Ik vond het verschrikkelijk om mezelf te zien

“Jaren geleden was ik op een event voor vrouwen, de Powerdag.

Veel van deze vrouwen hadden heel wat meegemaakt en deelden hun verhaal.

De docente bij wie ik een workshop volgde, vertelde over haar jarenlange gevecht dat ze heeft gehad met haar laag zelfbeeld. En hoe wij vrouwen onszelf nooit goed vinden zoals we zijn.

In kleine groepjes vertelden we waar we niet tevreden over zijn wat betreft ons uiterlijk.

Zijn ze terecht? Of beelden we ons zelf veel in? Proberen we te voldoen aan een ideaalbeeld? Of hebben we echt een reden om ons niet happy te voelen met hoe we eruitzien?

Dat zijn natuurlijk vragen die ik alleen voor mezelf kan invullen.

Mijn waslijst van dingen die ik niet mooi en leuk vind aan mezelf hield ik beperkt tot eentje. En dan met het meest confronterende voor mezelf. Mijn haar, noemde ik op. Ze keken me ongeloofwaardig aan. Hoezo jouw haar? Dat ziet er toch goed uit.

Sorry dames, zonder dit hulpmiddel zie je iemand met heel dun haar. De genen hebben het zo bepaald dat mannelijke kaalheid het probleem is. In de bladen lees je dat steeds meer vrouwen hier last van hebben. Ook ik heb hier last van.

Als ik de impact had geweten van dit haarwerk, was ik jaren geleden al langs gegaan bij een haarinstituut. Het was een troost om te horen van de eigenaresse dat er zelfs veel BN-ers bij haar komen om een weelderige haardos te krijgen. Waarom ik dan niet? dacht ik.

Ik kan nu al jaren staan waar ik wil zonder bezig te zijn waar de lampen hangen en die plekken te mijden. Ga ik winkelen dan zie ik nu het hele plaatje.

En kom ik niet meer verschrikt uit een pashokje omdat ik alleen mijn hoofd zie en niet de leuke kleding die ik heb uitgezocht. Ik hoef ook niet meer stil te staan bij wat een ander misschien denkt als ik met hem/haar in gesprek ben.

Hoe vaak hoor en lees je niet dat je jezelf moet accepteren zoals je bent?

Hoe lang heb ik het hierover gehad met therapeuten… Dat je goed bent zoals je bent. Dat is ook zo. Iedereen is goed zoals die is. Maar dat wil niet zeggen dat diegene het ook zo voelt.

Door wat er allemaal gebeurd is in mijn verleden, bleef er van mijn zelfvertrouwen en zelfbeeld niets over. Letterlijk en figuurlijk niets.

En als het over mijn haar gaat, hoe dunner het bovenop werd, hoe vaker dat ik verdrietig van de kapper kwam. Ik vond het verschrikkelijk om mezelf te zien. Die nare woorden uit het verleden van – jij bent lelijk – doken dan ook weer gelijk op.

Mezelf onzichtbaar maken en hierdoor onzeker voelen, kostte mij te veel kostbare energie.

Het doet mij ook pijn als ik hoor dat er vrouwen zijn die een haarwerk hebben maar die zich ervoor schamen. Zo ontzettend schamen dat hun eigen naasten, partner en kinderen niet weten dat zij een haarwerk heeft.

Voor dit stukje van mijn zelfbeeld en zelfvertrouwen heb ik Moeder Natuur geholpen met een mooi haarwerk. Schaamteloos klem ik het elke dag vast en loop met een innerlijke glimlach naar buiten.”

Gastblog van Vera Vandervesse. Lees meer op haar site taboeparels.nl.

Foto komt uit de collectie van Monique Paulina Jouvenaar-van Eerden.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *