Waarom 920 miljoen euro geen oplossing biedt

In het AD verscheen 8 mei jl. een ‘open brief over jeugdzorg en GGZ aan onze inwoners’ van de Vereniging van Nederlandse Gemeenten. Het VNG stelt dat wanneer het Rijk geen extra geld beschikbaar stelt voor jeugdzorg men of moet gaan bezuinigen op bibliotheken, cultuur, sportcomplexen enzovoort of dat de VNG genoodzaakt is jeugdzorg af te stoten.

In het bijbehorende krantenartikel wordt de noodzaak van extra geld voor jeugdzorg nog een keer benadrukt. Toen de gemeenten in Nederland in 2015 de taken van werk, jeugd en zorg op zich namen, hadden zij direct te kampen met forse bezuinigingen. Tevens wordt er gesteld dat er een toename is van jongeren die jeugdzorg nodig zouden hebben. Dit zou zorgen voor grote financiële problemen bij zowel de grote als de kleinere gemeenten in Nederland.

Het gaat over geld. We hebben het altijd over geld. Of eigenlijk het gebrek er aan. Wanneer het kabinet miljoenen euro’s beschikbaar zou stellen, zou het opgelost zijn. Maar is er dan niemand die inhoudelijk kijkt naar het functioneren van jeugdzorg? Is er niemand die zich afvraagt hoe het komt dat er een grote toename is van jongeren die jeugdzorg nodig zouden hebben?

Hebben deze jongeren jeugdzorg wel nodig? Want de krantenkoppen laten ook een andere kant zien. Datalekken, valse meldingen (van kindermishandeling), wachtlijsten, te weinig personeel met de juiste diploma’s, enzovoort. Wordt er wel zo efficiënt gewerkt bij de instanties?

Het lijkt erop dat de VNG een blindelings vertrouwen heeft in de instanties waar ze hun opdrachten aan geven. Gemeenten willen tijdens het proces van bijvoorbeeld onderzoek naar kindermishandeling zich niet mengen in de werkwijze van de desbetreffende instantie. Ook niet wanneer er signalen zijn dat er kinderen onterecht uit huis zouden worden geplaatst of dat er een onder toezicht stelling voor een kind wordt verzocht bij de rechtbank op basis van ‘onderbuikgevoelens’ van een onderzoeker en niet op feiten.

Kinderen worden geproblematiseerd en de instanties hebben vrij spel om er een verdienmodel op los te laten. Zo ook in de casus van mij en mijn dochter:

In december 2016 ben ik naar de politie gestapt met gegronde zorgen omtrent de veiligheid van mijn dochter die op dat moment bij haar vader (mijn ex) verbleef. Politie doet een zorgmelding naar Veilig Thuis, Veilig Thuis verwijst dit door naar SAVE (januari 2017). SAVE neemt het in behandeling en schaalt het op naar Veilig Thuis (februari 2017). Veilig Thuis doet ‘onderzoek’ en schaalt op naar De Raad voor de Kinderbescherming (april 2017). De Raad doet ‘onderzoek’ en verzoekt uiteindelijk bij de rechtbank om een onder toezicht stelling (mei 2017). Uiteindelijk wordt SAVE de uitvoerende instantie en in juni 2017 start de OTS. Na een jaar OTS geeft de gezinsvoogd van SAVE zelf toe dat er eigenlijk niets is gedaan vanuit SAVE om de situatie van mijn dochter te verbeteren. De gezinsvoogd heeft mijn dochter nog nooit gezien…Het is dan inmiddels juni 2018. We zijn anderhalf jaar verder en het valt bijna niet uit te rekenen wat dit de gemeente allemaal heeft gekost en hoeveel hulpverleners betrokken zijn geweest. (Ik heb ze nog lang niet allemaal genoemd)

Als je in Nederland een schildersbedrijf runt en je personeel aanneemt met te weinig ervaring en kennis, zal dit uiteindelijk het resultaat niet ten goede komen. Je krijgt ontevreden klanten, je personeel moet problemen gaan oplossen en dus twee keer naar dezelfde klus, je maakt nog nauwelijks winst en klanten zijn de dupe. Als je dit niet snel genoeg oplost, ga je failliet. Je kunt niet je hand ophouden voor meer geld.

De gemeenten kunnen dit wel. Wanneer er met geld wordt gesmeten, kinderen niet worden beschermd, er te weinig kennis van zaken is, inefficiënt gewerkt wordt, dossiers worden gekopieerd en geplakt, ouders niet serieus worden genomen en men te hooghartig is om toe te geven dat het anders moet, dan lijkt de enige oplossing: meer geld vragen. En ze krijgen meer geld.

Het kabinet heeft laten weten de komende drie jaar in totaal 920 miljoen vrij te maken om de problemen op te lossen. Wij betalen er allemaal aan mee. Dit proces wordt in stand gehouden. De schilder die failliet is gegaan laat het wel uit zijn hoofd om weer een schildersbedrijf te starten of hij doet een nieuwe poging maar trekt nu wel kundig personeel aan, verandert zijn beleid en slaat een nieuwe weg in.

Bij jeugdzorg is het ook tijd voor verandering. Er moeten professionals komen die kennis van zaken hebben, die kindermishandeling en persoonlijkheidsproblematiek kunnen signaleren én vervolgens het juiste beleid kunnen volgen. Dat beleid moet geïmplementeerd worden in het huidige beleid. Dit hoeft niet complex te zijn. Het beleid is al geschreven. Men hoeft niet de hand op te houden bij het Rijk als men zich gewoon wil verdiepen in het verbeteren van het huidige beleid om daarmee kinderen wel te gaan beschermen. En oh ja, om geld te besparen.

Miriam Goes
www.neutraalouderschap.nl

Foto komt uit de collectie van André Brockbernd.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht op

2 Reacties

  1. Wauw! Dit is eindelijk een stuk tekst dat zegt hoe t gaat in nederland! Je hebt idd kort en bondig geschreven hoe ongelooflijk slecht er in jeugdzorgland gewerkt eordt.
    Helaas heb je nog niet eens benoemd wat een traumatische gebolgen de blunders kunnen hebben voor kinderen ouders en grootouders. Inadequate hulpverlening leidt tot pijn, verdriet, ouderverstoting en zorgt er voor dat de juiste hulp niet op de juiste tijd en op de juiste manier gegeven wordt.
    Bovendien zit er nergrns een stopknop ingebouwd. Een knop die ingedrukt kan en moet eorden als er meerdere keren signaken afgegeven wordt dat t niet goed gaat.
    Beslissingen met verstrekkende gevolgen moeten beoordeeld worden op juistheid en waarheid. En die beslissingen kunnen ook pas genomen worden als er eerst goed geprobeerd is om t op een andere manier op te lossen. En waarbij ouders en t netwerk rondom een kind als volwaardige gesprekspartners worden behandeld.
    Bovendien moeten gedragswetenschappers niet bij t zelfde organisatie zitten als degene die uitvoering moeten bieden aan kinderbeschermingsmaatregrlen. Zo helpt iedereen elkaar in de keten in t zadel en zorgt men er ook voor dat ze in t zadel kunnen blijven zitten.
    En helaas hebben ouders nu geen stem. Waar kunnen zij naar toe als zij t gevoel hebben dat zij in een trein zitten die maar doordendert? Nergens dus…
    Ook wij zijn zo stom geweest hulp te vragen. Na 2,5 jr strijd, kunnen we nu weer gaan werken aan contactherstel met ons kind. Bijna 3 jaar niet gezien gesproken of kunnen helpen.
    Jeugdbescherming? Nee al vanaf 2015 niet meer. T is een produkt geworden, geen dienst.
    Helaas…

    Reageer
    • Het enige wat jeugdzorg beschermt zijn hun inkomen. Kinderen zijn een verdienmodel geworden waar grof geld aan verdient wordt. Sinds jeugdzorg in het leven van mijn kinderen en mijzelf verscheen is ouderverstoting in gang gezet. Vader doet alles perfect en ik kan het nooit goed doen. Jeugdzorg en rechter hebben het advies aan vader gegeven wijziging hoofdverblijfplaats aan te vragen. Mijn kinderen vertrekken dus naar de mishandeleraar en ik ben niet de enige ouder bij wie dit gebeurt. De dader wordt beloond en het slachtoffer gestraft in deze bananenrepubliek.

      Reageer

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.