Vertel je omgeving wat er speelt!

Mijn eerste depressie kreeg ik op mijn zestiende, maar ik had toen al twee jaar rare klachten in het najaar. Op mijn veertiende had ik bloedarmoede, op mijn vijftiende kreeg ik ademhalingsproblemen die – na een aantal nutteloze ziekenhuisbezoeken en een praatje met de schoolinspecteur later – met ademhalingsoefeningen van een fysiotherapeut werden opgelost.

Of er een verband tussen deze jaren en mijn winterdepressies bestaat weet ik niet, maar ik vind het wel opvallend dat het steeds vlak na de herfstvakantie mis ging.

Die eerste depressie was vooral zwaar omdat ik niet wist waar het vandaan kwam. Ik dacht niet dat ik een reden had om ongelukkig te zijn, toch twijfelde ik aan alles en iedereen. Dat er zoiets als winterdepressie bestond, kwam ik pas jaren later achter. Omdat ik mijn gevoelens niet kon verklaren, durfde ik ze ook niet te delen. Wat moest ik zeggen? Ze zagen me alweer aankomen, met vage klachten.

Ik sloeg me erdoorheen, zo goed als ik kon, door veel te schrijven en muziek te luisteren. Eerlijk gezegd weet ik niet of en hoe erg mijn familie en vrienden merkten dat ik de schijn ophield. Ik ben een echte introvert, dat ik dagenlang op mijn kamer zat was op zich niets nieuws.

In januari merkte ik dat de klachten verdwenen en ik genoot van alle nieuwe energie en mijn teruggevonden optimisme. Ik had mijn schoolwerk behoorlijk laten versloffen, maar hoopte mijn cijfers in die laatste maanden van het schooljaar genoeg op te kunnen krikken. Dit lukte echter niet. Toen mijn mentor me vroeg waarom ik dacht dat ik was blijven zitten en ik een depressie noemde, voelde ik me niet serieus genomen.

Het jaar daarop pakte ik een aantal nieuwe hobby’s op en besloot ik dat ik schrijfster en schrijfcoach wilde worden. Zo terugkijkend, heeft die eerste winterdepressie me dus ook veel mooie dingen gebracht. Ik heb nieuwe dingen geprobeerd, gereisd, een aantal van mijn huidige beste vrienden ontmoet en ben op mijn 23e mijn eigen onderneming gestart – iets wat ik niet gedurfd zou hebben als ik niet al jaren met de wens rondliep.

De intensiteit van de winterdepressie verschilt heel erg per jaar. Mijn dieptepunt beleefde ik tijdens mijn studie Creative Writing in Edinburgh, Schotland: ik ben een paar keer in paniek geraakt bij het idee dat ik naar de les moest in een kamer vol mensen, die naar me konden kijken. Achterlijk natuurlijk, maar op die momenten waren de stress en angst sterker dan mijn rationele gedachten. Buiten die maanden om ging het prima, zo heb ik meerdere keren verhalen voorgedragen op open podia en workshops gegeven.

Over het algemeen heb ik van oktober tot en met januari veel meer slaap nodig, heb ik weinig energie en een slecht concentratievermogen, heb ik minder behoefte aan sociale contacten en ben ik snel overprikkeld.

In de eerste jaren was ik ook heel onzeker: vinden mijn vrienden me nog wel grappig en gezellig? Houdt mijn familie nog van me? Als ik nu niet gelukkig ben, wat wil ik dan wel doen of hebben? Dit soort gedachten heb ik gelukkig steeds beter onder controle. Ik weet dat de negatieve emoties niet veroorzaakt worden door iets dat niet goed gaat in mijn leven, maar door een kortsluitinkje in mijn hersenen.

Ook fysiek kan ik er beter mee omgaan. Ik denk omdat ik me niet meer verzet tegen de situatie, maar me zo goed mogelijk probeer aan te passen. Ik slaap meer, slik extra vitamine D en gebruik ’s ochtends een daglichtlamp. Sinds een paar maanden mediteer ik ook vrijwel dagelijks. Ik heb het gevoel dat dit me de hele dag door meer focus en energie geeft.

Daarnaast ben ik niet meer bang om te zeggen dat ik me rot voel of hoe dat dan komt. Dit wil ik aan iedereen met een (winter)depressie aanraden: hoe eng het ook is, vertel je omgeving wat er speelt. De kans is groot dat ze het niet goed genoeg begrijpen, dat ze zich niet genoeg in jouw gevoelens (of gebrek daaraan) kunnen inleven, maar het helpt jou om makkelijker ‘nee’ te zeggen wanneer ze te veel van je vragen.

En blijf dingen doen waar je blij en rustig van wordt, vooral creatieve hobby’s. Blijf naar schoonheid zoeken, juist wanneer je pijn of verdriet voelt. Als ik je op schrijfgebied kan helpen, doe ik dat heel graag – ook in de donkere maanden 🙂 .

Dank Kelly Meulenberg, @kellymeulenberg voor dit gesprek. Check ook www.kellymeulenberg.com.

Foto komt uit de collectie van Kitty van Gemert, @kitty_gemert.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig:
Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

2 Reacties

  1. Beste Kelly,

    Moedig verhaal. Wat een mooi voorbeeld hoe je van een zwakte een krachtige motivatie kan maken om behalen te schrijven en te vertellen. Ik kan daar erg van genieten. Keep strong going on!

    Laat een reactie achter
    • Hi Henk, dankjewel! Ik ben heel erg blij dat ik jou er ook mee mag helpen. Samen komen we verder!

      Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *