Een verstoten vader, dat moet toch een nare man zijn?

“Decembertijd. Familiemaand bij uitstek. Maar ik vind ‘m zwaar. Omdat ik twee van mijn drie kinderen niet zie. En daarover nauwelijks iets deel met mensen in mijn omgeving. Want kom. Een man die twee van zijn drie kinderen niet ziet, dat moet toch een nare man zijn?

Het zoontje van vier zag ik alleen de eerste twee jaar van zijn leven. Ik wist waar ik aan begon. Aan een rol als donorvader. We spraken af dat we zouden co-ouderen. Een precieze verdeling hadden we niet gemaakt. We hadden ook niets op schrift gezet. We kenden elkaar al zolang. Dat zou wel goed komen.

Zij had al zolang die kinderwens, en zocht tevergeefs naar een donor. En ik, ik wilde haar dat kind wel geven. De gedachte aan ‘nieuw leven’ stond me in allerlei opzichten wel aan. Een relatie hadden we niet. Althans, we waren al vele jaren elkaars beste vriend/vriendin. Het kind zou opgroeien in onze vriendschapsrelatie. Dat ging twee jaar goed.

Totdat ik een relatie begon met iemand die zij niet aardig vond. Misschien werd ze jaloers. Misschien vond ze het moeilijk minder aandacht te krijgen. Ze kon niet tegen het idee dat ook mijn vriendin haar zoontje zou zien, zou spreken, in bed zou leggen, zou voorlezen.

Dus vanaf toen ging er bij de overdrachten van alles mis. Nee, ons zoontje konden we niet meer bij elkaar thuis overdragen, laten we het halverwege de steden doen waarin we wonen. Bij een tankstation. Bij een McDonalds. Opeens vergat ze een overdrachtmoment. Opeens kon ze een afgesproken overdrachtplek niet vinden.

Het zoontje moest ingeschreven worden voor de peuterspeelzaal. Het zoontje moest een paspoort. Hoewel ik daar keurig aan meewerkte door formulieren in te vullen en handtekeningen te zetten, kreeg ik plots ‘rare mails’ waarin stond dat het haar tegenviel dat ik nooit meewerkte aan belangrijke zaken als het regelen van een schoolplek of het verkrijgen van een paspoort.

Ik snapte pas waarom ik die kreeg toen ik opeens post van een rechtbank kreeg. Ze wilde me uit de ouderlijke macht ontzetten en ze wilde ook de omgang stopzetten. Ik blokkeerde immers de ontwikkeling van ons zoontje.

Advocaten. Jeugdzorg. Raad voor de Kinderbescherming. Tal van instanties bogen zich erover. Het tumult werd dusdanig dat de Raad de rechtbank voorstelde de moeder gelijk te geven, ‘vanwege de onrust’, die anders zo schadelijk zou zijn voor het zoontje. De rechtbank nam het advies over. Vaarwel zoontje. Dat was vier jaar geleden.

Op dat moment had ik mijn twee andere kinderen uit een eerdere relatie, toen 12 en 11 jaar oud, al tien jaar mede-opgevoed, in een 50/50-co-ouderschap. De dochter van 12 had aangegeven liever wat meer bij haar moeder te willen zijn. Ik vond dat prima, want het paste bij haar leeftijd en bij wie ze was. Maar de moeder hield de boot af. Ze zou minder kunnen werken. Minder kunnen sporten. Minder op stap kunnen gaan.

Ik vond dat sneu voor mijn dochter. Ik wachtte een paar maanden en probeerde als een soort advocaat van mijn dochter opnieuw die andere verdeling onder de aandacht te brengen. Dat had ik misschien niet moeten doen.

Want nog geen half jaar later besloot zij eenzijdig dat het co-ouderschap een andere invulling zou krijgen. Ze had een andere baan aangenomen, waarbij ze haar werktijd vrijer kon invullen. De 50/50-regeling werd opgedoekt, ik zou de kinderen een weekend per twee weken krijgen. Met ingang van nu en onmiddellijk. Wat moest ik doen?

De kinderen uit het huis van de moeder halen als het ‘mijn tijd’ was volgens de 50/50-afspraak? Samen bij het schoolplein staan en hopen dat de kinderen voor ‘meegaan met mij’ zouden kiezen? Dat wil je je kinderen niet aandoen. Dat zou een hoop onrust met zich meebrengen. Onrust waarvan ik toen al wist: in rechtszaken trek je vervolgens als vader aan het kortste eind.

Door de plotse verandering in de verdeling veranderde de verstandhouding enorm. Van ‘vreedzame co-existentie’ werd het ‘ijzig en kil’, soms ronduit vijandig. Dat raakte ook de kinderen. Ik denk dat zij zich verscheurd begonnen te voelen. De dochter koos eieren voor haar geld.

Zij koos voor de moeder. Ze wilde mij niet meer zien. Zij kon heel goed leven zonder vader, zei ze. Gesprekken, met en zonder hulpverleners erbij, leverden weinig andere redenen op dan: ‘Ik kreeg altijd al te weinig cadeautjes van jou’. Dat deze ouderverstoting mogelijk beïnvloed werd door de moeder was geen onderwerp van gesprek voor de hulpverleners: ‘Wij doen niet aan waarheidsvinding.’ Dat was twee jaar geleden.

En zo begint voor de derde keer een beladen decembermaand. Het zoontje van 2 heeft geen keus gekregen van zijn moeder, of hij mij wel of niet wil zien. Mogelijk staat hij plots een keer voor de deur. De dochter van – inmiddels – 15 had in theorie kunnen terugkomen op haar keuze. Maar op die leeftijd heb je andere dingen aan je hoofd. Bovendien heeft ze de voorbije jaren van haar moeder geen enkel positief woord over mij gehoord. Dus ze kijkt wel uit, ik snap dat wel.

Ondertussen heb ik fantastische hartverwarmende contacten met drie stiefkinderen opgebouwd. Met mijn vrouw, die drie stiefkinderen én mijn zoon van 13 gaan we de familiemaand december in. Mijn ervaringen doen me enorm zeer, maar op mijn werk of in mijn vriendenkring zwijg ik er zoveel mogelijk over. Want kom. Een man die twee van zijn drie kinderen niet ziet, dat moet toch een nare man zijn?”

Gastblog van Ferry van Zuilen.

Foto komt uit de collectie van Miek Koopmans.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht op

12 Reacties

  1. Nee..ik denk niet dat jij een nare man bent. Een man met veel pech dat wel.
    Om de kinderen niet te schaden kun en wil je nu niets ondernemen. Zou ik ook niet doen.
    Schrijf met regelmaat wat je denkt en voelt in een soort dagboekvorm.
    Want…als ze oud genoeg zijn, zullen ze je opzoeken.
    Intussen..vergeet niet nu gelukkig te zijn.

    Reageer
  2. Wat een zeer heftig verhaal. Je bent goed genoeg zolang je in haar wereldje mee gaat, maar zet één stap in je eigen leven en je wordt genadeloos afgestraft op de meest onmenselijke manier die er bestaat: het afpakken van je kind, van het meest kostbare in je leven. Onthoud dat jij géén slechte vader bent. Zij is een slechte moeder, want ouderverstoting is kindermishandeling en ook psychische mishandeling naar de partner toe.

    Ik heb dit zelf meegemaakt, mijn moeder hield me weg bij mijn vader (én de rest van de familie) en ik zou als kind een soortgelijke opmerking gemaakt hebben over cadeautjes. Het was mijn eigen schuld volgens haar dat ik zonder vader opgroeide, dat wilde ik ‘zelf’… Volledig in isolement opgegroeid moest ik dit ondergaan, ik mocht niet verdrietig zijn en moest erover zwijgen. Nu na ruim 30 jaar keert dit alles zich (terecht) tegen haar: ik heb de waarheid ontdekt, mijn vader opgespoord en het contact met mijn moeder verbroken. De allerbeste beslissing ooit in mijn leven!

    Ik wens je fijne feestdagen toe en nogmaals: je bent geen slechte vader. Je bent een vader die zielsveel van zijn kinderen houdt maar wie het onmogelijk wordt gemaakt zijn kinderen te zien. Ik hoop voor je dat jouw kinderen ook ooit op een dag voor je zullen staan en de keuze durven maken om jou te willen zien. Want diep vanbinnen willen ze dat ongetwijfeld, maar het wordt hen onmogelijk gemaakt door alle hersenspoelingen van hun ‘moeder.’ Het blijft een enorm schrijnend onderwerp dat dit dagelijkse kost is in Nederland…

    Reageer
  3. Dat je geen nare man bent weet ik wel zeker. Ik ben getrouwd met zo’n naar type die ook geen contact heeft met zijn kinderen (omdat de ex er geen trek in heeft). Hij ziet ze al jaren niet, maar praat daar nooit over met onbekenden of op zijn werk. Mensen begrijpen het niet en denken, waar rook is, is vuur. Inmiddels kennen we een behoorlijk wat vaders in dezelfde situatie. Goed dat je met je verhaal naar buitenkomt! Wij proberen via onze website http://www.gevolgenvanvalseaangifte.nl de problematiek onder de aandacht te brengen. Dit kan zo niet doorgaan!

    Reageer
  4. Veel vaders zien hun kinderen niet meer. Dat zegt heel veel over de moeders vind ik . Als je van je kind houd gun je hem beide ouders.

    Reageer
  5. Hoi Ferry,

    Jammer dat hier (nog?) geen vaders reageren.
    Ik sluit me helemaal aan bij de reactie van Ineke!
    En de reactie van Jasmijn maakt duidelijk dat het dus ècht kan gebeuren, hè!
    Kinderen gaan zoeken naar de waarheid (niet allemaal, maar toch!).

    Bij jou is de hulpverlening tekort geschoten met dat “We doen niet aan waarheidsvinding.”.
    Te gek voor woorden dat met alle aandacht, óók richting hulpverlening, nog steeds dit soort uitlatingen worden gedaan.

    Ik wens jou hele fijne, warme feestdagen met je partner, zoon en bonuskinderen!

    Reageer
  6. Ik wil kort laten weten dat ik ook mijn dochter van bijna 2 die ik 1 maal zag 14 dagen na geboorte op een parking naast een drukke baan voor een klein uurtje, hulpverlener is overtuigd dat ik een goede papa zou zijn maar omdat mama niet wil en voor de onrust mag het niet zijn .erg want de moeder en ik zelf weten door ervaring hoe het is zonder je vader op te groeien .terwijl ze ons kind dit aandoet gaat ze wel opzoek naar haar roots ? Ik ga nog in beroep maar daarna stopt het want ik ga kapot , met tranen in de ogen wens ik jou gelukkige feestdagen

    Reageer
  7. Zo herkenbaar dit verhaal. De feestdagen waren voor mij ook verschrikkelijk, ben nu 13 jaar gescheiden en van de 3 kids komt er nog maar 1 bij mij. Kids worden door moeders min of meer gekocht met allerlei presentjes. Helaas kan ik dat als Vader niet omdat ik een bijstandsuitkering heb, en het er gezien mijn leeftijd niet naar uit ziet dat ik snel een goede baan zal vinden. Dus tja…. Pa kan geen dure kadootjes geven. Ik voel me daar een loser door. En dan heb ik ook nog de pech dat ik geen partner heb, dus dan voel je je wel erg alleen moet ik zeggen.

    Reageer
  8. Misschien is het een geruststelling voor je maar mijn moeder heeft steeds geprobeerd om een wig te drijven tussen mijn papa en mij. Daar is ze niet in geslaagd wat niet wil zeggen dat paps en ik elkaar zomaar konden zien en onze liefde voor elkaar tonen. Hij wist dat ik van hem hield en ik wist juist hetzelfde al zenden hij of ik niet die signalen uit , om de kerk in het midden te houden. Heel mijn kindertijd, jeugd en volwassen leven is het zo gebleven, ben nu 65 jaar jong , paps 90 , mams is 3 jaar geleden overleden en pas nu kunnen wij genieten van elkaar en geloof me dat doen we volop, hij is steeds de man van mijn leven geweest en blijft dat ook, de dag dat hij er niet meer zal zijn wacht mij de diepering….Spijtig genoeg, volhouden zou ik zeggen , als de liefde er langs beide kanten is komt het ooit goed…

    Reageer
  9. Het is triest dat het zo loopt in sommige scheidingen.Dat kinderen soms nog eenmalig kontakt willen en ze daarna als volwassenen je niet meer opzoeken.Heb 1 zwager die ook zijn kinderen niet meer ziet en zelfs het bericht nu hij ziek is reageren ze niet meer op.Ik zie het verdriet omdat hij heel zijn leven is uitgezonden als militair naar alle delen van de wereld en nu hij ziek is kan hij geen contact meer met hen hebben en dat doet wel pijn.Het gezegde van scheiden doet lijden komt vaak wel uit!

    Reageer
  10. Ik lees hier behoorlijke trieste verhalen ……en idd het gros van de onwetende mensen redeneren waar rook is is vuur ( kortzichtig gedrag ).
    Ik zit zelf ook in zo een situatie , hier een kleine uitleg.

    Mijn (h)ex en ik kwamen in een neergaande spiraal rond 2006 en dat heeft tot het uiteenklappen zo een 9 jaar geduurd …zij heeft al vanaf het begin de kinderen en dan met name onze dochter betrokken bij die situatie die dan op haar beurt weer de kant van haar moeder koos , en dat ging heeeel ver .
    Uiteindelijk in 2013 waren wij het allebij wel zat die situatie en besloten we er defenitief een streep onder te zetten ( ik sprong werkelijk een gat in de lucht want ik dacht dat ik nooit van haar af kwam ).

    Nu zou je denken dat je dan eindelijk rust krijgt …maar het tegendeel is waar , nu begon de elende pas echt en zag ik haar zwarte kant pas goed , ik moest me echt heel sterk opstellen en alles uit de kast trekken om er niet aan onderdoor te gaan , want met het uitelkaar gaan hadden we ook besloten dat onze zoon ( toen 14 jaar ) bij mij zou blijven in ons koophuis ( zij kon de hypotheek niet betalen en ik wel ) , hij kreeg dus alle vieze spelltjes mee van haar en werd constant tegen mij opgezet ( nu nog trouwens ).
    ook hebben wij een dochter ( 26 )en hier begint het pas goed.

    ik had een redelijk goede en stevige band met mijn dochter, en haar moeder wat minder omdat ze vooral met zichzelf bezig was , ik was en ben nog steeds betrokken bij mijn kinderen .

    Na een tijdje rust van elkaar en je plek weer vinden begon het bij mij te jeuken en ik begon weer te daten, en ik vond een hele leuke zorgzame vrouw , ik stelde haar uiteindelijk voor aan mijn zoon ,en zij konden het direct goed met elkaar vinden ……mijn dochter daarintegen hield constant de boot af , zij vond zefls ( ingefluisterd door haar moeder achteraf ) dat zij eerst kennis moest maken met mijn ex en dan pas met mijn dochter ………………wat ik dus echt niet kon rijmen en dus ook niet zo liet lopen .

    na een jaar ontwijken , heb ik die ontmoeting er dus doorheen gedrukt…en wat blijkt , ook zij kone het al direct goed met haar vinden ( ik kon mijn geluk niet op ..eindelijk rust en het geluk waar ik zo een recht op had …maar jah, dat was dus van korte duur.

    Mijn ex begon zich inmiddels opeens als een soort vriendin van mijn dochter te gedragen in plaat van moeder , en dat stoorde mij , want ondanks dat het hier wel lekker ging , gebeurde er aan de andere kant van alles, waaronder dus ook de verstandhouding van mijn zoon en dochter onder te lijden had.
    En dat zag ik dus als een ware bedreiging in de band tussen die 2, en het wer van kwaad tot erger, uiteindelijk hoorde ik toevallig dat mijn ex en mijn dochter en een vriendin van haar lekker even een avondje gingen stappen ( uiteten ) ik zag dat als een mooi moment om de verstandhouding tussen broer en zus een duwtje te geven in de goede richting , dus ik besloot mijn ex te bellen en haar dit voor te leggen ……………………..zij was het er totaal niet mee eens en vond het totale onzin ,.,.klaar ben je ermee.
    Maar ze vond het wel nodig om mijn gesprek met haar ven door te vertellen aan mijn dochter , die op haar beurt de volgende dag bij mij even verhaal kwam halen , ik vertelde haar dat wat ik met haar moeder bespreek ook daar laat , gezien de situatie en het feit dat dit een gesprek was van ouder tot ouder .
    Mijn dochter explodeerde en begon mij van alles te verwijten, totdat ze uiteindelijk ij dat ik een stoker was ..ik vroeg haar vriendelijk of ze deze woorden wilden terugnemen ..dat vertikte ze dus en dus heb ik haar verzocht om mijn huis te verlaten ( ze maakte 2 keer in de week schoon bij mij om wat bij te verdienen ).oh jah ..ik had op dat moment ook nog een kleinzoon van 6 jaar bij mijn dochter .
    Mijn dochter begon een haat campange tegen mij en het werd erger en erger …..Haar vriend die op dat moment ook binnen mijn bedrif werkzaam was heb ik ook moeten ontslaan om die situatie omdat hij in mijn ogen een dubbelrol speelde en ik dat echt niet zag zitten , ondertussen hadden mijn dochter en haar vriend een echterlijke ruzie ( die ze gemiddeld 2 keer per week hadden ) en dat werd op mijn werk uitgevochten ….en het mooiste van dit alles …ik werd weer aangekeken op die elende , ik hoorde dat zij op het werk was gekomen om die ruzie even te beslechten met hem , dus ik kwam daar ook naartoe omdat ik niet wil dat dit soort zaken op het werk wordt uitgevochten ….en toen kreeg ik nog even te horen vijn mijn lieve dochter dat ik mijn kleinkinderen nooit meer zou zien opgroeien ( ze was inmiddels zwanger van een 2e ) ze is toe ook ng even mijn huidige vriendin gaan bellen om mij compleet af te branden ( helaas voor haar met nul resultaat )en toen mijn vriendin haar duidelijk maakte dat ze in al die negatieve verhalen over mij , mij daar niet in herkende …kon zij dus ook doodvallen.
    Welnu, ik heb er bewust voor gekozen om nergens op te reageren zelf niet toen ik ook hoorde dat mijn dochter mijn familie er bij begon te trekken tot het moment dat haar oma uiteindelijk moest zeggen , dat ze hiermee moet stoppen en dat ze nooit meer slechte verhalen wilt horen over mij , maar ook zonder het gewenste resultaat … vrienden kennisen en mijn ex-schoonfamile .. ik blijf tot op de dag van vandaag een boxbal .

    dit is even in het kort waar ik in zit , ik dank de god op mijn blote knie dat ik geestelijk behoorlijk stabiel ben en heel goed weet waar ik sta ….anders had ik inmiddels diep onder de grond gelegen .

    Reageer
    • Wat een verhaal Adrie, heel veel sterkte!

      Mary Sjabbens

      Reageer
  11. Ook ik zie 2 van mijn 3 kinderen niet.
    Met de, uithuiswonende oudste, weer een voorzichtig kontakt.
    De jongste twee wonen bij moeders en volledig onder invloed van moeder en haar omgeving.
    Wat mij wel veelal onderscheid van overige verhalen is dat ik erken dat er twee partijen zijn in een scheiding met beide een schuldvraag maar dat degene die achterblijft met de kinderen, veelal de moeder, de schuldvraag verdringt en dit uitspeelt over de rug van de kinderen.
    Kinderen beginnen dan hun eigen waarheid te vormen.

    Ook ik zie 2 van mijn 3 dochters niet en dit is een enorm gemis. Een feitelijke amputatie van mijn bestaan.
    Nee, ik ga niet door met mijn leven want zonder de erkenning van mijn dochters besta ik simpelweg niet.
    Nee, ik accepteer het verlies ook niet.
    En ja, ik voel mij mede schuldig aan de situatie want waar twee vechten hebben twee schuld ongeacht de onderlinge schuldvraag. Er is nl wel zoiets als oorzaak en gevolg.
    Maar de gevolgen zijn altijd groter dan de oorzaak.

    Mensen die zeggen….ga door met leven, accepteer het, etc. zijn vaak genoeg mensen die hun kinderen zien dagelijks, wekelijks of anders regelmatig.
    Die snappen dus niet wat een gemis van jouw kinderen met je doet.

    Voor mij hoeft het ook vaak niet meer…
    Dan zoek ik de rust op van een omgeving zonder mensen om eventjes van alles weg te zijn.
    Even met mijn hond op pad…onvoorwaardelijk trouw…
    Zij zal mij nooit pijn doen zoals mensen dat wel kunnen.

    Ik hoop ze ooit weer eens alle drie te zien.
    Dan begin ik weer met leven.

    Reageer

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *