en vergen deskundigheid die een advocaat, zeker een pro-deo niet in huis heeft.
    De geldelijke middelen om er een deskundige bij te betrekken als dat noodzakelijk is blijft achterwege. Behalve als er bloed aan kleeft, dan kan het wel. Dan komt men in een ander hokje, een waar ze niet meer omheen kunnen.

    Laat een reactie achter
    • Voor mijn werk verhuisd waar wij alleen voor staan,om niet alleen thuis te zitten en onder de mensen te zijn is zij gaan werken buitens huis.

      In 2009 is mijn vrouw onder werktijd meegenomen ( voor mij als echtgenoot geheim) terwijl ik tegen de maatschappelijk werkster meldt dat mijn vrouw niemand heeft. Dit is de maatschappelijk werkster van de WVS en stichting MEE de aanleiding geweest om haar uithuis te plaatsen. Er is in het geheim huiselijk geweld opgemaakt, 24 uurs begeleiding en CIZ indicatie.
      Als zij uithuis geplaats is wordt het contact tussen man en vrouw verbroken, misschien ook gedrogeerd, en na enkele maanden volgt brieven van de advocaat voor scheiding. Omdat mijn vrouw tegen deze personen zei “ Ik wil mijn spullen ophalen als mijn man thuis is “ zaten deze personen met een groot probleem.
      Gemeente, politie(woordvoerster van instanties) werken allen mee,om mij onderdruk te zetten. Dit heeft er toe gelijd dat ze nu blind is aan haar 1 oog en een ieder wast zijn handen in onschuld en de advocaat wil niets doen.

      Laat een reactie achter
  2. Beste Francis en S.N.

    Dank voor jullie reacties op mijn gastblog. Er is nog een lange weg te gaan, wil er wat veranderen zal de overheid open moeten staan om veranderingen door te voeren.
    Voor nu is het nog stapje voor stapje, altijd nog beter dan stilstand. Die periode heb ik nog meegemaakt, dat er helemaal niets over dit onderwerp te lezen of te horen was. In die zin is er een kleine vooruitgang.
    Hoewel er een kanteling gaande is in denken, door vakdeskundigen..is er nog steeds een groei merkbaar in het aantal conflictscheidingen. Wat zoveel betekent dat een omslag in denken alleen niet voldoende is. Er zal een omslag in handelen moeten komen. En niet op een wijze die als los zand aan elkaar hangt. Er zijn nu nog steeds teveel losse initiatieven her en der in het land. Dat is totaal niet effectief. Naar mijn idee moet er opnieuw een vaste basis gelegd worden voor hulpverlening inzake conflictscheidingen, waar vanuit alles ondersteund moet gaan worden.
    Zoals mijn moeder me altijd leerde: een goed begin is het halve werk….
    Er is nog geen goed begin nu. En ook geen goed eind.

    Wat ik met mijn ervaring kan doen is uitdragen….en delen.
    Tevens actief meewerken aan een omslag. En natuurlijk met héél lange adem.

    Laat een reactie achter
  3. Helaas is de hulpverlening aan de verstoten ouder en zijn kinderen nog steeds gebaseerd op de vrijwillige medewerking van de onwelwillende ouder. En je raadt het al… die heeft hier uiteraard geen zin in en blijft ook in dezen onwelwillend, met alle gevolgen van dien voor de kinderen en de buiten beeld geplaatste ouder (en zijn/haar familie en directie omgeving). Instanties die hulp zouden moeten verlenen zijn blind voor gevolgen hiervan op de kinderen. De uiteindelijke gevolgen voor de kinderen worden gebagatelliseerd en de verstoten ouder wordt aangemerkt als lastig, egoïstisch en narcistisch. Want hoe egoïstisch en verknipt moet je wel niet zijn om deelgenoot te willen zijn van het leven en de opvoeding van je eigen kinderen? Dan is er, als je hulpverleners van o.a. BJZ mag geloven, echt iets mis met je.

    Laat een reactie achter
  4. Rechters, advocaten, instanties en alle regels in Nederland houden de vechtscheidingen in stand. Er word grof aan verdient over de rug van het gezin. Kinderen worden getraumatiseerd met dwangmiddelen. Er is maar 1 ding nodig en dat is WAARHEIDSVINDING want zodra 1 ouder niets wil,krijgt de ander niets, zelfs de kinderen niet krijgen hun spullen niet. Daarna kom je als moeder in geldzorgen omdat er geen regel aansluit op elkaar.Jij moet verhuizen met kinderen, krijgt niet eens een woning. Mag wel alles betalen. Of je moet boekhouder zijn om iets aan te vragen. En de onwelwillende ouder blijft liegen, manipuleren, zielig doen, en de boel bedonderen. Iedereen kijkt toe en doet niet aan WAARHEIDSVINDING.

    Laat een reactie achter
  5. Het moet stapsgewijs gebeuren. Dit is niet 123 geregeld! Ik ben het er niet helemaal mee eens met sommige reacties. Ik vind niet dat er geld wordt verdient over de rug van vechtscheidingen. Het zijn nog steeds hulpverleners die mensen willen helpen!

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *