Waarom blijft de verstotende ouder altijd buiten schot?

Wat was ik blij toen een medewerker van Veilig Thuis expliciet verwoordde dat er sprake was van ouderverstoting, dat dit kindermishandeling was en dat de moeder daarvoor de hoofdverantwoordelijke was.

En wat raakte ik verward, toen daar vervolgens nagenoeg niets mee gedaan werd.

Over de moeder had de politie vorig jaar een melding moeten doen bij Veilig Thuis, omdat ze betrapt was bij een winkeldiefstal: samen met onze 15-jarige dochter, met wie ik sinds 4 jaar – op haar initiatief – geen contact meer heb.

En blijkbaar is het de regel dat de politie ‘een zorgmelding’ hierover doet bij Veilig Thuis, als een kind op deze manier bij een winkeldiefstal is betrokken. Die zorgmelding was voor Veilig Thuis blijkbaar niet zo zorgelijk, want zowel de moeder als ik hoorden er niets meer over.

Een paar maanden later was er een conflict aan de voordeur van de moeder toen ik onze zoon wilde ophalen, met wie ik dus nog wel ‘gewoon’ contact heb.

Omdat de communicatie met de moeder ronduit beroerd is (ze communiceert niet als het niet in haar belang is), had ik met de zoon afgesproken dat ik hem niet, zoals meestal het geval was, rond vier uur zou ophalen maar rond zeven uur.

Dat beviel de moeder niet, zo bleek. Ik moest excuses aanbieden aan mijn zoon, omdat ik zo laat was. Dat ik dit tijdstip juist met hem had afgesproken deed voor haar niet ter zake. Ik was te laat, en dus moesten er excuses komen. Kwamen die er niet, dan mocht zoonlief niet met mij mee. Ik ontplofte en schreeuwde m’n woede eruit.

Ze gooide de deur dicht, ik trapte er tegenaan. We belden beiden de politie, die stond binnen een kwartier voor de deur. Ook van deze ervaring deed de politie ‘een zorgmelding’. Die vond Veilig Thuis blijkbaar wel zorgelijk, want ik kreeg kort daarna de uitnodiging om te komen praten, samen met de moeder.

Die eerste bijeenkomst (er zou nog een tweede volgen) was enorm louterend. In eerdere hulpverleningstrajecten rondom de ouderverstoting was het verboden geweest om over ouderverstoting te praten. Dat vonden de hulpverleners een te negatieve term, het zou één van de ouders van de overlegtafel kunnen wegjagen.

Deze medewerkers van Veilig Thuis dachten daar anders over. Er was sprake van ouderverstoting, werd meermalen gezegd, dat was kindermishandeling en daardoor was er sprake van een ernstige ontwikkelingsstoornis bij de kinderen. Ook werd nadrukkelijk benoemd dat het de moeder was die daarvoor verantwoordelijk was.

Aan het eind van de bijeenkomst werd gezegd dat men zich ging beraden op de te ondernemen vervolgstappen. Naar de tweede bijeenkomst ging ik dan ook vol goede moed. Wat voor een actieplan had men in petto? Welke interventies zouden er richting moeder uitgevoerd worden?

Wat konden ze betekenen voor de kinderen, zodat die ernstige verstoring van de ontwikkeling tot een minimum beperkt kon worden? Alle hoop ging al in de eerste tien minuten verloren, want de Veilig Thuis-medewerkers waren direct duidelijk over wat ze gingen doen: ‘De zaak monitoren’.

Ze zouden er ‘bovenop’ blijven zitten, minstens een jaar lang. Ze keken de moeder nog een keer dreigend aan: ‘Alles staat genoteerd in de computer!’ Richting kinderen meenden ze niets te kunnen doen. Nee, een intermediaire rol spelen in contactherstel tussen dochter en vader is niet aan Veilig Thuis, hield men mij voor.

Bovendien heeft de dochter niet de leeftijd waarop ze nog zal open staan voor bemiddeling met de vader, die ze nu al jarenlang vooral als een ontzettende boeman ziet. Ga er maar vanuit dat ze over een jaar of tien wel contact gaat zoeken, dat doen de meesten, luidde de geruststellend bedoelde tip.

Individuele hulpverleningstrajecten dan voor beide kinderen, waarin ze de ruimte krijgen om over hun ervaringen – waarin het barst van de loyaliteitsconflicten – te praten? Ja, daar wilde Veilig Thuis wel in meegaan.

Maar dat kon alleen als de moeder daarmee instemde. Ter plekke zegde de moeder toe daarover te willen nadenken. Ondertussen hing mijn broek al op de enkels. Hoe kan het toch, vraag ik me ook nu nog, weer wat maanden later, oprecht verbaasd af, dat geen enkele instantie ‘iets’ doet tegen de verstotende ouder?

Ik heb van diverse hulpverleners die ik ‘met dank aan de ouderverstoting’ heb mogen ontmoeten – huisarts, maatschappelijk werker, orthopedagoog et cetera – het advies gekregen psychologische hulp te zoeken.

Mijn kinderen krijgen nu mogelijk een kinderpsycholoog toegewezen. Hartstikke geweldig natuurlijk, dat die hulp er voor de kinderen en mij is. Maar waarom komt die veroorzaker van al het leed overal mee weg?

Waarom wordt de verstotende ouder, in 90% van de situaties de moeder, bijna altijd met rust gelaten? Is moederschap zó heilig? Wordt het dan te complex voor de hulpverlening? Of heeft het andere redenen?

Ferry

Foto komt uit de collectie van Erik Koeslag.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht op

8 Reacties

  1. Helaas een herkenbare reactie van de ‘professionals’. De signalen van ouderverstoting worden inmiddels steeds vaker herkend, maar vervolgens hebben ze geen idee hoe verder of waar ze naar moeten doorverwijzen voor effectieve behandeling. Dat blijkt ook uit jouw verhaal. Individuele psychologische hulp is in ieder geval geen oplossing (psychologen zijn meestal ook onvoldoende bekend met de problematiek). Ouderverstoting moet binnen het familiesysteem worden bezien en aangepakt, met alle betrokkenen (ook de verstoter!). Dat vereist zeer specifieke deskundigheid, die helaas maar dun gezaaid is in Nederland… Onder andere Erna Janssen van De FamilieAcademy bezit die expertise.

    Reageer
  2. Het gaat niet alleen om het heilige moederschap. Ik ben een verstoten moeder en kan ook nergens terecht. Word al een half jaar van het kastje naar de muur gestuurd. Het is om furieus en wanhopig van te worden.

    Reageer
    • Hier een verstoten moeder. Ook verstoten door “ het systeem “ en allerhande zgn hulpverleners. Handelingsverlegen onbekwaam en niets doen levert geld op. Het is een verdien model helaas en Nederland moet wakker worden !

      Reageer
    • Ik zit in hetzelfde schuitje, na een scheiding lijken ineens de kinderen aan zet, en ben je ineens een slechte moeder, en zie je ze niet meer. Alles is anders sinds ik er zelf inzit.
      Kinderen die denken dat ze de schuldigen zijn, ze niet betrekken bij je ruzies, ze zaten er jaren in maar nu weegt alles 100x zwaarder voor ze, puberteit speelt ook een rol.Soms denk ik echt ik had het nog vier jaar langer moeten volhouden, maar genoeg is genoeg. Bleef hangen in een slechte relatie omwille van de kinderen en mijn onzekerheid mijn ex regelde alles, ik had een eigen kapperszaak en de kinderen deze takenverdeling.
      Ben ondanks hulp na 15 maanden nog geen steek verder, mijn gezin ontspoort alleen maar alles wordt erger dan beter, niemand lijkt ons te kunnen helpen. Ben gelukkig weer on speaking terms met mijn ex, zo belangrijk in de communicatie!

      Reageer
  3. De juiste hulp is er niet. Wel oeverloze gesprekken die niets opleveren .
    Ouderverstoting gaat gewoon door.
    De partner die dat veroorzaakt heeft vaak zelf psychische problemen en heeft haar/zijn jeugd als voorbeeld.
    Men gunt de kinderen en de verstoten ouders het Kontakt niet.
    Gaat heel ver. Liegen voor de rechter over mishandeling , misbruik poging tot moord enz.
    Zolang OM en rechters geen waarheids vinding onderzoek doen.
    Afgaan op onvoorstelbare dossiers. Zal er niets veranderen .

    Reageer
    • Klopt hij heeft asperger, is snel kwaad ontploft en zegt kwetsende dingen dan en het lijkt of hij gaat slaan, intimideert dan, of rijdt keihard naar huis al scheldend. Een voordeel daarna trekt hij zich terug en is hij dagen stil, of zegt zijn we nog boos? Sorry is er nooit bij want hij heeft altijd gelijk, ruzies ontstaan en zijn zijn schuld niet want hij blijft bij de feiten en doet dus nooit iets verkeerd. Maar verplaatsen in de ander die nog zit na te sidderen van zijn woede dat snapt hij niet. Hij gaat door als een bulldozer overal aan voorbij, niet zo zeuren doorgaan. Het valt wel mee enz.
      Dus dat vrat me op al die jaren was mezelf totaal kwijt , was eenzaam in mijn huwelijk, voelde letterlijk of ik niet bestond. Iedereen draaide zijn plaatje. En altijd de ruzies oplossen en bemiddelen voor de kinderen, een tolkvertalersfunctie. Ik de aanrommelaarster zonder agenda of geen planning, veel chaos terwijl hij de strak geplande georganiseerde was, waardoor ik steeds op mijn kop kreeg en voelde me een klein kind. Niet gewaardeerd ook.Slechte zeer combinatie. Ging de lijntjes korter maken, moest van de huisarts, wat wil je? Hoe ga je dit bereiken? Dus veiligstellen van de meiden, door weg te gaan, had inmiddels al zat hulpverleners gezien, dat hij ass had en medicatie en nog zo bleef doen was de druppel voor mij.

      Klopt veel gepraat maar weinig resultaat, De meiden moeten de ouderrol weer voelen, maar er bemoeien teveel mensen met hun, ze puberen twijfelen aan alles, dat maakt het heel lastig.
      Ik doe mijn best meer kan ik niet doen, als ze niet willen hoeven ze niks blijkbaar.

      Reageer
  4. Ferry,
    Vreselijke toestanden maak je mee! Heel veel sterkte!

    Algemeen:
    Tegen Ferry is gezegd dat kinderen die slachtoffer zijn van ouderverstoting, ernstige ontwikkelingsstoornissen oplopen.
    Dat is vast één of ander label in de DSM.
    Voor mijn gevoel zou dan de veroorzaker(-ster) óók zo’n psychiatrisch label moeten hebben.
    Zo’n moeder/vader spoort toch gewoon niet?
    Zou daar een mogelijkheid kunnen liggen?
    De oplossing voor ouderverstoting ligt, alweer voor mijn gevoel, aan het begin.
    Niet alleen een ouderschapsplan maar beide ouders meteen verplicht psychisch onderzoek.
    En dan door specialisten uitgevoerd, uiteraard.
    Géén standaard testje want die zijn te simpel (béétje sluw antwoorden en iedereen rolt erdoor).
    Specialistisch zoals b.v Jellinek dat is in verslavingsproblematiek.
    En dan 1 x per … jaar herhalen (indien nodig vaker).
    Dàn wordt er monitoring uitgevoerd.
    Er zijn nu te veel instanties die zich er tegen aan bemoeien maar (vrijwel) niemand kan er iets tegen doen.
    Onze rechtspraak is er (nog?) niet van overtuigd dat ouderverstoting bestaat.
    Wettelijk is er niets tegen te doen, zou wel kunnen maar er schiet iets te kort.

    Als “ouderverstoter” in DSM zou staan, dan hebben rechters wellicht meer mogelijkheden? En daardoor de verstoten ouder en uiteindelijk hebben de betrokken kinderen er dan baat bij…

    Iedere ouder die dit leest, wens ik ontzettend veel geduld, wijsheid en sterkte! ♡

    Ik geloof overigens niet in “het kind komt later wel terug”. Je hebt mazzel als dat gebeurt; bovendien kan er dan niet de band meer groeien die er normaliter wel zou zijn.

    Reageer
  5. Ik ben een moeder van twee dochters van 15 en 16 jaar ben sinds februari 2017 gevlucht bij mijn ex ik had niks meegenomen, ik heb mijn zaak en alles haast daargelaten, eerst met de twee meiden, en die zijn alle twee zeker ook vanwege praktische overwegingen en omdat het hun vader was naar hem gegaan. Hij had de auto en de baan. Ik moest naar de voedselbank. Van een luxe leven heb je ineens niks.
    Pecies, ben nu een jaar en drie maanden verder, het contact is steeds minder en minder geworden, zoveel hulpverleners……….ze snappen het, kalmeren je nadat je ex allang weer thuis is, alles is zoooo traag. Als er iets gebeurd ik weet geeneens bij wie ik moet zijn zoveel mensen.
    En de situatie blijft……ik wil onder de dekens huilen meer niet eigenlijk, dit gaat niet over mij!
    Ben de draad kwijt, weet niet meer wat ik moet zeggen of zwijgen, alle wat ik zeg vatten ze verkeerd, maken overal andere verhalen van. Naar mijn idee liegen ze daar alles aan elkaar.
    mij ex is dit nu na een jaar ook gaan inzien, en tijdens onze gesprekken blijkt er dus veel niet te kloppen. Helaas ook hij doet eraan mee. Liegen…..ik kan er niks mee.
    Meestal is dit bij een vader maar ik ben die moeder die alles voor haar dochters overhad en heeft. Ik woon in een gat maar hun vader heeft een auto en heeft wel een betaalde baan.
    er is hier weinig werk denk eraan naar Rotterdam te verhuizen wat moet ik in een rijtjeshuis? Maar dan verlaat ik ze weer zo voelt dat. Ik wil terug naar hun vlakbij wonen, ergens de vrees komen ze dan wel???
    Maar laat ik zien dat ik er voor ze ben ook in de buurt, en ik zit dan centraler ook voor werk.
    Wat doe ik hier??En waarom komen ze niet?
    Weet ook dat daar lelijk is gesproken daar ontkom je ook niet gauw aan als je middenin een scheiding zit. Hij wil steeds dat ze naar mij gaan, maar de dames gebruiken dit denk ik als machtsmiddel. Het is iets wat we alletwee wee graag willen, en zij zijn kwaad op ons. Honderden redenen kan ik verzinnen, maar hoor de echte niet van hun. En dat frustreert omdat ik me altijd kwetsbaar opstel en hou van en goede sfeer en verstandhouding. En overal open voor sta. Ik dacht ook omdat we tijdens de scheiding ruzie hadden, hoorde ik het terug via mijn dochter, terwijl ze van mij niks wisten, maar ik kon niet stoppen wat daar gebeurde. Na de mediation wilde de dochter van 16 weten of het goed ging, ik zei dan ja, zei zij nee hoor dat lieg je heb allang gehoord hoe dat gegaan is. En ook dit kon gelogen zijn om aan info te komen. Het is een groot psychologisch spel, wat het vele malen eenvoudiger kan maken, om toch voor de goede vrede met je ex te gaan, want dat samenspan hebben ze nodig om weer vertrouwen te krijgen en te weten wat mag wel en wat niet.
    Ik schaam me vreselijk, meestal overkomt dit mannen. Kon er tot nu ook nergens iets over lezen haast.Ergens blij dat ik niet de enige ben. Vorig jaar kreeg ik nog een pot vol met 365 dagen briefjes met complimentjes over de leuke moeder en lieve grappige moeder die ik was, nu 1 jaar en 3 maanden verder, zijn ze boos aan de telefoon, brutaal, liegen, doen het slecht op school, en het ergste, ik zie ze niet meer. Zelfs dat lied van Hazes, s’avonds om een uur of tien dan mag ik heel even de kinderen zien, ik zie ze nooit!!!En vond dat lied al zo erg altijd!
    Steeds denk ik dit kan niet ik moet naar ze toe, ik zit in een slechte film dit kan niet enz!

    Reageer

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *