Een verstoten vader, dat moet toch een nare man zijn?

“Decembertijd. Familiemaand bij uitstek. Maar ik vind ‘m zwaar. Omdat ik twee van mijn drie kinderen niet zie. En daarover nauwelijks iets deel met mensen in mijn omgeving. Want kom. Een man die twee van zijn drie kinderen niet ziet, dat moet toch een nare man zijn?

Het zoontje van vier zag ik alleen de eerste twee jaar van zijn leven. Ik wist waar ik aan begon. Aan een rol als donorvader. We spraken af dat we zouden co-ouderen. Een precieze verdeling hadden we niet gemaakt. We hadden ook niets op schrift gezet. We kenden elkaar al zolang. Dat zou wel goed komen.

Zij had al zolang die kinderwens, en zocht tevergeefs naar een donor. En ik, ik wilde haar dat kind wel geven. De gedachte aan ‘nieuw leven’ stond me in allerlei opzichten wel aan. Een relatie hadden we niet. Althans, we waren al vele jaren elkaars beste vriend/vriendin. Het kind zou opgroeien in onze vriendschapsrelatie. Dat ging twee jaar goed.

Totdat ik een relatie begon met iemand die zij niet aardig vond. Misschien werd ze jaloers. Misschien vond ze het moeilijk minder aandacht te krijgen. Ze kon niet tegen het idee dat ook mijn vriendin haar zoontje zou zien, zou spreken, in bed zou leggen, zou voorlezen.

Dus vanaf toen ging er bij de overdrachten van alles mis. Nee, ons zoontje konden we niet meer bij elkaar thuis overdragen, laten we het halverwege de steden doen waarin we wonen. Bij een tankstation. Bij een McDonalds. Opeens vergat ze een overdrachtmoment. Opeens kon ze een afgesproken overdrachtplek niet vinden.

Het zoontje moest ingeschreven worden voor de peuterspeelzaal. Het zoontje moest een paspoort. Hoewel ik daar keurig aan meewerkte door formulieren in te vullen en handtekeningen te zetten, kreeg ik plots ‘rare mails’ waarin stond dat het haar tegenviel dat ik nooit meewerkte aan belangrijke zaken als het regelen van een schoolplek of het verkrijgen van een paspoort.

Ik snapte pas waarom ik die kreeg toen ik opeens post van een rechtbank kreeg. Ze wilde me uit de ouderlijke macht ontzetten en ze wilde ook de omgang stopzetten. Ik blokkeerde immers de ontwikkeling van ons zoontje.

Advocaten. Jeugdzorg. Raad voor de Kinderbescherming. Tal van instanties bogen zich erover. Het tumult werd dusdanig dat de Raad de rechtbank voorstelde de moeder gelijk te geven, ‘vanwege de onrust’, die anders zo schadelijk zou zijn voor het zoontje. De rechtbank nam het advies over. Vaarwel zoontje. Dat was vier jaar geleden.

Op dat moment had ik mijn twee andere kinderen uit een eerdere relatie, toen 12 en 11 jaar oud, al tien jaar mede-opgevoed, in een 50/50-co-ouderschap. De dochter van 12 had aangegeven liever wat meer bij haar moeder te willen zijn. Ik vond dat prima, want het paste bij haar leeftijd en bij wie ze was. Maar de moeder hield de boot af. Ze zou minder kunnen werken. Minder kunnen sporten. Minder op stap kunnen gaan.

Ik vond dat sneu voor mijn dochter. Ik wachtte een paar maanden en probeerde als een soort advocaat van mijn dochter opnieuw die andere verdeling onder de aandacht te brengen. Dat had ik misschien niet moeten doen.

Want nog geen half jaar later besloot zij eenzijdig dat het co-ouderschap een andere invulling zou krijgen. Ze had een andere baan aangenomen, waarbij ze haar werktijd vrijer kon invullen. De 50/50-regeling werd opgedoekt, ik zou de kinderen een weekend per twee weken krijgen. Met ingang van nu en onmiddellijk. Wat moest ik doen?

De kinderen uit het huis van de moeder halen als het ‘mijn tijd’ was volgens de 50/50-afspraak? Samen bij het schoolplein staan en hopen dat de kinderen voor ‘meegaan met mij’ zouden kiezen? Dat wil je je kinderen niet aandoen. Dat zou een hoop onrust met zich meebrengen. Onrust waarvan ik toen al wist: in rechtszaken trek je vervolgens als vader aan het kortste eind.

Door de plotse verandering in de verdeling veranderde de verstandhouding enorm. Van ‘vreedzame co-existentie’ werd het ‘ijzig en kil’, soms ronduit vijandig. Dat raakte ook de kinderen. Ik denk dat zij zich verscheurd begonnen te voelen. De dochter koos eieren voor haar geld.

Zij koos voor de moeder. Ze wilde mij niet meer zien. Zij kon heel goed leven zonder vader, zei ze. Gesprekken, met en zonder hulpverleners erbij, leverden weinig andere redenen op dan: ‘Ik kreeg altijd al te weinig cadeautjes van jou’. Dat deze ouderverstoting mogelijk beïnvloed werd door de moeder was geen onderwerp van gesprek voor de hulpverleners: ‘Wij doen niet aan waarheidsvinding.’ Dat was twee jaar geleden.

En zo begint voor de derde keer een beladen decembermaand. Het zoontje van 2 heeft geen keus gekregen van zijn moeder, of hij mij wel of niet wil zien. Mogelijk staat hij plots een keer voor de deur. De dochter van – inmiddels – 15 had in theorie kunnen terugkomen op haar keuze. Maar op die leeftijd heb je andere dingen aan je hoofd. Bovendien heeft ze de voorbije jaren van haar moeder geen enkel positief woord over mij gehoord. Dus ze kijkt wel uit, ik snap dat wel.

Ondertussen heb ik fantastische hartverwarmende contacten met drie stiefkinderen opgebouwd. Met mijn vrouw, die drie stiefkinderen én mijn zoon van 13 gaan we de familiemaand december in. Mijn ervaringen doen me enorm zeer, maar op mijn werk of in mijn vriendenkring zwijg ik er zoveel mogelijk over. Want kom. Een man die twee van zijn drie kinderen niet ziet, dat moet toch een nare man zijn?”

Gastblog van Ferry van Zuilen.

Foto komt uit de collectie van Miek Koopmans.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

7 Reacties

  1. Nee..ik denk niet dat jij een nare man bent. Een man met veel pech dat wel.
    Om de kinderen niet te schaden kun en wil je nu niets ondernemen. Zou ik ook niet doen.
    Schrijf met regelmaat wat je denkt en voelt in een soort dagboekvorm.
    Want…als ze oud genoeg zijn, zullen ze je opzoeken.
    Intussen..vergeet niet nu gelukkig te zijn.

    Laat een reactie achter
  2. Wat een zeer heftig verhaal. Je bent goed genoeg zolang je in haar wereldje mee gaat, maar zet één stap in je eigen leven en je wordt genadeloos afgestraft op de meest onmenselijke manier die er bestaat: het afpakken van je kind, van het meest kostbare in je leven. Onthoud dat jij géén slechte vader bent. Zij is een slechte moeder, want ouderverstoting is kindermishandeling en ook psychische mishandeling naar de partner toe.

    Ik heb dit zelf meegemaakt, mijn moeder hield me weg bij mijn vader (én de rest van de familie) en ik zou als kind een soortgelijke opmerking gemaakt hebben over cadeautjes. Het was mijn eigen schuld volgens haar dat ik zonder vader opgroeide, dat wilde ik ‘zelf’… Volledig in isolement opgegroeid moest ik dit ondergaan, ik mocht niet verdrietig zijn en moest erover zwijgen. Nu na ruim 30 jaar keert dit alles zich (terecht) tegen haar: ik heb de waarheid ontdekt, mijn vader opgespoord en het contact met mijn moeder verbroken. De allerbeste beslissing ooit in mijn leven!

    Ik wens je fijne feestdagen toe en nogmaals: je bent geen slechte vader. Je bent een vader die zielsveel van zijn kinderen houdt maar wie het onmogelijk wordt gemaakt zijn kinderen te zien. Ik hoop voor je dat jouw kinderen ook ooit op een dag voor je zullen staan en de keuze durven maken om jou te willen zien. Want diep vanbinnen willen ze dat ongetwijfeld, maar het wordt hen onmogelijk gemaakt door alle hersenspoelingen van hun ‘moeder.’ Het blijft een enorm schrijnend onderwerp dat dit dagelijkse kost is in Nederland…

    Laat een reactie achter
  3. Dat je geen nare man bent weet ik wel zeker. Ik ben getrouwd met zo’n naar type die ook geen contact heeft met zijn kinderen (omdat de ex er geen trek in heeft). Hij ziet ze al jaren niet, maar praat daar nooit over met onbekenden of op zijn werk. Mensen begrijpen het niet en denken, waar rook is, is vuur. Inmiddels kennen we een behoorlijk wat vaders in dezelfde situatie. Goed dat je met je verhaal naar buitenkomt! Wij proberen via onze website http://www.gevolgenvanvalseaangifte.nl de problematiek onder de aandacht te brengen. Dit kan zo niet doorgaan!

    Laat een reactie achter
  4. Veel vaders zien hun kinderen niet meer. Dat zegt heel veel over de moeders vind ik . Als je van je kind houd gun je hem beide ouders.

    Laat een reactie achter
  5. Hoi Ferry,

    Jammer dat hier (nog?) geen vaders reageren.
    Ik sluit me helemaal aan bij de reactie van Ineke!
    En de reactie van Jasmijn maakt duidelijk dat het dus ècht kan gebeuren, hè!
    Kinderen gaan zoeken naar de waarheid (niet allemaal, maar toch!).

    Bij jou is de hulpverlening tekort geschoten met dat “We doen niet aan waarheidsvinding.”.
    Te gek voor woorden dat met alle aandacht, óók richting hulpverlening, nog steeds dit soort uitlatingen worden gedaan.

    Ik wens jou hele fijne, warme feestdagen met je partner, zoon en bonuskinderen!

    Laat een reactie achter
  6. Ik wil kort laten weten dat ik ook mijn dochter van bijna 2 die ik 1 maal zag 14 dagen na geboorte op een parking naast een drukke baan voor een klein uurtje, hulpverlener is overtuigd dat ik een goede papa zou zijn maar omdat mama niet wil en voor de onrust mag het niet zijn .erg want de moeder en ik zelf weten door ervaring hoe het is zonder je vader op te groeien .terwijl ze ons kind dit aandoet gaat ze wel opzoek naar haar roots ? Ik ga nog in beroep maar daarna stopt het want ik ga kapot , met tranen in de ogen wens ik jou gelukkige feestdagen

    Laat een reactie achter
  7. Zo herkenbaar dit verhaal. De feestdagen waren voor mij ook verschrikkelijk, ben nu 13 jaar gescheiden en van de 3 kids komt er nog maar 1 bij mij. Kids worden door moeders min of meer gekocht met allerlei presentjes. Helaas kan ik dat als Vader niet omdat ik een bijstandsuitkering heb, en het er gezien mijn leeftijd niet naar uit ziet dat ik snel een goede baan zal vinden. Dus tja…. Pa kan geen dure kadootjes geven. Ik voel me daar een loser door. En dan heb ik ook nog de pech dat ik geen partner heb, dus dan voel je je wel erg alleen moet ik zeggen.

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *